Category: เศรษฐกิจ

• หน้าแรก
• Finance

ธุรกิจ

‘เอกชน’ หวั่นเปลี่ยนรัฐบาลเศรษฐกิจทรุด เจรจาภาษีสหรัฐส่อเลื่อน การลงทุนใหม่ชะลอ

15 ธ.ค. 2025 เวลา 7:30 น.

KPI Poll ชี้ 45.7% มองการเมืองแย่ลง! นายกฯ คนใหม่ต้อง “แก้ปัญหาเศรษฐกิจได้จริง” ควบคู่ “ปราบปรามทุจริต”

ประเทศไทย, 15 ธันวาคม 2568 – โพลสะท้อนภาวะ “ไม่พอใจ–คาดหวังสูง” คนไทย 45.7% มองการเมือง “กำลังแย่ลง” ชี้คุณสมบัตินายกฯ คนใหม่ต้อง “แก้ปัญหาเศรษฐกิจปากท้องได้จริง” ควบคู่ “ปราบปรามทุจริตคอร์รัปชัน” ในฐานะนโยบายเร่งด่วนอันดับ 1 ขณะที่ประชาชนกว่า 59.2% พร้อม “เปลี่ยนใจ” หากพรรคที่ชอบเสนอชื่อแคนดิเดตนายกฯ ที่ไม่ตรงใจ สะท้อนบทบาท “ตัวบุคคล” กลับมามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกตั้งอย่างชัดเจน

เสียงจากประชาชน ภาพการเมืองที่ “ยังไม่ดีขึ้น” และความหวังต่อการเลือกตั้งครั้งใหม่

ท่ามกลางบรรยากาศการเมืองที่ยังเต็มไปด้วยข้อถกเถียงเรื่องเศรษฐกิจ ปากท้อง และความโปร่งใสในการใช้อำนาจรัฐ ศูนย์สำรวจความคิดเห็นสถาบันพระปกเกล้า (KPI Poll) ได้เผยแพร่ผลสำรวจเรื่อง “เสียงประชาชนต่อการเมืองและการเลือกตั้งครั้งใหม่” ซึ่งจัดทำระหว่างวันที่ 30 พฤศจิกายน – 10 ธันวาคม 2568 จากกลุ่มตัวอย่างประชาชนอายุ 18 ปีขึ้นไปทั่วประเทศ จำนวน 2,016 คน โดยใช้วิธีสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน (Multi-stage sampling) เก็บข้อมูลทั้งการสัมภาษณ์พบหน้าและแบบสอบถามออนไลน์ ภายใต้ระดับความเชื่อมั่นทางสถิติ 95% และค่าความคลาดเคลื่อนไม่เกินร้อยละ 2.5

รองศาสตราจารย์ ดร.อิสระ เสรีวัฒนวุฒิ เลขาธิการสถาบันพระปกเกล้า และประธานศูนย์ KPI Poll ระบุว่า โครงการสำรวจชุดนี้ไม่ได้มุ่ง “ชี้นำการเมือง” แต่มีเป้าหมายเพื่อ “ฟังเสียงประชาชน” และจัดทำเป็นฐานข้อมูลเชิงวิชาการให้กับนักการเมือง พรรคการเมือง นักวิชาการ และสาธารณชน เพื่อใช้ทำความเข้าใจ “ภูมิทัศน์ความรู้สึกและความคาดหวังของประชาชน” ก่อนเดินเข้าสู่การเลือกตั้งครั้งใหม่อย่างรอบด้าน

เมื่อถามถึงมุมมองต่อการเมืองไทยในภาพรวม “ตอนนี้เป็นอย่างไร” คำตอบส่วนใหญ่สะท้อนภาวะไม่พอใจอย่างชัดเจน ประชาชนร้อยละ 45.7 ระบุว่า “กำลังแย่ลง” ขณะที่อีกร้อยละ 41.5 เห็นว่า “เหมือน ๆ เดิม” มีเพียงร้อยละ 9.3 เท่านั้นที่รู้สึกว่าการเมือง “กำลังดีขึ้น” ตัวเลขดังกล่าวแสดงให้เห็นว่า แม้จะมีการเปลี่ยนแปลงรัฐบาลและปรับโครงสร้างหลายด้านในช่วงที่ผ่านมา แต่ประชาชนส่วนใหญ่ยัง “ไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงเชิงบวกที่จับต้องได้” ในชีวิตประจำวัน

ในเชิงสังคมการเมือง ผลสำรวจนี้จึงไม่เพียงสะท้อนความคับข้องใจต่อผลงานรัฐบาล หากยังสะท้อน “ความอ่อนล้าทางความรู้สึก” ของประชาชนที่เฝ้ารอการเปลี่ยนแปลง แต่ยังไม่พบคำตอบที่ชัดเจนจากระบบการเมืองในปัจจุบัน

ผู้นำที่อยากเห็น “แก้ปัญหาเศรษฐกิจได้จริง–ซื่อสัตย์–ฟังเสียงประชาชน”

เมื่อโพลถามถึง “คุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของนายกรัฐมนตรีคนต่อไป” ประชาชนส่วนใหญ่เลือกให้ “ผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจ” อยู่เหนือทุกอุดมการณ์ทางการเมือง

• ร้อยละ 36.2 ระบุว่าต้องการผู้นำที่ “แก้ปัญหาเศรษฐกิจปากท้องได้จริง”
• ร้อยละ 17.8 ให้ความสำคัญกับ “ความซื่อตรง” หรือความซื่อสัตย์โปร่งใส
• ร้อยละ 9.2 ต้องการผู้นำที่ “รับฟังเสียงประชาชน”
• ร้อยละ 9.0 เน้น “วิสัยทัศน์” ที่ชัดเจน
• ร้อยละ 8.5 เห็นว่าควร “ยึดมั่นหลักประชาธิปไตย”

ขณะที่คุณสมบัติด้านประสบการณ์บริหารราชการแผ่นดิน การคิดไวตัดสินใจรวดเร็ว หรือการสื่อสารอย่างชัดเจน แม้ถูกมองว่าสำคัญ แต่มีคะแนนรองลงมา สะท้อนว่าประชาชนกำลังมองหาผู้นำที่ “ทำได้จริง” มากกว่าผู้นำที่ “พูดได้ดี”

นักวิชาการด้านรัฐศาสตร์บางส่วนมองว่า โครงสร้างคำตอบดังกล่าวเชื่อมโยงกับสภาวะเศรษฐกิจที่เปราะบางในหลายปีที่ผ่านมา ทั้งปัญหาหนี้ครัวเรือน ค่าครองชีพ และค่าจ้างที่ไม่สอดคล้องกับค่าครองชีพ ทำให้ประชาชนโฟกัสไปที่ผลลัพธ์เชิงเศรษฐกิจ และความซื่อสัตย์ของผู้นำที่ต้องจัดการงบประมาณและโครงการของรัฐอย่างโปร่งใส

นโยบายเร่งด่วน “ปราบโกง–หนี้ครัวเรือน–ค่าครองชีพ” สามเรื่องใหญ่ที่ต้องเริ่มทันที

แม้ประชาชนจะเน้นให้ผู้นำแก้ปัญหาเศรษฐกิจ แต่เมื่อถามลงลึกถึง “นโยบายเร่งด่วนอันดับแรกที่อยากให้นายกรัฐมนตรีคนใหม่ดำเนินการ” ผลสำรวจกลับสะท้อนมุมมองอีกมิติหนึ่ง

• อันดับ 1 คือ “ปราบปรามทุจริตคอร์รัปชัน” ร้อยละ 19.4
• อันดับ 2 “แก้ไขปัญหาหนี้ครัวเรือน” ร้อยละ 16.7
• อันดับ 3 “ลดค่าครองชีพ” ร้อยละ 16.4
• ตามมาด้วย “แก้ไขปัญหาชายแดนภาคใต้–กัมพูชา” ร้อยละ 13.1 และ “ปฏิรูปการเมืองทุกระดับ” ร้อยละ 11.7

ตัวเลขเหล่านี้ทำให้เห็นภาพเชื่อมโยงชัดเจนว่า ในสายตาประชาชน “คอร์รัปชัน” ไม่ใช่เพียงปัญหาคุณธรรมของนักการเมือง แต่เป็น “รากเหง้าของปัญหาปากท้อง” เพราะการรั่วไหลของงบประมาณและการใช้ทรัพยากรอย่างไม่โปร่งใส ย่อมทำให้มาตรการช่วยเหลือประชาชนไม่ลงไปถึงประชาชนอย่างเป็นธรรม

การที่ “ปราบโกง” ขึ้นมาเป็นวาระเร่งด่วนอันดับหนึ่งจึงสะท้อนความคาดหวังว่า รัฐบาลใหม่ต้องเริ่มต้นจากการ “ทำให้ระบบสะอาด” ก่อนจะแจกแจงหรือออกมาตรการช่วยเหลือทางเศรษฐกิจในระยะยาว

การเมืองยุคใหม่ “พรรค” ไม่พอ ต้องมี “ตัวบุคคลที่เชื่อถือได้”

อีกหนึ่งประเด็นที่สำคัญในผลสำรวจครั้งนี้ คือบทบาทของ “ตัวบุคคล” ในการตัดสินใจเลือกตั้งของประชาชน

เมื่อถามว่า “หากพรรคการเมืองที่ท่านชอบเสนอชื่อแคนดิเดตนายกรัฐมนตรีที่ท่านไม่ชอบ ท่านจะเปลี่ยนใจไปเลือกพรรคอื่นหรือไม่” ผลปรากฏว่า

• ร้อยละ 41.6 ตอบว่า “อาจจะเปลี่ยน”
• ร้อยละ 17.6 ตอบว่า “เปลี่ยนแน่นอน”
  รวมแล้วกว่า 59.2% พร้อมจะเปลี่ยนใจหากไม่พอใจตัวบุคคลที่พรรคเสนอ

มีเพียงร้อยละ 25.2 ที่ตอบว่า “ไม่น่าจะเปลี่ยน” และร้อยละ 8.7 ที่ยืนยันว่า “ไม่เปลี่ยนแน่นอน” สะท้อนภาพชัดเจนว่า “ความนิยมต่อพรรค” ไม่ใช่หลักประกันว่าจะรักษาฐานเสียงได้ หากชื่อแคนดิเดตนายกฯ ไม่ตอบโจทย์ความเชื่อมั่นของประชาชน

ผลสำรวจยังระบุด้วยว่า การประกาศชื่อแคนดิเดตนายกรัฐมนตรีล่วงหน้ามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจลงคะแนนอย่างมีนัยสำคัญ ผู้ตอบถึงร้อยละ 68.7 ระบุว่า “มีผลอย่างมาก” หรือ “ค่อนข้างมีผล” ขณะที่มีเพียงร้อยละ 28 โดยประมาณที่เห็นว่าไม่มีผลหรือไม่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจ

ในทางปฏิบัติ ตัวเลขดังกล่าวส่งสัญญาณไปยังทุกพรรคการเมืองว่า การคัดเลือกบุคคลที่จะถูกเสนอชื่อเป็นนายกรัฐมนตรีไม่ใช่เพียง “ขั้นตอนภายในพรรค” แต่เป็น “ยุทธศาสตร์การเลือกตั้ง” ที่อาจชี้ขาดผลแพ้–ชนะในสนามจริง

ใครคือคนที่สังคมอยากเห็นขึ้นเวทีดีเบตมากที่สุด

ในส่วนของ “หัวหน้าพรรคที่ประชาชนอยากฟังการดีเบตมากที่สุด” ซึ่งอนุญาตให้ตอบได้ไม่เกิน 3 รายชื่อ ผลสำรวจสะท้อนความสนใจที่กระจายตัวไปยังหลายพรรค ทั้งเก่าและใหม่

• อันดับ 1 นายณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ (พรรคประชาชน) ร้อยละ 16.2
• อันดับ 2 นายอนุทิน ชาญวีรกูล (พรรคภูมิใจไทย) ร้อยละ 15.7
• อันดับ 3 นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ (พรรคประชาธิปัตย์) ร้อยละ 14.2
• อันดับถัดมา ได้แก่ นายจุลพันธ์ อมรวิวัฒน์ (พรรคเพื่อไทย) ร้อยละ 10.8 และคุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ (พรรคไทยสร้างไทย) ร้อยละ 6.9

ที่น่าสนใจคือ ยังมีประชาชนอีกร้อยละ 10.9 ที่ตอบว่า “ไม่มีความคิดเห็น” สะท้อนว่า ยังมีกลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้งจำนวนไม่น้อยที่ “ยังไม่พบตัวเลือกที่ใช่” หรือยังรอดูท่าทีของพรรคการเมืองและผู้นำแต่ละคนต่อไป

โครงสร้างตัวอย่างที่หลากหลาย ภาพสะท้อนจากทุกภูมิภาคและหลากอาชีพ

KPI Poll ยังนำเสนอข้อมูลพื้นฐานของผู้ตอบเพื่อให้การตีความผลสำรวจมีความรอบด้านมากขึ้น โดยพบว่า

• เพศของผู้ตอบส่วนใหญ่เป็นชายร้อยละ 51.5 และหญิงร้อยละ 47.4
• ช่วงอายุที่มีสัดส่วนสูงสุดคือ 56 ปีขึ้นไป ร้อยละ 32.3 รองลงมาคือช่วงอายุ 46–55 ปี ร้อยละ 22.5
• ด้านการศึกษา ผู้ตอบส่วนใหญ่จบระดับปริญญาตรีและสูงกว่าปริญญาตรีรวมกันกว่า 44% ขณะที่กลุ่มอาชีพที่ตอบแบบสอบถามมากที่สุดคือ ข้าราชการและพนักงานรัฐวิสาหกิจ ร้อยละ 20.2

เมื่อพิจารณาตามภูมิลำเนา พบว่ากลุ่มตัวอย่างกระจายอยู่ในทุกภูมิภาค โดยภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีสัดส่วนสูงสุดร้อยละ 33.2 รองลงมาคือภาคกลางร้อยละ 26.6 ภาคเหนือร้อยละ 17.8 ภาคใต้ร้อยละ 13.9 และกรุงเทพมหานครร้อยละ 8.5 สะท้อนว่าผลสำรวจครั้งนี้ไม่กระจุกตัวเฉพาะในเมืองใหญ่ แต่เก็บเสียงประชาชนจากเมืองรองและชนบทจำนวนมากร่วมด้วย

ผล-KPI-Poll-ครั้งที่-1-Dec-2025…

สัญญาณเตือนสำหรับการเมืองไทยก่อนเลือกตั้งครั้งใหม่

หากมองภาพรวม ผลสำรวจ “เสียงประชาชนต่อการเมืองและการเลือกตั้งครั้งใหม่” ของสถาบันพระปกเกล้า สามารถสรุปเป็น “สามสภาวะหลัก” ที่กำลังก่อตัวในสังคมไทย ได้แก่

1. ไม่พอใจต่อสถานการณ์ปัจจุบัน – เกือบครึ่งของผู้ตอบรู้สึกว่าการเมืองไทยกำลังแย่ลง ขณะที่อีกส่วนใหญ่ก็เห็นว่าไม่ดีไปกว่าเดิม สะท้อนถึง “วิกฤตความเชื่อมั่น” ที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลาย
2. คาดหวังสูงต่อผู้นำและนโยบาย – ประชาชนต้องการผู้นำที่แก้ปัญหาเศรษฐกิจได้จริง ซื่อสัตย์ และฟังเสียงประชาชน พร้อมเรียกร้องให้รัฐบาลใหม่ยก “การปราบปรามทุจริต” ขึ้นเป็นวาระแรกควบคู่กับการแก้หนี้ครัวเรือนและค่าครองชีพ
3. ให้ความสำคัญกับตัวบุคคลมากขึ้น – ประชาชนส่วนใหญ่พร้อมเปลี่ยนใจจากพรรคที่เคยชอบ หากไม่พอใจชื่อแคนดิเดตนายกรัฐมนตรี แสดงให้เห็นว่าคุณภาพและความน่าเชื่อถือของผู้นำแต่ละคนจะเป็น “ตัวแปรชี้ขาด” ในการเลือกตั้งครั้งหน้า

ในบริบทเช่นนี้ พรรคการเมืองที่สามารถ “ฟัง” เสียงประชาชนอย่างจริงจัง นำเสนอทางออกเศรษฐกิจที่จับต้องได้ เดินหน้าปฏิรูปกลไกปราบโกงอย่างเป็นรูปธรรม และเสนอแคนดิเดตนายกรัฐมนตรีที่ประชาชนเชื่อถือได้จริง ย่อมมีโอกาส “ครองใจ” ผู้มีสิทธิเลือกตั้งจำนวนมาก

ผลสำรวจครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงเอกสารตัวเลข แต่เป็น “เข็มทิศ” ที่สะท้อนว่า การเมืองไทยในสายตาประชาชนวันนี้ กำลังต้องการทั้ง “ความหวังใหม่” และ “ความรับผิดชอบที่ตรวจสอบได้” จากทุกฝ่ายในระบบการเมือง

นายพิเชฐ คุณาธรรมรักษ์ ประธานกรรมการ บริษัท วิทยุการบินแห่งประเทศไทย จำกัด (บวท.) กล่าวว่า จากการที่กระทรวงคมนาคมมอบหมายให้ บวท.เร่งขยายความสามารถเพื่อรองรับปริมาณเที่ยวบินที่สนามบินสุวรรณภูมิ ซึ่งมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดย บวท.ได้ศึกษาแนวทางเกี่ยวกับการเพิ่มประสิทธิภาพและขีดความสามารถในการรองรับเที่ยวบินจากสนามบินอินชอน ซึ่งเป็นสนามบินหลักของประเทศเกาหลีใต้ และเป็นหนึ่งในสนามบินชั้นนำของโลกที่ประสบความสำเร็จในการบริหารการจราจรทางอากาศและภาคพื้นอย่างมีประสิทธิภาพและปลอดภัย

เนื่องจากมีลักษณะทางกายภาพใกล้เคียงกับสนามบินสุวรรณภูมิ ซึ่งปัจจุบันมีเที่ยวบินหนาแน่นเป็นอันดับที่ 1 ของประเทศ มีความสามารถในการรองรับ 94 เที่ยวบิน/ชั่วโมง มีการเปิดใช้งาน 3 ทางวิ่ง และมีแผนขยายเป็น 4 ทางวิ่ง เพื่อรองรับการเติบโตของปริมาณเที่ยวบินและผู้โดยสารในอนาคต ขณะที่ปัจจุบันสนามบินอินชอนมี 4 ทางวิ่ง และมีความสามารถในการรองรับเที่ยวบินได้ 107 เที่ยวบิน/ชั่วโมง สูงที่สุดของเกาหลีใต้

ปัจจุบันปริมาณเที่ยวบินจากเกาหลีใต้มายังสนามบินในประเทศไทยเติบโตอย่างต่อเนื่อง ประกอบด้วย สนามบินสุวรรณภูมิ สนามบินดอนเมือง สนามบินภูเก็ต และสนามบินเชียงใหม่ ประเทศไทยได้เตรียมขยายตลาดทางการบินรองรับนักท่องเที่ยวจากเกาหลีใต้ ดังนั้น บวท.จำเป็นต้องศึกษาแนวทางที่เหมาะสมที่สุดในการเพิ่มศักยภาพและยกระดับการให้บริการการเดินอากาศ เพื่อเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญในการสร้างประโยชน์และสร้างความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจให้ประเทศชาติ มุ่งสู่การเป็นศูนย์กลางการบินในภูมิภาคต่อไป

สำหรับสถิติปริมาณเที่ยวบินระหว่างประเทศของปีงบประมาณ 2568 ตั้งแต่เดือน ต.ค.67 – ก.ย.68 มีปริมาณเที่ยวบินรวม 458,561 เที่ยวบิน หรือเฉลี่ย 1,256 เที่ยวบิน/วัน ซึ่งเที่ยวบินระหว่างประเทศไทย-สาธารณรัฐเกาหลี มีปริมาณเที่ยวบินรวม 19,870 เที่ยวบิน คิดเป็น4 % ของเที่ยวบินระหว่างประเทศทั้งหมด โดยสาธารณรัฐเกาหลีทำการบินเข้า/ออกประเทศไทยสูงเป็นอันดับที่ 8 เฉลี่ยประมาณวันละ 54 เที่ยวบิน สำหรับสถิติปริมาณเที่ยวบินระหว่างไทย-กรุงโซล (สนามบินอินชอน) ทำการบินเฉลี่ยวันละ 45 เที่ยวบิน คิดเป็น 83% ของเที่ยวบินระหว่างประเทศไทย-เกาหลีใต้ทั้งหมด และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยในขณะนี้มีหลายสายการบินขอเพิ่มเที่ยวบินไปยังกรุงโซล ซึ่งมีชื่อเสียงด้านการท่องเที่ยวและเศรษฐกิจ ทำให้มีความต้องการในการเดินทางทางอากาศเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

การศึกษาดูงานสนามบินอินชอน ซึ่งมีปริมาณเที่ยวบินหนาแน่นเป็นอันดับที่ 1 ของประเทศเกาหลีใต้ บวท.จะนำรูปแบบและแนวทางการบริหารจัดการการจราจรทางอากาศ ทั้งลักษณะการบริหารจัดการห้วงอากาศ การบริหารจัดการลักษณะทางกายภาพของสนามบิน อาทิ ทางวิ่ง ทางขับ ลานจอดอากาศยาน อาคารผู้โดยสาร และการบริหารจัดการการใช้งานทางวิ่ง รวมถึงระบบเทคโนโลยีต่าง ๆ เพื่อเป็นแนวทางในการปรับปรุง แก้ไขรูปแบบ และแนวทางการบริหารจัดการการจราจรทางอากาศของสนามบินสุวรรณภูมิ เพื่อเพิ่มความสามารถในการรองรับของเที่ยวบินให้มากยิ่งขึ้น

ด้านนายสุรชัย หนูพรหม รองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ฯ รักษาการกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ บวท. กล่าวว่า บวท.มีความพร้อมในการสนับสนุนผลักดันนโยบายของรัฐบาล โดยมีแผนการนำระบบเทคโนโลยีที่จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการจัดการจราจรทางอากาศอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเทคโนโลยีเหล่านี้ช่วยรองรับปริมาณเที่ยวบินที่เพิ่มขึ้น พร้อมรักษามาตรฐานความปลอดภัยระดับสากล ซึ่ง บวท.ได้เดินหน้าพัฒนาระบบโครงสร้างพื้นฐานการให้บริการการเดินอากาศ เพื่อปรับปรุงและยกระดับระบบเทคโนโลยีให้ทันสมัย โดยบูรณาการแผนดำเนินงาน แผนปรับปรุงและพัฒนาระบบเทคโนโลยี ให้สอดรับกับแผนพัฒนาสนามบินสุวรรณภูมิ ดอนเมือง เชียงใหม่ และภูเก็ต รวมถึงสนามบินภูมิภาคต่าง ๆ เพื่อยกระดับขีดความสามารถของสนามบิน รองรับการเติบโตของผู้โดยสารและนักท่องเที่ยวในอนาคต

อีกทั้งกำลังดำเนินโครงการพัฒนาปรับปรุงโครงสร้างเส้นทางบิน และการออกแบบห้วงอากาศ โดยจัดทำเส้นทางบินใหม่เพิ่มขึ้น ปรับปรุงจากเส้นทางบินในปัจจุบันจากรูปแบบทางเดียว (Single Route) ให้เป็นเส้นทางบินคู่ขนาน (Parallel Routes) ทั้งเส้นทางบินภายในประเทศและระหว่างประเทศ ซึ่งเป็นความร่วมมือกับประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาค เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการรองรับปริมาณเที่ยวบินที่เพิ่มขึ้น และมีความร่วมมือระหว่างประเทศ เพื่อบริหารความคล่องตัวการจราจรทางอากาศ ในกรณีมีสภาพอากาศไม่ปกติหรือมีสถานการณ์ที่อาจส่งผลกระทบต่อการจราจรทางอากาศ

นอกจากนี้ บวท.ได้เร่งผลักดันการใช้ Remote Tower เพื่อให้บริการควบคุมจราจรทางอากาศได้จากศูนย์ควบคุมระยะไกล สำหรับสนามบินที่มีปริมาณเที่ยวบินหนาแน่นน้อย ได้แก่ สนามบินนราธิวาส และเบตง เพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพและความปลอดภัยในการให้บริการจราจรทางอากาศ และนอกจากนั้นแล้วจะมีการทดลองระบบ Digital Tower ใน Lab เพื่อประเมินประสิทธิภาพ และความคุ้มค่าในการลงทุน ก่อนนำเข้าใช้งานเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการรองรับปริมาณเที่ยวบิน ลดข้อจำกัดด้านต่าง ๆ รวมทั้งเร่งดำเนินการออกแบบและพัฒนาห้วงอากาศสำหรับสนามบินที่มีความซับซ้อนของการจราจรทางอากาศ (Metroplex) 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มสนามบินสุวรรณภูมิ ดอนเมือง อู่ตะเภา, กลุ่มสนามบินภูเก็ต กระบี่ อันดามัน (พังงา) และกลุ่มสนามบินเชียงใหม่ ลำปาง ล้านนา (ลำพูน) เพื่อลดความหนาแน่นของสนามบินหลัก

อีกทั้งมีการนำระบบเทคโนโลยีและประสบการณ์ด้านการบริหารจราจรทางอากาศมาใช้พัฒนาระบบจัดการจราจรทางอากาศสำหรับอากาศยานไร้คนขับ (โดรน) ให้เกิดความปลอดภัย รวมทั้งร่วมขับเคลื่อนผลักดันให้เกิดการปฏิบัติการบินอากาศยานทางทะเล (Seaplane) อย่างเป็นรูปธรรม เพื่อเปิดมิติใหม่ของการคมนาคมทางอากาศ โดย บวท.พร้อมที่จะขับเคลื่อน และพัฒนาระบบเทคโนโลยีในทุกด้าน เพื่อมีส่วนสำคัญในการยกระดับอุตสาหกรรมการบินของประเทศ สนับสนุนนโยบายรัฐบาลให้ไปสู่เป้าหมาย เพราะเชื่อมั่นว่าจะส่งผลดี สร้างประโยชน์ทางเศรษฐกิจ สังคม และความมั่นคง เป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญในการสร้างขีดความสามารถให้ประเทศชาติต่อไป

โดย สำนักข่าวอินโฟเควสท์ (14 ธ.ค. 68)

การบริหารราชการแผ่นดินของ นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรีและ รมว.มหาดไทย ตลอด 2 เดือนครึ่งที่ผ่านมา กล่าวได้ว่าอยู่ในภาวะคาบลูกคาบดอก แม้จนนาทีสุดท้ายก่อนตัดสินใจยุบสภาเมื่อวันที่ 12 ธ.ค.2568

เขาถูกวิพากษ์วิจารณ์เรื่องความเหมาะสมในการแต่งตั้งบุคคลขึ้นดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี การเร่งโยกย้ายข้าราชการครั้งใหญ่และถี่ยิบ ซึ่งถูกมองว่าเป็นการวางกำลังทัพ กรุยทางสู่การเลือกตั้งในอนาคตอันใกล้ ตลอดจนการรับมือกับภัยพิบัติน้ำท่วมหาดใหญ่ที่เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้าย

ผลงานของเขาสะท้อนผ่านผลสำรวจจากสวนดุสิตโพล ซึ่งเมื่อเดือน ก.ย.2568 อนุทินคือนักการเมืองที่มีผลงานโดดเด่นที่สุด คะแนนนิยมพุ่งขึ้นที่ 55.98% แต่หลังเข้าปฏิบัติหน้าที่ 1 ต.ค.2568 สวนดุสิตโพลสำรวจความนิยมของเขาอีกครั้ง ณ สิ้น พ.ย.2568 ปรากฏว่า คะแนนของอนุทินลดเหลือ 23.46% ตามหลังคะแนนนิยมของนายณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ และ น.ส.รักชนก ศรีนอก จากพรรคประชาชน

แต่หากโฟกัสที่การแก้ปัญหาเศรษฐกิจ การรับมือกับความผันผวนและปัจจัยลบมากมาย “ทีมเศรษฐกิจ หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ” มองเห็นการวางกรอบการทำงานและการเดินหน้าสู่เป้าหมายที่ชัดเจน ภายใต้นโยบาย “Quick Big Win กระตุ้นสั้น ได้ผลยาว กระจายตัว” นโยบายเรือธงด้านเศรษฐกิจ ซึ่งมี “ดร.เอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ” อดีตข้าราชการระดับสูงอายุงาน 32 ปี จากกระทรวงการคลัง ในฐานะรองนายกรัฐมนตรีด้านเศรษฐกิจและ รมว.คลัง เป็นหัวจักรขับเคลื่อน

ประชุมคณะรัฐมนตรี (ครม.) นัดแรก 30 ก.ย.2568 วันสุดท้ายของปีงบประมาณ 2568 รัฐบาลอนุทินจัดสรรงบที่เหลือ 62,000 ล้านบาท เพื่อดำเนินงานใน 2 ส่วน ได้แก่ นโยบายคนละครึ่ง และชำระหนี้รัฐบาลมูลค่า 35,000 ล้านบาทคืนธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์ฯ เพื่อรักษาระดับความน่าเชื่อถือของประเทศเอาไว้

จากนั้นรัฐบาลได้เดินแผนดึงเศรษฐกิจไทยให้พ้นจาก “หล่ม” ผ่านการขับเคลื่อนนโยบาย 5 เสาหลัก ภายใต้ระยะเวลาอันแสนสั้น โดยเฉพาะเมื่อการยุบสภาเกิดขึ้นเร็วกว่ากำหนดเดิมที่วางไว้ภายใน 31 ม.ค.2569

จนถึงวันนี้ (15 ธ.ค.2568) รัฐบาลได้ลงเสาเอกเสร็จสิ้นไปแล้ว 4 เสา หวังสร้างความแข็งแกร่งให้กับโครงสร้างเศรษฐกิจไทยในระยะต่อไป เหลือเพียงเสาสุดท้าย เสาแห่งการ “ออมเงิน” เพื่ออนาคต ที่ได้ริเริ่มนโยบายบัญชีการออมและการลงทุนส่วนบุคคล (Thailand Individual Saving Account : TISA) สร้างระบบลดหย่อนภาษีใหม่อย่างเท่าเทียมสูงสุด 800,000 บาทต่อปี อยู่ระหว่างรอเสนอที่ประชุม ครม. แต่เนื่องจากต้องออกเป็นพระราชกฤษฎีกา นโยบายนี้จึงน่าจะถูกพับไปก่อน

แต่ 4 เสาหลัก (+1) ยุทธศาสตร์ขับเคลื่อนเศรษฐกิจที่ได้ดำเนินการมาตลอด 2 เดือนครึ่ง ได้ถูกลงหลักปักฐานเอาไว้เรียบร้อยแล้ว รอลุ้นแค่ผลสัมฤทธิ์ในระยะต่อจากนี้ จะเป็นไปอย่างที่ตั้งใจหรือไม่

เสาที่ 1 คิกออฟ “คนละครึ่งพลัส”

รัฐบาลอนุทินเลือกหยิบยกนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจ “คนละครึ่ง” ในรัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชามาต่อยอด เดินหน้าได้ทันทีเพราะคนส่วนใหญ่คุ้นเคยกับระบบอยู่แล้ว “คนละครึ่งพลัส” เฟสแรก มีวัตถุประสงค์กระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้น ได้ผลรวดเร็ว เริ่มใช้จ่ายมาตั้งแต่วันที่ 29 ต.ค.2568 สร้างเม็ดเงินหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจแล้วกว่า 80,000 ล้านบาท (จนถึง 12 ธ.ค.2568) และจากกระแสตอบรับที่ดี ทำให้รัฐบาลตัดสินใจออกมาตรการคนละครึ่งพลัส เฟส 2 ในช่วงไตรมาสแรกของปี 2569 ซึ่งในที่สุดถูกยกเลิกไปหลังตัดสินใจยุบสภา

ปัจจุบันมีคนใช้ “คนละครึ่งพลัส” กว่า 20 ล้านคนทั่วประเทศ คนยื่นแบบภาษี ได้รับเงิน 2,400 บาท ส่วนผู้ที่ไม่อยู่ในระบบภาษี ได้รับเงิน 2,000 บาท เป็นการให้รางวัลคนที่อยู่ในระบบ หวังจูงใจให้คนไทยเข้าสู่ระบบภาษีในอนาคต จากปัจจุบันคนไทยอยู่ในระบบภาษีเพียง 12 ล้านคน จาก 76 ล้านคน

แถมด้วยมาตรการพัฒนาความรู้เพิ่มทักษะ (Upskill) และการเรียนรู้ทักษะใหม่ (Reskill) ให้พ่อค้าแม่ขายที่เข้าร่วม “คนละครึ่งพลัส” เรียนรู้การใช้ระบบดิจิทัลทำบัญชีการค้าขายออนไลน์จากการสนับสนุนของธนาคารออมสิน เมื่อผ่านการฝึกอบรมครบถ้วนจะได้รับเงินสนับสนุน 2,000 บาท โดยข้อมูลเหล่านี้จะทำให้ยื่นขอสินเชื่อจากธนาคารได้ง่ายขึ้นด้วย

นอกจากนี้ยังมีมาตรการกระตุ้นการท่องเที่ยวในประเทศ “เที่ยวดี มีคืน” ได้สิทธิลดหย่อนภาษีสูงสุด 30,000 บาท โดยเฉพาะในเมืองท่องเที่ยวรอง ขณะเดียวกันยังจูงใจให้โรงแรมที่พักปรับปรุงสถานที่ให้ดีขึ้น ผ่านกลไกภาษีที่ได้รับลดหย่อน 2 เท่า พร้อมสนับสนุนหน่วยงานราชการและรัฐวิสาหกิจ จัดงบดูงาน ประชุมสัมมนาตั้งแต่ต้นปี 2569 จากปกติมักจัดช่วงปลายปี เพื่อสร้างความคึกคักในพื้นที่ต่างๆทั่วไทย

เมื่อรวมมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจ ผ่านคนละครึ่งพลัส และเที่ยวดี มีคืน เชื่อว่าจะทำให้เกิดเม็ดเงินหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจมากกว่า 100,000 ล้านบาท ผลักดันให้ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (จีดีพี) โต 0.23% และคาดหวังว่าจีดีพีปี 2568 จะเติบโตตามเป้าหมาย 2%

เสาที่ 2 แก้หนี้ภาคประชาชนครั้งใหญ่

ปัญหาหนี้ภาคประชาชนหรือหนี้ครัวเรือนคือปัญหาใหญ่เชิงโครงสร้างของประเทศ โดยหนี้ครัวเรือนอยู่ในสัดส่วน 87% ของจีดีพี เฉลี่ยแต่ละครัวเรือนมีหนี้จำนวน 740,596 บาท สูงสุดในรอบ 4 ปี

รัฐบาลจึงต้องยื่นมือเข้าไปช่วย เริ่มจากกลุ่มเปราะบางที่เป็นหนี้เสียก่อนมูลหนี้ต่ำกว่า 100,000 บาทต่อราย มีอยู่ราว 3.4 ล้านราย 4.76 ล้านบัญชี (บางคนมีบัญชีหลายธนาคาร) มูลหนี้รวม 122,000 ล้านบาท จะเปิดให้ลงทะเบียน “ปิดหนี้ไว ไปต่อได้” ตั้งแต่เดือน ม.ค.2569

เบื้องต้นจะเข้าไปช่วยเหลือลูกหนี้ 2.36 ล้านบัญชี มูลหนี้ 62,400 ล้านบาท เพราะลูกหนี้กลุ่มนี้พร้อมจะปรับโครงสร้างหนี้กับสถาบันการเงินและสร้างวินัยการเงินของตัวเองใหม่ เพื่อสร้างเครดิตการยื่นกู้ยืมในอนาคต

โดยจะใช้เงินจากกองทุนเพื่อการฟื้นฟูและพัฒนาระบบสถาบันการเงิน (FIDF) ซึ่งให้ลดการนำส่งเงินจาก 0.46% เหลือ 0.23% และใช้เงินส่วนลดไปช่วยเหลือ เพื่อไม่ให้กระทบต่อวินัยการเงินการคลัง

และใช้กลไกบริษัทบริหารสินทรัพย์ (AMC) ที่มีอยู่ ทั้งบริษัทบริหารสินทรัพย์สุขุมวิท (SAM) และบริษัทบริหารสินทรัพย์อารีย์ (Ari-AMC) เข้าไปบริหารจัดการหนี้เสีย โดยลูกหนี้ต้องเข้ามาเจรจาปรับโครงสร้างหนี้ ลดต้น ลดดอก ผ่อนชำระตามศักยภาพ เพื่อ “รีเซตหนี้” สร้างเครดิตใหม่ หากยังต้องการกู้เงินในอนาคต

เสาที่ 3 ต่อลมหายใจ “เอสเอ็มอี”

การเพิ่มสภาพคล่องผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดย่อม (เอสเอ็มอี) เป็นอีกกลไกที่จะช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจ ที่ผ่านมาเอสเอ็มอีต้องเผชิญกับภาวะเศรษฐกิจถดถอย สินค้าจีนเข้ามาทุ่มตลาด ค้าขายไม่ได้ ขาดสภาพคล่อง ทำให้กู้เงินเพื่อชำระหนี้ไม่ได้

รัฐบาลจึงออกมาตรการช่วยธุรกิจของคนตัวเล็ก ผ่านกลไกการค้ำประกันของบรรษัทประกันสินเชื่ออุตสาหกรรมขนาดย่อม (บสย.) วงเงิน 50,000 ล้านบาท สร้างความมั่นใจให้สถาบันการเงินปล่อยสินเชื่อให้เอสเอ็มอี

ตลอดจนโครงการสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำ (Soft Loan) ผ่านสถาบันการเงินของรัฐ เช่น ธนาคารออมสิน ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์เกษตร (ธ.ก.ส.) ธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย (เอสเอ็มอี ดีแบงก์) รวมวงเงินกว่า 200,000 ล้านบาท เพื่อให้เอสเอ็มอีเข้าถึงแหล่งทุน

นอกจากนี้ยังใช้มาตรการภาษีเข้ามาช่วยจูงใจ ผ่านโครงการ “พี่ช่วยน้อง” สนับสนุนให้บริษัทขนาดใหญ่ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (ตลท.) ช่วยเหลือเอสเอ็มอี ให้ปรับตัวเข้าสู่ดิจิทัล ปรับเปลี่ยนเครื่องจักรให้ทันสมัย โดยบริษัทที่เข้าร่วมโครงการ “พี่ช่วยน้อง” จะได้รับลดหย่อนภาษี 2 เท่า

และยังมอบหมายให้กรมสรรพากรเร่งกระบวนการคืนภาษีให้รวดเร็ว เพื่อให้สามารถนำเงินไปเสริมสภาพคล่อง คาดว่าภายในปี 2568 จะช่วยเอสเอ็มอีได้คืนเงินภาษีเร็วขึ้น 20,000 ราย

ขณะที่กรมศุลกากรได้ออกประกาศจัดเก็บภาษีนำเข้าสินค้าตั้งแต่ 1 บาท เป็นต้นไป เพื่อสกัดสินค้าราคาถูกจากต่างประเทศไหลบ่าเข้ามาทุ่มตลาดสินค้าเอสเอ็มอีไทย มีผลตั้งแต่ 1 ม.ค.2569 เชื่อว่ามาตรการภาษีนี้จะทำให้สินค้าเอสเอ็มอีไทยจำหน่ายได้มากขึ้น

เสาที่ 4 หนุน “ออมเงิน” เพื่ออนาคต

เนื่องจากปัจจุบันประเทศไทยเข้าสู่สังคมสูงอายุโดยสมบูรณ์ มีประชากรที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป สัดส่วนเกินกว่า 20% ของจำนวนประชากรทั้งหมด ขณะที่การออมของคนไทยลดลงต่อเนื่อง เพราะรายได้ไม่พอรายจ่าย

เพื่อเป็นการแก้ปัญหาการออมทั้งระบบ จูงใจให้ประชาชนทุกคนต้องออม รัฐบาลได้ริเริ่มนโยบาย “สลาก กอช.” ซื้อหวยเงินไม่หาย กลายเป็นเงินออม เบิกได้เมื่อครบกำหนดหลังเข้าสู่วัยเกษียณ เชื่อว่าถูกจริตคนไทยที่ชอบเสี่ยงโชคแต่เงินไม่หาย เริ่มจำหน่ายในไตรมาสแรกของปี 2569 ออกรางวัลทุกวันศุกร์

พ่วงด้วยโครงการ “ออมพลัส” เพิ่มช่องทางให้ประชาชนสามารถซื้อพันธบัตรรัฐบาลในราคาเริ่มต้นที่เข้าถึงได้ 1,000 บาท ซื้อได้ทุกเดือน เพื่อสร้างนิสัยการออมอย่างสม่ำเสมอ

และโครงการบัญชีการออมและการลงทุนส่วนบุคคล (Thailand Individual Saving Account : TISA) ส่งเสริมการออมผ่านตลาดทุน นำไปหักลดหย่อนภาษีได้สูงสุด 800,000 บาทต่อปีเท่าเทียมกันทุกคน คาดว่าจะจูงใจมนุษย์เงินเดือนเปิดบัญชี TISA เพื่อการออมและลดหย่อนภาษีได้ไม่น้อยกว่า 11–12 ล้านคน

โดยโครงการ TISA เป็นการปรับปรุงการลดหย่อนภาษีจากการลงทุนที่มีอยู่เดิม ผ่านกองทุนหุ้นระยะยาว (LTF) กองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพ (RMF) และกองทุนรวมไทยเพื่อความยั่งยืน (Thai ESG) ซึ่งปัจจุบันนักลงทุนส่วนใหญ่ประสบปัญหาขาดทุน จึงถือเป็นการเพิ่มทางเลือกที่หลากหลายและยืดหยุ่นมากขึ้น

นอกจากนี้ ยังยกเว้นภาษีเงินปันผลดอกเบี้ย โดยเงินลงทุน 200,000 บาทแรก จะได้รับการยกเว้นภาษีหัก ณ ที่จ่าย หากถือครองสินทรัพย์ในบัญชี TISA เป็นเวลา 5 ปี อีกทั้งยังยกเว้นอากรแสตมป์สำหรับธุรกิจประกันภัยรายย่อย (ไมโครอินชัวรันส์) เพื่อให้ผู้มีรายได้น้อยเข้าถึงประกันภัยขั้นพื้นฐานได้, การส่งเสริมให้มีประกันชีวิตแบบบำนาญ เป็นการเตรียมความพร้อมเข้าสู่วัยเกษียณ

เสาที่ 5 หมดยุคกิน “บุญเก่า” ลุยลงทุนใหม่

การลงทุนเพื่ออนาคตคือการวางรากฐานโครงสร้างของประเทศไทยใหม่ หลังจากที่ประเทศไทย “กินบุญเก่า” จากการลงทุนในอดีต ใกล้หมดเต็มที

เพื่อสร้างความเข้มแข็งในระยะยาว การลงทุนในทรัพยากรบุคคล หรือ “คน” เป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกในการเตรียมความพร้อมรองรับอุตสาหกรรมอนาคต เช่น เกษตรกรรมสมัยใหม่ การแปรรูปอาหาร สมาร์ทอิเล็ก ทรอนิกส์ อุตสาหกรรมเพื่อสุขภาพ อุตสาหกรรม การแพทย์ อุตสาหกรรมยานยนต์ไฟฟ้า เป็นต้น

รัฐบาลจึงมอบหมายให้สำนักงานส่งเสริมการลงทุน (บีโอไอ) จับคู่ความต้องการ แรงงานระหว่างบริษัทกับมหาวิทยาลัย พัฒนาหลักสูตรระยะสั้นตอบโจทย์ความ ต้องการของอุตสาหกรรมแบบตรงเป้าหมาย คล้ายคลึงสถาบันไทย-เยอรมัน หรือไทย-ญี่ปุ่นในอดีต โดยปัจจุบันการเรียนเสริมความรู้ เพิ่มทักษะทำได้จากทุกที่ ไม่จำเป็นต้องเดินทางไปเรียนหรือเรียนผ่านมหาวิทยาลัยเท่านั้น

รัฐบาลยังได้ไฟเขียวเงินกองทุนเพิ่มขีดความสามารถที่มีอยู่ราว 10,000 ล้านบาท มุ่งยกระดับทักษะแรงงานไทยให้ตรงกับความ ต้องการให้มากที่สุด

อีกด้านคือการปลดล็อกหลักเกณฑ์การลงทุนต่างๆ ภายใต้โครงการ “Thailand Fast Pass” หยิบโครงการที่ได้รับการส่งเสริมการลงทุน (บีโอไอ) แล้ว มาสะสางปัญหาที่ติดขัด ให้เดินหน้าลงทุนได้ทันที

เบื้องต้นตรวจสอบพบมีโครงการที่ได้รับบีโอไอแล้ว 60 โครงการ มูลค่าลงทุน 120,000 ล้านบาท แต่ยัง ติดเงื่อนไข ทำให้ลงทุนต่อไม่ได้ หากสามารถเร่งเคลียร์ข้อติดขัด เชื่อว่าจะช่วยสร้างงาน สร้างเงินได้อีกมาก ไม่ว่าจะเป็นโครงการลงทุนดาต้าเซ็นเตอร์ (Data Center) ได้รับอนุมัติจากบีโอไอแล้ว 4 โครงการ มูลค่าการลงทุนมากกว่า 100,000 ล้านบาท ลงทุนในเขตพัฒนาเศรษฐกิจภาคตะวันออก (อีอีซี) แต่ติดปัญหาเรื่องระบบพลังงาน ซึ่งล่าสุดกระทรวงพลังงานเดินหน้าแก้ปัญหาเรียบร้อยแล้ว

การลงทุนดาต้าเซ็นเตอร์ในประเทศ ถือเป็นการสร้างโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลที่แข็งแกร่ง ทำให้สามารถขยายขอบเขตการลงทุนไปได้อีกหลายประเภท ทำให้ไทยเข้าใกล้เป้าหมายการเป็นศูนย์กลางดิจิทัลของภูมิภาค และศูนย์กลางนวัตกรรมทางการเงินของภูมิภาคมากขึ้น ส่วนรูปแบบการลงทุนจะเน้นให้เอกชนร่วมลงทุน (PPP) เพื่อดึงเม็ดเงินลงทุนจากภาคเอกชน ขณะที่รัฐจะอำนวยความสะดวก ขจัดกฎระเบียบที่เป็นอุปสรรค โดยพร้อม “กิโยตินกฎระเบียบ” เดินการลงทุนเพื่ออนาคตแบบเต็มพิกัด.

ทีมเศรษฐกิจ

ดีอี เปิด 7 อันดับข่าวเรื่องที่คนสนใจ ทั้งจริง และบิดเบือน เตือนภัย มิจฉาชีพ “หลอกลงทุนหุ้น OR” ระวังสูญเงิน – ข้อมูลส่วนบุคคล

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ร่วมกับ บริษัท ศูนย์วิจัยเพื่อการพัฒนาสังคมและธุรกิจ จำกัด (SAB) ทำการสำรวจแรงจูงใจและปัจจัยที่ส่งผลต่อการเคลื่อนย้ายแรงงานกลับไปยังภูมิลำเนา และสภาพแวดล้อมที่เอื้อให้แรงงานคืนถิ่นสามารถยกระดับเศรษฐกิจฐานราก โดยมีกลุ่มประชากรเป้าหมาย คือ คนทำงานตอนต้น (อายุ 20-35 ปี) ที่จบการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ขึ้นไป ที่ย้ายเข้าไปทำงานในจังหวัดเศรษฐกิจ คือ กรุงเทพฯ ชลบุรี เชียงใหม่ ขอนแก่น และสงขลา จำนวน 2,563 ตัวอย่าง

โดยผลการสำรวจพบว่า สาเหตุที่ทำให้คนทำงานตอนต้นย้ายมาจังหวัดเศรษฐกิจมักเกี่ยวกับเรื่องงาน โดย 60.5% ตั้งใจเข้ามาเพื่อมาทำงาน รองลงมา 21.5% เริ่มต้นเข้ามาเพื่อเรียน ซึ่งเกือบทั้งหมดเลือกทำงานต่อในจังหวัดที่เรียนจบ เพราะมองว่ามีรายได้และสวัสดิการที่ดีกว่าภูมิลำเนา รวมถึงมีความคุ้นชินกับสภาพแวดล้อม

ขณะที่แนวโน้มการย้ายกลับภูมิลำเนามีไม่มากและระยะเวลาการย้ายกลับค่อนข้างนาน โดยมีเพียง 1 ใน 3 ที่มีแนวโน้มย้ายกลับ ซึ่งกลุ่มลูกจ้างภาครัฐจะกลับเมื่อเกษียณ ขณะที่ลูกจ้างเอกชนและกลุ่มอาชีพอิสระจะกลับเมื่อมีเงินเก็บตามเป้าหมาย

นอกจากนี้ ผลสำรวจยังพบอุปสรรคต่อการย้ายกลับภูมิลำเนา ได้แก่ 1.การสูญเสียรายได้หรือสวัสดิการ เพราะระดับรายได้ปัจจุบันดีกว่าในภูมิลำเนา และยังมีเหลือให้เก็บออม 2.การมีภาระต่างๆ อาทิ การมีบ้านหรือมีลูกกำลังเรียนอยู่ในจังหวัดเศรษฐกิจ รวมถึงการมีหนี้ และ 3.ความผูกพันกับท้องถิ่นที่ลดลง ซึ่งทำให้มองว่าเมืองเศรษฐกิจ ที่อยู่ในปัจจุบันเป็นบ้านมากกว่าภูมิลำเนา

ทั้งนี้ เมื่อสอบถามถึงปัจจัยที่จะสามารถจูงใจให้กลับไปทำงานที่ภูมิลำเนา พบว่า การมีโครงสร้างและระบบสนับสนุนทั้งทางเศรษฐกิจและสังคมที่ดี อาทิ การมีสวัสดิการพิเศษในการกลับไปทำงานในท้องถิ่นของกลุ่มลูกจ้างภาครัฐ/เอกชน การมีเงินทุนสนับสนุนของกลุ่มอาชีพอิสระ อีกทั้งแรงงานบางส่วนยังให้ความสำคัญกับการมีคุณภาพชีวิตในภูมิลำเนาที่ดีขึ้น ทั้งระบบขนส่งสาธารณะที่ครอบคลุม ระบบไฟฟ้า ประปา อินเทอร์เน็ตที่เสถียร โดยเฉพาะระบบการศึกษาที่ควรมีคุณภาพทัดเทียมกับจังหวัดเศรษฐกิจ ซึ่งอาจช่วยดึงดูดกลุ่มแรงงานที่มีลูกให้กลับมา รวมถึงเป็นแหล่งผลิตแรงงานที่มีคุณภาพให้แก่สถานประกอบการในพื้นที่

ข้อค้นพบข้างต้นสะท้อนให้เห็นว่า ภาครัฐอาจต้องให้ความสำคัญกับการทำให้แรงงานอยู่ในพื้นที่ตั้งแต่ต้น เพื่อเลี่ยงข้อจำกัดจากปัจจัยผูกมัดต่างๆ ที่แรงงานมีหลังจากย้ายออกไปทำงานในจังหวัดเศรษฐกิจ โดยต้องดำเนินการ ได้แก่ 1.พัฒนาโอกาสทางเศรษฐกิจในภูมิลำเนา โดยขยายผลนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจเมืองรอง ส่งเสริมการลงทุนที่เชื่อมโยงกับห่วงโซ่อุปทานของจังหวัดเศรษฐกิจ รวมถึงการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจของภูมิภาค ควบคู่กับการเร่งผลักดันการพัฒนาระบบการขนส่งทางรางในภูมิภาคต่างๆ 2.สร้างแหล่งเงินทุน และส่งเสริมความรู้/ทักษะ ในการประกอบอาชีพ 3.ยกระดับคุณภาพของสาธารณูปโภค บริการการศึกษาและสาธารณสุขในพื้นที่ โดยการพัฒนาคุณภาพและขยายความครอบคลุม และ 4.ส่งเสริมความผูกพันกับบ้านเกิดและสร้างเครือข่ายคนคืนถิ่นในพื้นที่

อย่างไรก็ดี แม้แรงงานส่วนใหญ่ย้ายเข้าสู่จังหวัดเศรษฐกิจด้วยเหตุผลด้านการจ้างงาน รายได้และสวัสดิการที่ดีกว่า แต่แนวโน้มการย้ายกลับภูมิลำเนายังมีไม่มากและใช้ระยะเวลานาน เนื่องจากข้อจำกัดด้านรายได้ ภาระครอบครัว หนี้สิน และความผูกพันกับพื้นที่เดิมที่ลดลง โดยแรงงานยังคงให้ความสำคัญกับการมีโครงสร้างและระบบสนับสนุนทางเศรษฐกิจและสังคมที่เหมาะสมในภูมิลำเนา ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าภาครัฐควรมุ่งเน้นการสร้างโอกาสและคุณภาพชีวิตในพื้นที่ตั้งแต่ต้นควบคู่กับการเสริมสร้างความผูกพันกับท้องถิ่น เพื่อรักษาและดึงดูดแรงงานคุณภาพให้มีบทบาทในการพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืน.

ครองขวัญ รอดหมวน