Author: ข่าวกรุงเทพฯ

นายเกรียงไกร เธียรนุกุล ประธานสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ส.อ.ท.) กล่าวในงานสัมมนา Thailand Economic Outlook Out of the Trap จัดโดย “กรุงเทพธุรกิจ” วันนี้ (9 ต.ค.68) ว่า  สถานการณ์ทางเศรษฐกิจ พบว่า ตัวเลข GDP ปัจจุบันนั้น คาดการณ์ว่าไตรมาสที่ 1 เติบโต 3.2% (ดีกว่าปีที่แล้ว) และไตรมาสที่ 2 เติบโต 2.8% ทำให้ค่าเฉลี่ยครึ่งปีแรกอยู่ที่ 3%  โดยแนวโน้มคาดว่าไตรมาสที่ 3 จะลดลงเหลือประมาณ 1.7% และไตรมาสสุดท้ายเหลือเพียง 0.3% สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ประเทศไทยเหมือน “รถที่ติดหล่ม”   

โดยปัญหาการเติบโตต่ำนี้มีอาการมาเป็นเวลา 10 ปี โดยมีอัตราการเติบโตเฉลี่ยของ GDP ประมาณ 2% ซึ่งถือว่าต่ำมาก ซึ่งอันดับในอาเซียน ประเทศไทยเคยเป็น “ดาวรุ่ง” และเคยอยู่ในอันดับ 3 หรือ 4 ในอาเซียน แต่ล่าสุดเราอยู่ใน อันดับ 6 การเปรียบเทียบกับเวียดนาม ในไตรมาสที่ 2 ที่ไทยโต 2.8% เวียดนามเติบโตกว่า 8%  และไตรมาสที่ 3 เวียดนามอยู่ที่ 7% และไตรมาสที่ 4 อยู่ที่ 8.23% ในขณะที่ไทยคาดการณ์ที่ 1.7% ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความห่างยิ่งนับวันยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ส่วนปัญหาเชิงโครงสร้าง และกับดักที่ประเทศไทย เผชิญอยู่ นอกเหนือจากความท้าทายระดับโลก (Global Challenges) เช่น การเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยี ภูมิรัฐศาสตร์ สงครามการค้า (Trade War) และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ประเทศไทยยังเผชิญกับปัญหาเชิงโครงสร้างที่เป็นกับดัก (Structural Challenges) แบ่งเป็น 1. กับดักสังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ ไทยมีผู้สูงอายุเกิน 60 ปี (ที่ไม่ได้อยู่ในวัยทำงาน) ประมาณ 14 ล้านคน หรือคิดเป็น 21% ของประชากรทั้งหมด อัตราเด็กเกิดใหม่ต่ำกว่าผู้เสียชีวิตในปีที่แล้ว โดยจุดแข็งในอดีตคือ การมีแรงงานเยอะ และราคาถูก แต่ปัจจุบันเราไม่มีแล้ว

2. กับดักด้านโครงสร้างกฎหมาย ประเทศไทยมีกฎหมายมากกว่าแสนฉบับ ซึ่งไม่ได้เป็นคุณ แต่กลายเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนากฎหมายที่ล้าสมัย และมีมากเกินไป นำไปสู่ปัญหาการทุจริต 3. กับดักรายได้ปานกลาง ประเทศไทยเคยเปลี่ยนจากประเทศเกษตรกรรม (รายได้ต่ำ) มาสู่ภาคอุตสาหกรรม (รายได้ปานกลาง) แม้จะมีการย้ายฐานการผลิตมา แต่ประเทศไทยส่วนใหญ่ยังเป็น OEM หรือ การรับจ้างผลิต ซึ่งโมเดล OEM นี้ทำให้ส่วนแบ่งรายได้ส่วนเหลือแคบลง เนื่องจากค่าแรง และต้นทุนต่างๆ แพงขึ้น 

“โมเดลปัจจุบันไม่สามารถนำประเทศไทยไปสู่ประเทศที่มีรายได้สูงได้ เพราะอุตสาหกรรมส่วนใหญ่มีมูลค่าต่ำ”

4. ปัญหาภาคการเกษตร โดยจำนวนคน 1 ใน 3 ของประเทศอยู่ในภาคการเกษตร แต่สามารถสร้างรายได้ให้ประเทศเพียงประมาณ 7-8% เท่านั้น 5. ปัญหางบประมาณไม่สมดุล โดยฐานผู้เสียภาษีมีเพียง 4 ล้านคน จากประชากรกว่า 60 ล้านคน ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้งบประมาณเกิดความสมดุล 6. ระบบการศึกษา ที่ต้องมีการปฏิรูป เพราะบุคลากรที่ผลิตออกมาไม่สอดคล้องกับวิชาชีพหรือสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต 

สำหรับ 8 ข้อผลกระทบต่อเศรษฐกิจไทย แบ่งเป็น 1. มาตรการตอบโต้ภาษีสหรัฐ แม้ไทยจะปิดเจรจาภาษีได้ 19% แต่ยังมีปัญหาเรื่องการเจรจาเกี่ยวกับ Local Content (RVC) และ Transhipment (การสวมสิทธิ) ที่ยังไม่จบ 2. ผลกระทบทางอ้อม จาก Trade War สินค้าจีนที่เคยเข้าสหรัฐ ไหลกลับมาในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยประเทศไทยโดนหนักที่สุด เนื่องจากสินค้าทะลักเข้ามามาก ทำให้สินค้าไทยต่อสู้ไม่ได้ และต้องปิดกิจการจำนวนมาก

3. ความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ 4. ข้อพิพาทชายแดนไทย-กัมพูชา โดยความขัดแย้งส่งผลกระทบต่อการค้า (ปีที่แล้วมูลค่า 180,000 ล้านบาท) ทำให้ Supply Chain โรงงานต่างๆ ได้รับผลกระทบ และค่าใช้จ่ายสูงมาก 5. หนี้ภาคครัวเรือน อยู่ในระดับสูงมาก แม้จะลดลงจาก 90% ของ GDP เหลือประมาณ 87-88% แต่เมื่อรวมหนี้นอกระบบเป็น 104% ถือเป็นสาเหตุที่กำลังซื้อหายไป 
6. ค่าเงินบาทแข็ง สหรัฐ ใช้นโยบายทำให้ดอลลาร์อ่อนค่า แต่ค่าเงินบาทของไทยกลับแข็งกว่าเพื่อนบ้าน โดยเคยแข็งขึ้นไปกว่า 7% เป็นอันดับ 2 ของเอเชีย ปัจจุบันดีขึ้นเหลือราวกว่า 5% แต่การแข็งค่านี้ทำให้ภาคการส่งออก (60% ของ GDP) และภาคการท่องเที่ยว (10% กว่า) แข่งขันไม่ได้ การแข็งค่าของเงินบาททำให้เกิดผลกระทบเป็นมูลค่าประมาณ 1.1 ล้านล้านบาท โดยภาคการท่องเที่ยว จำนวนนักท่องเที่ยวต่ำกว่าเป้าหมายที่ 40 ล้านคน โดย 9 เดือนแรกเหลือเพียง 20 กว่าล้านคน ต่ำกว่าเป้าไปประมาณ 7-8% และเม็ดเงินที่ได้รับก็ลดลง 7. การเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ (Climate Change) และ 8. เสถียรภาพทางการเมือง ที่ไม่สม่ำเสมอ และไม่ต่อเนื่อง 

สำหรับการปรับตัวของภาคอุตสาหกรรม และข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย แม้จะมีปัญหามากมาย แต่ก็มีโอกาส เช่น การลงทุนที่ดีขึ้น การย้ายฐานการผลิต เช่น PBC, Data Center, Cloud Service และ ยานยนต์ไฟฟ้า (EV) เข้ามาในประเทศไทย ช่วยให้ยอดส่งเสริมการลงทุนจากต่างประเทศเพิ่มขึ้น แต่โรงงานที่ปิดกิจการเกือบ 100% เป็นของคนไทยล้วนๆ ดังนั้น ต้องดูแลโครงสร้างนี้ให้ดี ไม่เช่นนั้นจะเหมือน “หลอกตัวเอง” 

ยุทธศาสตร์การปรับตัว (Transformation) ของภาคอุตสาหกรรม โดย ส.อ.ท. มี 48 กลุ่มอุตสาหกรรม ส่วนใหญ่เป็นอุตสาหกรรมดั้งเดิม (First Industry) กลุ่มล่าสุดคือ อุตสาหกรรมอากาศยาน และอวกาศ โดย 47 กลุ่มเดิมได้รับผลกระทบจาก Digital Disruption การปรับตัวต้องเปลี่ยนผ่านจาก OEM ไปสู่ ODM หรือการออกแบบเอง เพื่อเพิ่มมูลค่า และเป็น OBM ที่มีแบรนด์ของประเทศ การใช้แรงงานเข้มข้น ไปสู่การใช้แรงงานที่มีทักษะสูง และการใช้เครื่องทุ่นแรง (Automation, Robert) 

ทั้งนี้ ส.อ.ท. มีนโยบายขับเคลื่อน 4GO คือ 1. Go Digital & AI โดยการใช้ AI เป็นตัวแก้โจทย์สำคัญในการเพิ่มประสิทธิภาพ ลดความสูญเสีย และเพิ่มความแม่นยำ โดยเฉพาะในสังคมผู้สูงอายุ ส.อ.ท. ตั้งเป้าหมายจะทรานส์ฟอร์มสมาชิกอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง หรือ 8,000 กิจการ ภายใน 3-5 ปี 2. Go Innovation ปรับวิธีคิดไปสู่อุตสาหกรรมที่ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรม เพื่อให้สามารถ “ทำน้อยได้มาก” 

3. Go Global หาตลาดใหม่สำหรับการส่งออก ที่ไม่พึ่งพาสหรัฐ มากเกินไป ซึ่งคิดเป็น 18.4% ของการส่งออกทั้งหมด และ 4. Go Green ดูแลสิ่งแวดล้อม และปรับให้สอดคล้องกับเป้าหมาย Net Zero Road Map ที่ขยับเร็วขึ้น 15 ปี เป็น 2050 เพื่อให้ทันกับลูกค้าหลัก (สหรัฐ, EU, ญี่ปุ่น, เกาหลี) อุตสาหกรรมแห่งอนาคต (Next Generation Industry) โดยใช้จุดแข็งของประเทศด้าน Biodiversity (ความหลากหลายทางชีวภาพ) และภาคเกษตรกรรมในการสร้างมูลค่าเพิ่มด้วยนวัตกรรม มุ่งเน้น BioTech, Bio-based, Agro-based Industry ขับเคลื่อนด้วย BCG และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ   

 สำหรับข้อเสนอต่อภาครัฐ ส.อ.ท. ต้องการภาครัฐที่มีความชัดเจน และมีเป้าหมายที่ชัดเจน เหมือนอย่างที่ประเทศจีนทำ อาทิ 1. ความชัดเจนในเป้าหมาย โดยกำหนดความชัดเจนว่าจะไปในทิศทางใดในอุตสาหกรรมแห่งอนาคต 2. การแก้ไขกฎหมาย โดยทำให้กฎหมายง่าย และสะดวกขึ้น ลดต้นทุน และลดการทุจริตคอร์รัปชัน เพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้กับนักลงทุน 3. Local Content  โดย ส.อ.ท.ผลักดันโครงการ Make in Thailand เพื่อให้ภาครัฐ ที่มีงบจัดซื้อจัดจ้างปีละล้านล้านบาท ซื้อสินค้าที่ผลิตในประเทศเป็นหลัก 

4. เร่งเจรจาข้อตกลงการค้า และปรับยุทธศาสตร์กระจายตลาดส่งออก 5. การลงทุนการสร้างพื้นฐาน เช่น ระบบรางถนนท่าเรือการบริหารจัดการน้ำ และอื่นๆ 6. คนพัฒนาแล้วก็การศึกษา และส่งเสริมการอัปสกิลลิส skill New Skill และ ifelong Learning หาหลักสูตรที่ชัดเจนในการผลิตบุคลากรให้เพียงพอ

พิสูจน์อักษร….สุรีย์  ศิลาวงษ์

นางสาวขัตติยา อินทรวิชัย ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ธนาคารกสิกรไทย กล่าวในหัวข้อ “การเงินยั่งยืน เกราะป้องกันวิกฤติเศรษฐกิจ”ในงาน Thailand Economic Outlook 2026 Out of the Trap กรุงเทพธุรกิจ ว่า “การเงินยั่งยืน” หมายถึง การจัดสรรเงินลงทุนหรือให้สินเชื่อไปยังภาคส่วนที่มุ่งสู่เป้าหมาย Net Zero หรือลดการปล่อยคาร์บอนสุทธิให้เป็นศูนย์

แนวคิดนี้ได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงสองปีที่ผ่านมา แต่โจทย์ปัจจุบันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมเท่านั้น ยังหมายถึงกรอบทางการเงินที่จะช่วยป้องกันวิกฤติเศรษฐกิจได้ด้วย

หากมองไปที่การเงินยั่งยืนในไทย โดยเฉพาะการเงินสีเขียว พบว่ายังอยู่ในระดับต่ำมาก มูลค่าการเงินสีเขียวรวมทั้งหมดอยู่ที่ประมาณ 480,000 ล้านบาท แม้ว่าหากนับรวมทั้งตราสารหนี้ และผลิตภัณฑ์ทางการเงินต่างๆ ก็ยังไม่ถึง 2-5% ของสินเชื่อรวมทั้งหมดในประเทศ ซึ่งยังห่างไกลจากเป้าหมาย Net Zero

อย่างไรก็ตาม การเงินยั่งยืนไม่ควรถูกตีกรอบเฉพาะการปล่อยกู้เพื่อเป้าหมาย Net Zero เพราะในขณะที่โลกกำลังเดินหน้าเรื่อง Green Finance ประเทศไทยยังต้องเผชิญกับปัญหาเฉพาะหน้าอีกมาก ทั้งปัญหาเศรษฐกิจระยะสั้นที่ต้องแก้ไขทันที และปัญหาเชิงโครงสร้างในระยะกลาง และยาว

อย่างไรก็ตามในมุมธนาคารกสิกรในด้านสิ่งแวดล้อม ธนาคารได้เพิ่มเป้าสนับสนุนสินเชื่อเพื่อการเปลี่ยนผ่านสู่ Net Zero เป็นมูลค่า 400,000–500,000 ล้านบาท เพื่อช่วยให้ลูกค้าเดินหน้าสู่เป้าหมายดังกล่าวได้อย่างจริงจัง

สำหรับโจทย์เรื่อง “การเงินยั่งยืนเพื่อป้องกันวิกฤติเศรษฐกิจ” ปิติเห็นว่า คือ การจัดสรรเงินทุน และสินเชื่อให้สอดคล้องกับประเด็นทางเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม เพื่อสร้างความมั่นคง และความทั่วถึง โดยเฉพาะในแง่ Financial Inclusion หรือการเข้าถึงระบบการเงินอย่างเท่าเทียม หากทำได้จริง เศรษฐกิจไทยก็จะมีฐานมั่นคง และเติบโตอย่างยั่งยืน

คำถามสำคัญไม่ใช่เพียงว่าเราจะทำอย่างไร แต่คือ ทำไมต้องเริ่มเดี๋ยวนี้ เพราะหากไม่เริ่ม ประเทศไทยอาจพลาดโอกาสในการเติบโตทั้งในระดับธุรกิจ และระดับประเทศ

หนึ่งในปัญหาเชิงโครงสร้างสำคัญของไทย คือ กับดักรายได้ปานกลาง หรือ Middle Income Trap ซึ่งประเทศไทยติดอยู่ในกับดักนี้มานานถึง 40 ปี โดยเฉพาะ 10–12 ปีที่ผ่านมา รายได้เฉลี่ยของคนไทยแทบไม่เติบโต ปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 7,200 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี หรือราว 20,000 บาทต่อเดือน หากต้องการหลุดพ้นจากกับดักนี้ ต้องเพิ่มรายได้ต่อหัวเป็นอย่างน้อย 12,600 ดอลลาร์ต่อปี หรือประมาณ 35,000 บาทต่อเดือน ซึ่งถือเป็นโจทย์ใหญ่

การออกจากกับดักนี้ต้องอาศัยความร่วมมือจากสามภาคส่วนหลัก ได้แก่ ภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชน โดยแต่ละภาคมีบทบาท และความท้าทายแตกต่างกัน ภาครัฐต้องรับมือกับระดับหนี้สาธารณะสูงถึง 64% ของจีดีพี

ขณะที่ขีดความสามารถการแข่งขันยังอยู่ในระดับต่ำ ส่วนสถาบันการเงินต้องบริหารจัดการคุณภาพหนี้อย่างใกล้ชิด ในขณะที่ภาคเอกชน และประชาชนต้องปรับตัวภายใต้เศรษฐกิจที่เติบโตช้า และผันผวน

ในขณะเดียวกัน ประเทศไทยกำลังเผชิญกับปัญหาเฉพาะหน้า เช่น ผลกระทบจากสงครามการค้า ภาษีนำเข้า การเข้าสู่สังคมสูงวัย การเปลี่ยนแปลงของห่วงโซ่อุปทานโลก รวมถึงเทคโนโลยี และสภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลง

ดังนั้นจึงจำเป็นต้องปรับโครงสร้างเศรษฐกิจควบคู่ไปกับการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า เพื่อให้เกิดความยั่งยืนในระยะยาว หากยังทำแบบเดิม ประเทศไทยก็จะยังคงอยู่ในกรอบเดิม

ในมุมของภาครัฐ มองว่าต้องเร่งสร้างพื้นฐานเศรษฐกิจให้แข็งแรง ผ่านนโยบายที่สนับสนุนผู้ประกอบการ โดยเฉพาะธุรกิจขนาดกลาง และขนาดเล็ก ต้องลดอุปสรรคในการทำธุรกิจ และทำให้กฎระเบียบต่างๆ มีความเท่าเทียม เพื่อให้ผู้ประกอบการรายเล็กสามารถแข่งขันได้บนกติกาเดียวกับรายใหญ่

เช่นเดียวกับภาคเอกชน ที่ต้องกลับมาจัดการโครงสร้างทางการเงินของตนเอง โดยเฉพาะการนำหนี้นอกระบบกลับเข้ามาอยู่ในระบบ เพื่อเข้าถึงแหล่งทุนอย่างถูกต้อง ลดภาระดอกเบี้ย และบริหารต้นทุนทางการเงินอย่างมีประสิทธิภาพ

นอกจากนี้ การเพิ่มผลิตภาพทั้งในด้านการผลิต และการดำเนินงาน จะช่วยให้สามารถเพิ่มรายได้ และเข้าถึงลูกค้าได้มากขึ้น ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของความยั่งยืนทางธุรกิจ

บทบาทของธนาคารถือเป็นสิ่งสำคัญในการจัดสรรทรัพยากรทางการเงินให้ถูกทิศทาง ต้องนำเงินทุน และสินเชื่อไปสู่ภาคส่วนที่สามารถต่อยอด และขับเคลื่อนเศรษฐกิจได้จริง เพราะทรัพยากรมีจำกัด

ธนาคารจึงต้องส่งเงินไปยังที่ ที่ใช่เพื่อสร้างผลลัพธ์สูงสุด ทั้งในด้านการเข้าถึงแหล่งทุน การสร้างโซลูชันทางการเงินใหม่ๆ และการช่วยให้ลูกค้าธุรกิจมีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะรับมือกับความผันผวนของเศรษฐกิจ

เพื่อให้เกิดผลลัพธ์ดังกล่าว ธนาคารต้องลดต้นทุนทางการเงินของผู้ประกอบการ ผ่านการหาทุนราคาถูก และปรับปรุงกระบวนการทำงานภายในให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ทั้งนี้เพื่อให้ธุรกิจสามารถแข่งขันได้อย่างยั่งยืน และพร้อมต่อยอดเศรษฐกิจไทยไปสู่เป้าหมาย Net Zero และความมั่นคงในระยะยาว

พิสูจน์อักษร….สุรีย์  ศิลาวงษ์

นางศุภจี สุธรรมพันธุ์  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ กล่าวปาฐกถาพิเศษในงาน “Thailand Economic Outlook 2026 : Out of the Trap” จัดโดย กรุงเทพธุรกิจ  ว่า  วันนี้ก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มีโอกาสมาร่วมสัมมนาในเวทีที่มีความสําคัญ ยิ่งแล้วก็ในวาระที่เป็นวาระที่มีความสําคัญของทางธุรกิจ และกลุ่มเนชั่น เนื่องด้วยที่ว่าปีนี้เป็นปีที่ครบรอบ 38 ปี ก็ถือว่าเป็นตัวเลขที่ดี ซึ่งเรามาร่วมกันวิเคราะห์เจาะลึกว่า  เราจะหาทางออก Out of the Trap ได้อย่างไร

กระทรวงพาณิชย์ภายใต้การดูแลการค้าทั้งใน และต่างประเทศ จะทำอย่างไร  ซึ่งเราคงต้องดูบริบทโลกภาวะเศรษฐกิจโลก และสิ่งที่ประเทศไทยต้องเผชิญ ใน 4 ด้าน คือ ภาวะเศรษฐกิจชะลอตัว และผันผวนทั่วโลก จากปัจจัยหลายอย่าง รวมถึงภูมิรัฐศาสตร์ (Geopolitical)   

มาตรการทางภาษีของสหรัฐที่ส่งผลต่อโครงสร้างการค้าโลก ซึ่งไทยถูกสหรัฐประกาศเก็บภาษีตอบโต้ที่   19% ทำให้สามารถแข่งขันกับประเทศอื่นๆ ได้  อย่างไรก็ตามเราต้องพยายามเจรจาเรื่องต่างๆ ให้จบภายในปลายปีนี้ทั้งนี้เพราะสหรัฐ เป็นคู่ค้าสำคัญของไทย มีทั้งโอกาส และความท้าทาย หลายประเทศต้องหาคู่ค้าใหม่เพื่อรองรับผลกระทบจากการขึ้นภาษีของสหรัฐ  หากการเจรจาเรื่องนี้ไม่สำเร็จอาจส่งผลกระทบต่อการส่งออกของไทยไปสหรัฐ ซึ่งมีมูลค่าถึง 1.9 ล้านล้านบาทในปีที่ผ่านมา และอาจเกิด Trade Diversion (การหาคู่ค้าใหม่)

ขณะที่นโยบายการเงินของสหรัฐ มีแนวโน้มลดลงส่งผลต่อไทย ทำให้เงินบาทแข็งค่ากระทบส่งออก ทำให้ความสามารถแข่งขันเราลดน้อยลง อีกทั้งยังต้องจับตาความผันผวนของราคาพลังงาน แม้อุปทานที่เพิ่มขึ้นจะช่วยบรรเทาค่าครองชีพบางส่วน แต่ก็สะท้อนอุปสงค์ที่ชะลอตัวในอีกด้านเช่นกัน

นอกจากนี้ เรื่องของ ภาวะเศรษฐกิจของโลกแล้วยังมีในเรื่องของ เทรนด์ ที่น่าสนใจ 4 เรื่องได้ แก่ 1. DEGLOBALIZATION การค้าเสรี  มีการเจรจามากยิ่งขึ้น ทำอย่างไรให้เราอยู่ในห่วงโซ่ซัพพลายเชนมีการปรับเปลี่ยนห่วงโซ่อุปทาน และห่วงโซ่มูลค่าในระดับภูมิภาค

2. DECARBONIZATION นโยบายการค้าที่มุ่งสู่เศรษฐกิจคาร์บอนต่ำ เช่น มาตรการ CBAM ของ สหภาพยุโรป จะมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อความสามารถในการแข่งขัน ในระยะยาว ไทยต้องเร่งปรับมาตรฐานการผลิต และปรับกฎระเบียบภายในประเทศให้สอดรับกัน

 3. DIGITALIZATION การปรับตัวการนำเทคโนโลยีมาใช้ และ  4. DIMOGRAPHICS  ประเทศไทยเข้าสู่สังคมสูงวัยเต็มรูปแบบตั้งแต่ปีที่แล้ว และกำลังจะเป็น Super-Aged Society ในไม่ช้า ส่งผลให้ Domestic Consumption (การบริโภคในประเทศ) ลดลง และความสามารถในการแข่งขันด้านแรงงานลดลง เพราะจำนวน Work Force (แรงงาน) ลดลงต่อเนื่อง 4-5 ปี

ส่วนภาวะเศรษฐกิจไทยในปัจจุบัน การเติบโตของประเทศลดลงอย่างต่อเนื่อง GDP ของไทยเติบโตช้าลง อย่างเห็นได้ชัดจากเดิม 5% เหลือ 3% และปัจจุบัน คาดว่าจะขยายตัวเพียง 1.8% – 2.3% ขณะที่เงินเฟ้อต่ำ อัตราเงินเฟ้อทั่วไปติดลบต่อเนื่องเป็นเดือนที่ 6 (-0.7%) จากราคาพลังงาน และราคาอาหารสดที่ลดลง อาจนำไปสู่ภาวะ เงินฝืด (Deflation) หากไม่เร่งกระตุ้นอุปสงค์ (Demand) รัฐบาลจึงได้ออกโปรแกรมกระตุ้นการใช้จ่าย เช่น โครงการคนละครึ่งพลัส

ทั้งนี้  นโยบายของกระทรวงพาณิชย์ ที่ออกมาจึงสอดคล้องกับนโยบายรัฐบาล คือ กระตุ้นสั้น ได้ยาว กระจายตัว โดยวางยุทธศาสตร์สำคัญ แบบ Quick Win ใน 3 ด้าน 7 นโยบายหลัก ได้แก่ 1. เสริมรายได้ฐานราก และสร้างความมั่นคงทางรายได้ให้เกษตรกร โดยรักษาเสถียรภาพราคาสินค้าเกษตร และดูแลต้นทุนผ่านโครงการ “ธงเขียว” 2. สร้างตลาดใหม่ และขยายการค้า โดยปัจจุบันไทยมี FTA แล้ว 14 ฉบับ ครอบคลุม 18 ประเทศ และตั้งเป้าจะให้ FTA ไทย–สหภาพยุโรป และไทย–เกาหลีใต้ สำเร็จภายในปี 2568 และ 3. ลดภาระค่าครองชีพ และพยุงกำลังซื้อ เช่น ความร่วมมือกับไปรษณีย์ไทยเพื่อลดค่าขนส่งสินค้า และดูแลความเป็นอยู่ของประชาชนใน 7 จังหวัดชายแดนไทย–กัมพูชา โดยทุกมาตรการสามารถดำเนินการได้ภายใน 4 เดือน

นางศุภจี กล่าวว่า สำหรับโอกาส และความท้าทาย Out of the Trap โดยประเทศไทยมีจุดแข็งคือ1. ที่ตั้งเป็นศูนย์กลางการผลิต หากมาผลิตสินค้าที่ไทย แกนกลางห่วงโซ่อุปทานโลก จากการเคลื่อนย้าย ห่วงโซ่การผลิตของบริษัทข้ามชาติ 2.องค์ความรู้ และภูมิปัญญา คือ ประเทศก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงวัย ฉะนั้นต้องการพัฒนาการแพทย์สมัยใหม่ สนับสนุนการพัฒนา สินค้ามูลค่าสูง G Wellness Economy 3. ครัวไทยสู่โลก ซึ่งไทยมีศักยภาพการเป็นแหล่งอาหารที่สมบูรณ์ปลอดภัยของโลก 4. Green Economy คือ เรื่อง Sustainability สู่ศักยภาพการแข่งขันไทยในตลาดโลก

อย่างไรก็ตาม ประเทศไทยต้องปรับโครงสร้างเศรษฐกิจ เพื่อออกจากการกับดักเศรษฐกิจ ใน 3 ด้านคือ 1. ปรับโครงสร้างการค้าสินค้าเกษตรสู่เกษตรแม่นยำ เปลี่ยนจากระบบผลิตตามอุปทาน (Supply-driven) สู่การผลิตตามความต้องการตลาด (Demand-driven) 2. มุ่งสู่ตลาดอาหารแห่งอนาคต พัฒนาแบรนด์ และนวัตกรรมอาหารให้ไทยเป็นศูนย์กลาง Future Food ของภูมิภาค และ 3. พัฒนาระบบนิเวศทางการค้าสู่ดิจิทัล ยกระดับเศรษฐกิจไปสู่ Value-based Economy ผ่านเทคโนโลยี และระบบ Trade Intelligence รวมถึงบริการแพลตฟอร์ม “MOC+” แบบ One-stop Service

“ภาครัฐสร้างความเชื่อมั่น ภาคเอกชนสร้างโอกาส ประชาชนได้รับผลประโยชน์จริง ประเทศไทยจะสามารถหลุดพ้นจากกับดักก้าวสู่อนาคตที่มั่นคง ยั่งยืน เมื่อการค้าเดินได้ เศรษฐกิจก็เดินหน้า และเมื่อเศรษฐกิจเดินหน้า ประเทศไทยก็เติบโต” นางศุภจี กล่าว

พิสูจน์อักษร….สุรีย์  ศิลาวงษ์

ติดตามข่าวด่วน กระแสข่าวบน Facebook คลิกที่นี่

ทางหลวงชนบท เดินหน้าโครงการปี69 กระตุ้นเศรษฐกิจ

นายพิพัฒน์ รัชกิจประการ รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม เปิดเผยภายหลังเป็นประธานในพิธีวันคล้ายวันสถาปนากรมทางหลวงชนบท ครบรอบ 23 ปี ว่ากรมทางหลวงชนบท (ทช.) ซึ่งถือเป็นหน่วยงานหลัก ในการพัฒนาโครงข่ายถนนสายรองที่เชื่อมโยงระหว่างเมืองกับชนบท ให้ประชาชนทุกพื้นที่เข้าถึงโอกาสทางเศรษฐกิจ การค้า และการท่องเที่ยวได้อย่างเท่าเทียม ซึ่งกรมทางหลวงชนบทได้พัฒนาถนนให้ได้มาตรฐานและปลอดภัยสำหรับทุกชีวิตบนท้องถนน ซึ่งในรัฐบาลชุดปัจจุบัน ภายใต้การนำของนายกรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล ได้กำหนดแนวทางชัดเจนว่า “ทุกโครงสร้างพื้นฐานต้องตอบโจทย์ประชาชนอย่างแท้จริง” และในช่วง 4 เดือนจากนี้ กระทรวงคมนาคมจะเร่งผลักดันให้เกิด ผลงานเป็นรูปธรรม โดยเริ่มจากการเดินหน้าโครงการสำคัญในพื้นที่ภาคใต้ ได้แก่ โครงการสะพานข้ามทะเลสาบสงขลา (ตำบลเกาะใหญ่ – จองถนน จังหวัดสงขลา – พัทลุง) และโครงการสะพานเชื่อมเกาะลันตา (ตำบลเกาะ เกาะลันตาน้อย จังหวัดกระบี่) ซึ่งทั้ง 2โครงการจะช่วยลดระยะเวลาเดินทาง เพิ่มความปลอดภัย และกระตุ้นเศรษฐกิจฐานรากของภาคใต้ให้เติบโต“สะพานทั้ง 2แห่งนี้จะเชื่อมชีวิต ทั้งในด้านเศรษฐกิจ การท่องเที่ยว และคุณภาพชีวิตซึ่งโครงการอยู่ระหว่าง ขั้นตอนการพิจารณารายงานด้านเทคนิคโดยธนาคารโลก (World Bank) ซึ่งคาดว่าจะสามารถดำเนินการในขั้นตอนต่อไปได้ในเร็ว ๆ นี้ นอกจากการขับเคลื่อนโครงการเชิงยุทธศาสตร์แล้ว 

 ทั้งนี้ นายพิพัฒน์ ยังกล่าวถึงสถานการณ์อุทกภัยที่ส่งผลกระทบต่อเส้นทางหลวงชนบทใน 22 จังหวัดทั่วประเทศ โดยมีสายทางได้รับความเสียหาย 59 สายทาง ขณะนี้สามารถเปิดสัญจรได้แล้ว 40 สายทาง และอยู่ระหว่างซ่อมแซมอีก 19 สายทาง พร้อมสั่งการให้กรมทางหลวงชนบท เร่งติดตั้งสะพานเบลีย์ชั่วคราว เปิดทางสัญจรให้ประชาชนโดยเร็ว รวมถึงจัดเจ้าหน้าที่ประจำจุดเสี่ยง ติดตั้งป้ายเตือน และให้ข้อมูลเส้นทางเลี่ยงเพื่อความปลอดภัยของผู้ใช้ถนน

นายพิพัฒน์ กล่าวว่า รัฐบาลและกระทรวงคมนาคมตั้งเป้าให้ เร่งยกระดับมาตรฐานถนนในพื้นที่ เศรษฐกิจสำคัญ สนับสนุนเส้นทางเชื่อมต่อระบบรถไฟทางคู่ เขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก และเส้นทางท่องเที่ยวหลักทั่วประเทศ เพื่อให้การลงทุนด้านคมนาคมตอบสนองชีวิตประจำวันของประชาชนอย่างแท้จริง ทั้งในด้านเศรษฐกิจ การเดินทาง และความปลอดภัย

 ด้านนายพิชิต หุ่นศิริ รักษาราชการแทนอธิบดีกรมทางหลวงชนบท  (ทช.) เปิดเผยว่า ปัจจุบันกรมทางหลวงชนบท ดูแลโครงข่ายถนนทั่วประเทศกว่า 51,000 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 77 จังหวัด โดยในปีงบประมาณ 2569 ได้รับงบประมาณกว่า 53,000 ล้านบาท เพื่อใช้ดำเนินโครงการสำคัญทั้งการก่อสร้างถนน สะพาน และระบบอำนวยความปลอดภัยทางถนน เช่น ถนนเชื่อมเขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก ถนนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวและการค้า ในพื้นที่ชายแดนภาคใต้ และโครงการทางต่างระดับจุดตัดสำคัญทั่วประเทศ พร้อมย้ำว่ากรมทางหลวงชนบท จะเดินหน้าปฏิบัติภารกิจภายใต้นโยบาย “ทางหลวงชนบทเพื่อประชาชน” อย่างเต็มกำลังเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิต

นอกจากนี้ ทช.ยังมีแผนก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่ปีงบประมาณ 2569 เช่น 1.ถนนสายแยกทช.ชม.3029 แยกทล.1006 อ.เมืองเชียงใหม่ สันกำแพง จ.เชียงใหม่ตอนที่2 วงเงิน 720 ล้านบาท 2.ถนนสายแยก ทช.ชม.3029 แยกทล.1006 อ.เมืองเชียงใหม่ สันกำแพง จ.เชียงใหม่ตอนที่ 3 วงเงิน 780 ล้านบาท 3. ถนนสายแยก ทล.34 เชื่อมกับถนนทางหลวงชนบทสายฉช.3001 จังหวัดสมุทรปราการ ตอนที่2 ช่วงที่ 1 วงเงิน 700ล้านบาท และ4.สะพานข้ามทางรถไฟบนถนนเชื่อมศูนย์ซ่อมอากาศยานศูนย์กลางการค้าส่งชายแดนบริเวณสะพานมิตรภาพแห่งที่ 3 อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนมวงเงิน 610 ล้านบาทรวมงบประมาณทั้งสิ้น 2810 ล้านบาท

ติดตามข่าวด่วน กระแสข่าวบน Facebook คลิกที่นี่