Author: ข่าวกรุงเทพฯ

*** คอลัมน์ฐานโซไซตี หนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ “ลึก ตรงประเด็น เห็นโอกาส” ฉบับ 4,240 ระหว่างวันที่ 1-3 ต.ค. 2569 โดย “ว.เชิงดอย” เกาะติดทุกความเคลื่อนไหวเศรษฐกิจ การเมือง และ สังคม เช่นเดิม

*** ฝนที่ตกหนัก ชนิดไม่ลืมหูลืมตา ต่อเนื่องในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ระหว่างวันที่ 25 – 28 กันยายน 2569 ได้เปลี่ยนกรุงเทพมหานคร จากเมืองหลวงที่ผู้คนใช้ชีวิตอย่างเร่งรีบ ให้กลายเป็นเมืองที่ต้องหยุดชะงักในหลายพื้นที่ ภาพน้ำเอ่อท่วมถนน น้ำทะลักเข้าชุมชน บ้านเรือนถูกน้ำล้อม รถยนต์ และรถจักรยานยนต์จอดแช่น้ำ กลายเป็นภาพที่สะท้อนว่า “น้ำท่วมกรุงเทพฯ” ไม่ได้เป็นเพียงปัญหาการจราจร หรือ ความไม่สะดวกสบายชั่วคราวอีกต่อไป แต่กำลังกลายเป็น “วิกฤตของประชาชน” และ “วิกฤตทางเศรษฐกิจ” ของเมืองหลวง

*** พื้นที่อย่าง เคหะร่มเกล้า ซึ่งเป็นชุมชนขนาดใหญ่ที่มีประชาชนราว 30,000 คน และ แฟลตเคหะคลองจั่น ซึ่งมีอาคารพักอาศัย 5,814 หน่วย รองรับประชาชนได้กว่า 2.3 หมื่นคน ถือเป็นภาพสะท้อนของผลกระทบที่เกิดขึ้น เมื่อมวลน้ำเข้าท่วมพื้นที่พักอาศัย ประชาชนจำนวนมากต้องเผชิญกับน้ำที่เข้าถึงบ้านและพื้นที่ใช้ชีวิต ขณะที่การเดินทางเข้า-ออกชุมชนทำได้ยากขึ้น …สำหรับครัวเรือนที่ได้รับผลกระทบ ความเสียหายไม่ได้หยุดอยู่ที่น้ำทะลักเข้าบ้าน หรือ ทรัพย์สินเสียหาย แต่หมายถึงเครื่องใช้ไฟฟ้า เฟอร์นิเจอร์ เครื่องมือทำมาหากิน รถยนต์ รถจักรยานยนต์ ตลอดจนค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมและฟื้นฟูหลังน้ำลด

*** “หนึ่งครอบครัว” อาจต้องรับภาระความเสียหายหลายหมื่นบาท หรือ หลายแสน (กรณีรถยนต์เสียหายทั้งคัน) หากนำความเสียหายของครัวเรือนจำนวนมากมารวมกัน ตัวเลขที่เกิดขึ้นย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก โดยเฉพาะ “กรุงเทพฯ” ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ มีประชากรและแรงงานจำนวนมาก การที่คนจำนวนมากไม่สามารถเดินทางไปทำงานได้ ร้านค้าเปิดไม่ได้ รถขนส่งสินค้าเคลื่อนตัวไม่ได้ หรือ กิจกรรมทางเศรษฐกิจต้องหยุดชะงัก ย่อมมีต้นทุนตามมาเป็นลูกโซ่ ตั้งแต่ ร้านค้าเล็กๆ ตลาดสด ร้านอาหาร ผู้ประกอบการรายย่อย ไปจนถึง ภาคบริการและระบบขนส่ง

*** “น้ำหนึ่งสาย” จึงไม่ได้สร้างความเสียหายเฉพาะจุดที่น้ำท่วม แต่สามารถส่งผลต่อ “กิจกรรมทางเศรษฐกิจ” ในพื้นที่โดยรอบ สิ่งที่น่ากังวลกว่าภาพน้ำท่วม คือ “ต้นทุนหลังน้ำลด” ประชาชนต้องใช้เงินบูรณะ ซ่อมบ้าน ซ่อมรถ เปลี่ยนเครื่องใช้ไฟฟ้า ทำความสะอาดที่พักอาศัย และบางครอบครัวอาจต้องหยุดงานเพื่อจัดการกับความเสียหาย เจ้าของรถยนต์และรถจักรยานยนต์ต้องเผชิญกับความเสี่ยงจากระบบเครื่องยนต์และอุปกรณ์ไฟฟ้าเสียหาย 

*** ขณะที่รถจำนวนมากที่จอดอยู่ในพื้นที่น้ำท่วม อาจต้องเข้าสู่กระบวนการตรวจสอบและซ่อมแซม หรืออาจพังจนไม่คุ้มค่าที่จะซ่อมแซมไว้ใช้ต่อไป สำหรับ “ผู้ประกอบการ” ความเสียหายอาจหนักกว่าเดิม เพราะนอกจากทรัพย์สินแล้ว ยังมีรายได้ที่หายไปในวันที่ไม่สามารถเปิดกิจการได้ เหล่านี้คือ “เศรษฐกิจที่มองไม่เห็น” จากน้ำท่วม ตัวเลขความเสียหายจึงไม่ควรนับเฉพาะทรัพย์สินที่ถูกน้ำทำลาย แต่ต้องรวมถึง รายได้ที่สูญเสีย เวลาที่หายไป ต้นทุนการเดินทาง ต้นทุนการฟื้นฟู และโอกาสทางเศรษฐกิจที่หายไป

*** กรุงเทพฯ เป็นมหานครขนาดใหญ่ที่ต้องรองรับทั้งประชากร คนทำงาน รถยนต์ ระบบขนส่ง อาคาร ที่อยู่อาศัย และกิจกรรมทางเศรษฐกิจจำนวนมหาศาล เมื่อ “ฝนตกหนัก” ระบบระบายน้ำจึงไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของ “น้ำจะท่วมถนนหรือไม่” แต่เป็นเรื่องของความสามารถของเมือง ของผู้บริหารเมือง ของผู้บริหารประเทศ ในการรักษาชีวิตและเศรษฐกิจให้เดินต่อได้ …เหตุการณ์ครั้งนี้จึงควรถูกใช้เป็น “บทเรียน” สำคัญว่า กรุงเทพฯ มีความพร้อมเพียงใดในการรับมือกับฝนตกหนักและน้ำท่วมในระดับที่รุนแรง และอาจเกิดขึ้นได้อีกในอนาคต

*** สิ่งที่ประชาชนต้องการไม่ใช่เพียงการสูบน้ำออกหลังเกิดเหตุ แต่คือ “ระบบเตือนภัย” ที่เร็วขึ้น แผนรองรับประชาชนที่ชัดเจน จุดพักพิงที่เพียงพอ ระบบระบายน้ำที่มีประสิทธิภาพ เส้นทางอพยพที่ใช้งานได้จริง และการบริหารจัดการที่เชื่อมโยงระหว่างกรุงเทพฯ หน่วยงานรัฐ และชุมชน

*** ภาพประชาชนขนของหนีน้ำ รถยนต์จมบาดาล หรือ จอดเสียกลางถนน รถจักรยานยนต์จมน้ำ บ้านเรือนถูกน้ำล้อม น้ำท่วม และ ร้านค้าต้องปิดกิจการชั่วคราว เป็นภาพที่หดหู่ สะเทือนใจ แต่หลังจากน้ำลด สิ่งที่ต้องจับตาคือ ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบต้นทุนการฟื้นฟูเยียวยา ครอบครัวรายได้น้อยอาจไม่มีเงินสำรองเพียงพอสำหรับซ่อมบ้านหรือซื้อทรัพย์สินใหม่ แรงงานรายวันอาจสูญเสียรายได้ทันทีหากไม่สามารถออกไปทำงาน ผู้ประกอบการรายย่อยอาจต้องแบกรับทั้งความเสียหายของสินค้าและรายได้ที่หายไป ขณะที่ภาครัฐก็ต้องใช้งบประมาณเพื่อเยียวยา ฟื้นฟูโครงสร้างพื้นฐาน และแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น 

*** ดังนั้น น้ำท่วมกรุงเทพฯ จึงไม่ควรถูกมองเป็นเพียง “ภัยธรรมชาติ” แต่ต้องมองเป็น ความเสี่ยงทางเศรษฐกิจของเมืองด้วย เพราะทุกครั้งที่น้ำท่วม ประชาชนต้องจ่าย ผู้ประกอบการต้องจ่าย และ ท้ายที่สุดรัฐก็ต้องใช้งบประมาณเพื่อฟื้นฟูเยียวยา  คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่า “วันนี้น้ำจะลดเมื่อไร” แต่คือ “กรุงเทพฯ จะต้องเสียหายอีกกี่ครั้ง ก่อนที่การรับมือน้ำท่วมจะถูกยกระดับให้เป็นวาระสำคัญทางเศรษฐกิจของเมืองอย่างจริงจัง” น้ำท่วมครั้งนี้อาจลดลงในอีกไม่กี่วัน แต่ความเสียหายของประชาชน “บางครอบครัว” อาจต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะฟื้นกลับมาได้

*** และสำหรับกรุงเทพฯ หากยังปล่อยให้ปัญหาเดิมเกิดซ้ำอีก โดยไม่มีการยกระดับมาตรการเตรียมรับมืออย่างจริงจัง น้ำฝนที่เทถล่มลงมา หรืออาจจะเป็น “น้ำเหนือ” ที่ไหลบ่าลงมาท่วมเมือง ย่อมหมายถึงต้นทุนทางเศรษฐกิจที่เพิ่มขึ้นทุกครั้ง นี่จึงไม่ใช่แค่เรื่อง “น้ำท่วมกรุงเทพฯ” แต่คือคำถามว่า มหานครแห่งนี้พร้อมแค่ไหนที่จะรับมือกับโลกที่สภาพอากาศกำลังเปลี่ยนไป…
 

กลายเป็นอุทกภัยใหญ่ที่ไม่มีใครคาดคิดว่า เหตุการณ์ฝนตกต่อเนื่อง ตั้งแต่วันที่ 25-28 กันยายน 2569 จะสร้างความเสียหายเป็นวงกว้างทั่วประเทศไทย รายงานสถานการณ์ ณ วันที่ 29 กันยายน 2569 โดย กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ระบุว่า มีพื้นที่ประสบภัยครอบคลุม 29 จังหวัดและกรุงเทพมหานคร ประชาชนได้รับผลกระทบรวมกว่า 2.6 ล้านคน (940,300 ครัวเรือน) และมีผู้เสียชีวิตสะสม 23 ราย

โดยเฉพาะในพื้นที่กรุงเทพมหานครเพียงแห่งเดียว มีประชาชนได้รับผลกระทบสูงถึง 3.29 แสนครัวเรือน (ประมาณ 7 แสนคน) และมีผู้เสียชีวิต 4 ราย

เหตุการณ์ครั้งนี้ไม่เพียงสร้างความเดือดร้อนต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนอย่างรุนแรง แต่ยังส่งผลกระทบโดยตรงต่อหัวใจทางเศรษฐกิจของประเทศอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยศูนย์พยากรณ์เศรษฐกิจและธุรกิจ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ประเมินว่า สถานการณ์นํ้าท่วมเพียง 5 วัน (25-29 กันยายน 2569) สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจในกรณีฐานสูงถึง 12,283 ล้านบาท หรือคิดเป็น 0.066% ของ GDP ทั้งปี

ขณะที่ศูนย์วิจัยกสิกรไทยประเมินผลกระทบสุทธิต่อเศรษฐกิจเบื้องต้นไว้ที่ 7,000-17,000 ล้านบาท หรือราว 0.03-0.11% ของ GDP โดยพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุดคือ กรุงเทพฯ ซึ่งมีความเสียหายสูงถึง 7,014 ล้านบาท คิดเป็นสัดส่วนถึง 57% ของมูลค่าความเสียหายทั้งหมด

เพราะกรุงเทพฯ เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของประเทศที่มีโครงสร้างพึ่งพาภาคการค้าและการบริการเป็นหลัก เมื่อการเดินทางหยุดชะงัก กิจกรรมทางเศรษฐกิจจึงชะลอตัวลงอย่างฉับพลัน ผลกระทบระลอกนี้ตกลงสู่กลุ่มธุรกิจค้าปลีก ร้านอาหาร ธุรกิจบริการ โลจิสติกส์การกระจายสินค้า ตลอดจนผู้ประกอบการรายย่อย หรือ SMEs อย่างหนักหน่วง

ตัวเลขความเสียหายเบื้องต้นนี้ ยังเป็นเพียงผลกระทบต่อกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่หยุดชะงักชั่วคราวเท่านั้น ยังไม่รวมความเสียหายต่อทรัพย์สิน บ้านเรือน ยานพาหนะ เครื่องจักร และผลผลิตทางการเกษตรที่จะตามมาหลังระดับนํ้าลดลง

สิ่งที่น่ากังวลอย่างยิ่งคือ แรงกระแทกจากภัยอุทกภัยครั้งนี้ เกิดขึ้นในภาวะที่เศรษฐกิจไทยกำลังอยู่ในภาวะชะลอตัวอยู่แล้ว โดยตัวเลข GDP ในไตรมาสที่ 2 ปี 2569 ขยายตัวได้เพียง 1.9% ชะลอลงจาก 2.8% ในไตรมาสแรก

จึงยิ่งเพิ่มแรงกดดันต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจในครึ่งปีหลังอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น ความเสี่ยงข้างหน้ายังไม่หมดลง เนื่องจากเขื่อนเจ้าพระยาเตรียมเพิ่มการระบายนํ้าเป็น 1,500-2,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที ซึ่งจะดันระดับนํ้าให้สูงขึ้นอีก 0.70-1.70 เมตร

เสี่ยงสร้างความเสียหายต่อพื้นที่เกษตรกรรมลุ่มนํ้าเจ้าพระยา โดยเฉพาะข้าวนาปีที่กำลังเข้าสู่ระยะใกล้เก็บเกี่ยว และหากสถานการณ์ยืดเยื้อเข้าสู่ไตรมาสที่ 4 ผลกระทบก็อาจจะขยายวงกว้างไปสู่นิคมอุตสาหกรรมและห่วงโซ่อุปทานการผลิตวิกฤต

นํ้าท่วมกรุงและพื้นที่สำคัญในครั้งนี้ เป็นบทเรียนราคาแพงที่ภาครัฐต้องตระหนักและเร่งดำเนินการ 

สำคัญคือ รัฐบาลต้องเลิกมองปัญหาภัยพิบัติเป็นเพียงเหตุการณ์ชั่วคราว ต้องยกระดับโครงสร้างพื้นฐานของกรุงเทพมหานคร และเมืองใหญ่อย่างบูรณาการ พร้อมรับมือกับสภาพอากาศสุดขั้วที่มีแนวโน้มเกิดขึ้นถี่และรุนแรงขึ้น เพื่อลดการเผชิญกับความสูญเสียซํ้าซากในอนาคต

บทบรรณาธิการ หน้า 4 หนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ ปีที่ 46  ฉบับที่ 4,240 วันที่ 1-3 ตุลาคม พ.ศ. 2569
 

• ฟิทช์ เรทติ้งส์ คาดการณ์ว่าหนี้ไม่ก่อให้เกิดรายได้ (NPL) ของไทยจะทรงตัวในระดับสูงที่ 3-4% ต่อไปอีก 1-2 ปี ซึ่งสูงกว่าประเทศอื่นในภูมิภาค
• สาเหตุหลักมาจากเศรษฐกิจที่ฟื้นตัวช้ากว่าประเทศเพื่อนบ้าน และมีหนี้เสียใหม่ไหลเข้าระบบอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้ต้นทุนความเสี่ยงด้านสินเชื่อสูง
• จากความเสี่ยงดังกล่าว ธนาคารพาณิชย์ได้เพิ่มความระมัดระวัง และลดการขยายพอร์ตสินเชื่อในกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูง เช่น ธุรกิจ SME และสินเชื่อรายย่อย

ฟิทช์ เรทติ้งส์ (ประเทศไทย) จัดงานสัมมนาใหญ่ประจำปีในหัวข้อ “Global Risks and Regional Economics & Bank Outlook” วานนี้ (30 ก.ย.69) ฉายภาพความเสี่ยงเศรษฐกิจโลก วิเคราะห์ข้อจำกัดประเทศไทยเปรียบเทียบกับประเทศคู่แข่งในภูมิภาค

พาสันติ์ สิงหะ ผู้อำนวยการอาวุโส ฝ่ายสถาบันการเงินของ ฟิทช์ เรทติ้งส์ (ประเทศไทย) กล่าวในหัวข้อ “Regional and Thai Bank Outlook” ว่า ระบบธนาคารพาณิชย์ของไทยกำลังเผชิญความท้าทายจากอัตราส่วนหนี้ไม่ก่อให้เกิดรายได้ (NPL Ratio) ที่ทรงตัวอยู่ในระดับสูงประมาณ 3-4% ไปอีกระยะ 1-2 ปีข้างหน้า โดยยังไม่มีปัจจัยที่จะทำให้อัตราส่วนดังกล่าวลดลง

อีกทั้งยังมีปริมาณ NPL ใหม่ ไหลเข้าสู่ระบบอย่างต่อเนื่องเกินกว่า 2% ต่อปี ส่งผลให้ต้นทุนความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อ (Credit Cost) ของไทยยังคงอยู่ในระดับสูงที่สุดแห่งหนึ่งในภูมิภาค

ศก.ฟื้นช้าซ้ำเติมหนี้เสีย

พาสันติ์ กล่าวว่า การฟื้นตัวเศรษฐกิจไทยหลังโควิด-19 ล่าช้ากว่าประเทศเพื่อนบ้านทำให้สถานะ NPL สถาบันการเงินไทยลดลงได้ยาก โดยธนาคารยังเผชิญข้อจำกัดการปรับโครงสร้างหนี้หลังเร่งทำไปมากแล้วในช่วงก่อนหน้านี้ ขณะที่ บริษัทบริหารสินทรัพย์ (AMC) ปรับลดปริมาณการเข้าซื้อหนี้เสียจากระบบธนาคาร เนื่องจากความยุ่งยากในการบริหารจัดการ ประกอบกับการขายหนี้เสียออกในตลาดรองทำได้ยากขึ้น

ทั้งนี้ ความเสี่ยงด้านคุณภาพสินทรัพย์ที่ยังไม่มีท่าทีจะลดลงนี้ ส่งผลให้ธนาคารพาณิชย์ปรับลดระดับการยอมรับความเสี่ยง (Risk Appetite) เพิ่มความระมัดระวังในการปล่อยสินเชื่อหันไปเน้นกลุ่มลูกค้ารายใหญ่หรือกลุ่มที่มีคุณภาพสูง และลดการขยายพอร์ตสินเชื่อกลุ่มความเสี่ยงสูง เช่น สินเชื่อธุรกิจ SME และสินเชื่อรายย่อย

โดยการเติบโตสินเชื่อภาคธนาคารไทยปีนี้ คาดว่าจะขยายตัวระดับต่ำเพียง 2-3% ใกล้เคียงกับระดับการขยายตัวเศรษฐกิจ แต่ขยายตัวช้ากว่าสถาบันการเงินเฉพาะกิจของรัฐ (SFIs)

สถานะแบงก์ยังแกร่ง

“ระบบธนาคารไทยไม่ได้เผชิญวิกฤติเชิงระบบเหมือนปี 2540 เนื่องจากธนาคารไทยยังมีผลกำไรที่มั่นคง มีฐานเงินกองทุนที่เข้มแข็ง ตั้งสำรองรองรับหนี้เสียอย่างเพียงพอ เป็นกันชนช่วยให้ระบบธนาคารรองรับความเสี่ยง และความผันผวนทางเศรษฐกิจได้อย่างปลอดภัย” พาสันติ์ กล่าว

พาสันติ์ ประเมินว่า อัตราผลตอบแทนต่อสินทรัพย์ (ROA) ของธนาคารไทยฟื้นตัวมาอยู่ที่ระดับประมาณ 2% ซึ่งถือเป็นระดับที่มั่นคงท่ามกลางภาวะเศรษฐกิจที่ชะลอตัว แม้ว่าจะยังไม่สูงเท่ากับประเทศเพื่อนบ้าน เช่น อินโดนีเซีย ที่มี ROA สูงกว่า 4% โดยระยะถัดไปรายได้ดอกเบี้ยสุทธิ และส่วนต่างอัตราดอกเบี้ยสุทธิ (NIM) อาจได้รับแรงกดดันจากแนวโน้มการปรับลดอัตราดอกเบี้ยนโยบาย

อย่างไรก็ตาม ธนาคารพาณิชย์ไทยยังมีระดับเงินกองทุนขั้นที่ 1 (CET1) ที่ปรับตัวสูงขึ้นต่อเนื่อง โดยธนาคารหันมาเน้นการเพิ่มประสิทธิภาพการใช้เงินกองทุน และการสร้างผลตอบแทนต่อส่วนของผู้ถือหุ้น (ROE)

แบงก์ส่วนใหญ่มีเสถียรภาพ

ทั้งนี้ ภาพรวมอันดับความน่าเชื่อถือของภาคธนาคารในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก (APAC) ส่วนใหญ่ได้ฟื้นตัวกลับสู่ระดับก่อนโควิด-19 โดยแนวโน้มอันดับความน่าเชื่อถืออยู่ในระดับมีเสถียรภาพ โดยมุมมองต่อผลดำเนินงานธนาคารในปี 2026 ส่วนใหญ่อยู่ในระดับเป็นกลางมีเพียงบางประเทศ เช่น อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ ที่มีแนวโน้มเชิงลบตามอันดับความน่าเชื่อถือของรัฐบาล

ทั้งนี้ มาตรการสนับสนุนจากภาครัฐเป็นปัจจัยสำคัญช่วยรักษาเสถียรภาพอันดับเครดิตของระบบธนาคาร อีกทั้งระดับเงินสำรองของธนาคารในภูมิภาคมีความแข็งแกร่งเพียงพอในการรองรับแรงกดดันจากวิกฤติเศรษฐกิจหรือช็อกราคาพลังงานโลก โดยไม่เกิดปัญหาต้นทุนความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อพุ่งสูงรุนแรงเหมือนช่วงโควิด

AI พยุงการค้าโลก

โทมัส รุคมาร์เกอร์ ผู้อำนวยการอาวุโสและหัวหน้าฝ่ายอันดับเครดิตประเทศประจำภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก ของฟิทช์ เรทติ้งส์ กล่าวในหัวข้อ “Global Risks and Outlook for Regional Economies” ว่า ภาพรวมเศรษฐกิจโลกยังคงขยายตัวได้ประมาณ 2.6% แม้จะเผชิญกับผลกระทบจากความผันผวนราคาพลังงาน โดยฟิทช์ประเมินราคาน้ำมันดิบเบรนท์เฉลี่ยปี 2026 ไว้ที่ 87 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล 

ขณะเดียวกันธนาคารกลางทั่วโลกกำลังเผชิญความท้าทายดำเนินนโยบายการเงินเพื่อตอบสนองต่อช็อกด้านอุปทาน ส่งผลให้อัตราผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาล (บอนด์ยีลด์) ทั่วโลกปรับตัวสูงขึ้น

อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจ และการค้าสินค้าโลกยังได้รับแรงหนุนสำคัญจาก กระแสลงทุนในเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI Boom) ซึ่งกระตุ้นความต้องการ เซมิคอนดักเตอร์ และสินค้าไอทีก้าวกระโดด ช่วยพยุงยอดส่งออก และกิจกรรมการค้าทั่วโลกให้ขยายตัว

โทมัส ระบุว่า “เศรษฐกิจของภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกยืดหยุ่นต่อความผันผวนของราคาพลังงานโลกดีกว่าที่เคยคาดการณ์ เนื่องจากได้รับผลประโยชน์ตรงจากรอบลงทุน AI และการขยายตัวการลงทุนในดาต้าเซนเตอร์หลายประเทศ เช่น ไต้หวัน เกาหลีใต้ มาเลเซีย และไทย”

ปัจจัยเสี่ยงกดดันแผนลดขาดดุล

อย่างไรก็ตาม ภูมิภาคยังมีประเด็นสำคัญที่ต้องติดตามใกล้ชิด มาตรการช่วยเหลือของภาครัฐ และต้นทุนกู้ยืม (Yields) ที่สูงขึ้น ส่งผลให้หลายประเทศต้องขยายใช้จ่ายงบประมาณ ทำให้การปรับลดขาดดุลการคลังทำได้ล่าช้าลง

แม้ว่าสกุลเงินในภูมิภาคจะเผชิญการอ่อนค่าเมื่อเทียบกับดอลลาร์สหรัฐ แต่ประเทศส่วนใหญ่ยังมีทุนสำรองระหว่างประเทศในระดับแข็งแกร่งพอที่จะใช้เป็นกันชนรองรับความผันผวน

ทั้งนี้ ประเทศส่วนใหญ่ใน APAC ยังคงมีมุมมองแนวโน้มอันดับเครดิตในระดับ “เสถียรภาพ” (Stable Outlook) มีเพียงบางประเทศ เช่น อินโดนีเซีย (BBB) และฟิลิปปินส์ (BBB) ที่มีแนวโน้มเชิงลบ (Negative Outlook) เนื่องจากความท้าทายทางการคลัง และนโยบาย

ในส่วนประเทศไทย นายโทมัส กล่าวว่า ฟิทช์ ได้ปรับมุมมองแนวโน้มอันดับความน่าเชื่อถือตราสารหนี้ระยะยาวภาษาต่างประเทศของไทยที่ ‘BBB+’ จากมุมมองเชิง “ลบ” กลับมาเป็น “มีเสถียรภาพ” โดยมีปัจจัยสนับสนุนหลัก ได้แก่ สัดส่วนหนี้ภาครัฐเริ่มทรงตัว อานิสงส์การลงทุน AI และการบริโภคช่วยชดเชยการท่องเที่ยว เสถียรภาพทางการเมือง และการดำเนินนโยบายใต้กรอบการคลังที่ชัดเจนในระยะปานกลาง ทำให้ประเทศมีความน่าเชื่อถือมากขึ้น

พิสูจน์อักษร….สุรีย์  ศิลาวงษ์

นายภาณุพงศ์ บุญเมือง ผู้อำนวยการ Race Director บริษัท ไมโครไฟน จำกัด ผู้ร่วมดำเนินการจัดการแข่งขัน กรุงเทพมาราธอน ครั้งที่ 37 (37th Bangkok Marathon) เปิดเผยว่า พฤติกรรมของนักวิ่งในปัจจุบันเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ธุรกิจจัดงานวิ่งจึงมีพัฒนาการอย่างต่อเนื่อง การจัดงานวิ่งไม่ได้แข่งขันกันเฉพาะเรื่องระยะทางหรือมาตรฐานการแข่งขัน แต่แข่งขันกันที่ประสบการณ์ทำให้บทบาทของ Race Organizers เปลี่ยนจากผู้จัดการแข่งขันมาเป็นนักสร้างสรรค์ประสบการณ์หรือ Experience Creator ที่ต้องออกแบบทั้งเส้นทาง บรรยากาศ คอนเทนต์ ชุมชนของนักวิ่ง รวมถึงการเชื่อมโยงกับแบรนด์พันธมิตรให้กลายเป็นประสบการณ์เดียวกัน

โดยตลาดงานวิ่งในประเทศไทยมีการเติบโตและกระจายตัวในหลายรูปแบบ ตั้งแต่งานวิ่งระดับชุมชน งานเพื่อสุขภาพ งานแข่งขันระดับประเทศและระดับนานาชาติ เกิดขึ้นราว 600-1,800 รายการทั่วประเทศต่อปี มีกลุ่มนักวิ่งหมุนเวียนเข้าร่วมงานประมาณ 2-6 ล้านคน 

มูลค่าทางเศรษฐกิจ 3.2 หมื่นล้าน

ขณะที่ข้อมูลจากสำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ระบุว่า อุตสาหกรรมกีฬาวิ่งสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจรวมเกือบ 32,000 ล้านบาท ดังนั้นงานวิ่งจึงไม่ได้เป็นเพียงสนามแข่งขันแต่สามารถทำหน้าที่เป็นเวทีที่นำเสนอ เมือง ผู้คน วัฒนธรรม อาหาร สถานที่ท่องเที่ยว และวิถีชีวิต

จากกิจกรรมออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ ปัจจุบันการวิ่งกำลังขยับสถานะขึ้นมาเป็นหนึ่งในกิจกรรม Lifestyle ที่มีการขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจที่น่าจับตา เพราะนักวิ่งไม่ได้จบแค่อุปกรณ์หลักแค่อย่างรองเท้า แต่ยังมีการใช้จ่ายเชื่อมโยงไปถึงเสื้อผ้าและอุปกรณ์กีฬา อาหารและเครื่องดื่ม การท่องเที่ยว ที่พัก การเดินทาง สินค้าและบริการด้านสุขภาพ และ Wellness รวมถึงการสมัครร่วมกิจกรรมงานวิ่ง ทำให้กิจกรรมวิ่งกำลังพัฒนาไปสู่ระบบเศรษฐกิจที่เรียกว่าเศรษฐกิจการวิ่ง หรือ Running Economy

“นักวิ่งยุคใหม่ไม่ได้ซื้อเพียงสิทธิ์ในการลงสนาม ไม่ได้มองเพียงเรื่องเวลาและอันดับ แต่กำลังซื้อประสบการณ์ทั้งหมดของงานตั้งแต่ก่อนวันแข่งขัน ระหว่างการแข่งขัน บรรยากาศ เส้นทาง ความปลอดภัย การบริการ เสื้อ เหรียญ กิจกรรม ไปจนถึงความรู้สึกที่ได้รับหลังเข้าเส้นชัย นักวิ่งกลับไปพร้อมเรื่องราวความทรงจำที่อยากเล่าให้คนอื่นฟัง นั่นคือคุณค่าที่แท้จริงของงาน”

จากปัจจัยดังกล่าวทำให้ 37th Bangkok Marathon ที่จะเกิดขึ้นวันที่ 10 ม.ค. 70 มุ่งนำเสนอผ่านมุมมองเมืองประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรม เพราะโจทย์ของการแข่งขันครั้งนี้ไม่ได้หยุดอยู่ที่การจัดการแข่งขันให้ได้มาตรฐาน แต่ต้องการนำ กรุงเทพมหานคร เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์นักวิ่ง ให้เส้นทางการแข่งขันทำหน้าที่เล่าเรื่องเมืองไปพร้อมกันภายใต้แนวคิด RUN THE LEGACY OF BANGKOK