Category: เศรษฐกิจ

          นายนันทพงษ์ จิระเลิศพงษ์ ผู้อำนวยการสำนักงานนโยบายและยุทธศาสตร์การค้า (สนค.) เปิดเผยผลสำรวจความคิดเห็นของประชาชน จำนวน 5,793 ราย พบว่าดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคโดยรวม เดือนกันยายน 2568 อยู่ที่ระดับ 49.4 เพิ่มขึ้นจากเดือนก่อนหน้า สะท้อนถึงความเชื่อมั่นของประชาชนที่ปรับตัวเพิ่มขึ้นจากความคาดหวังต่อมาตรการการกระตุ้นเศรษฐกิจของภาครัฐในอนาคต ซึ่งอาจเป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยหนุนแนวโน้มความเชื่อมั่นโดยรวมของประชาชน ขณะที่ภาระหนี้สินและค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันยังเป็นแรงกดดันสำคัญที่ส่งผลต่อความกังวลของประชาชนอย่างต่อเนื่อง

          ดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคโดยรวม ซึ่งประกอบด้วย ความเชื่อมั่นในปัจจุบันและความเชื่อมั่นในอนาคต พบว่า ดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคโดยรวม เดือนกันยายน 2568 ยังอยู่ในระดับไม่เชื่อมั่นที่ระดับ 49.4 แต่ปรับตัวเพิ่มขึ้นจากระดับ 47.9 ในเดือนก่อนหน้า สำหรับดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคในปัจจุบัน อยู่ที่ระดับ 39.6 ปรับตัวเพิ่มขึ้นจากระดับ 39.2 ในเดือนก่อนหน้า โดยปัจจัยที่ส่งผลให้ดัชนีอยู่ในระดับไม่เชื่อมั่นคาดว่ามาจากความกังวลต่อภาระหนี้สินและค่าใช้จ่ายของประชาชนและภาคธุรกิจ ภาคการท่องเที่ยวชะลอตัวส่งผลต่อรายได้ของธุรกิจบริการ

          สินค้าเกษตรไทยยังเผชิญกับการแข่งขันสูงในตลาดโลก และสถานการณ์ความตึงเครียดชายแดนที่ยืดเยื้อระหว่างไทย-กัมพูชาขณะที่ดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคในอนาคต (3 เดือนข้างหน้า) อยู่ที่ระดับ 56.0 ปรับตัวเพิ่มขึ้นจากระดับ 53.7 ในเดือนก่อนหน้า โดยปัจจัยที่ส่งผลให้ดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคในอนาคตอยู่ในระดับเชื่อมั่น คาดว่ามาจากประชาชนมีทัศนคติเชิงบวกต่อการปรับเปลี่ยนรัฐบาลใหม่ มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจของภาครัฐโดยเฉพาะโครงการคนละครึ่งที่จะเริ่มลงทะเบียนได้ในเดือนตุลาคมนี้ และภาคการท่องเที่ยวขยายตัวจากจำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติและชาวไทยที่เพิ่มขึ้นในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยวปลายปี จะช่วยกระตุ้นการใช้จ่ายในประเทศและสนับสนุนธุรกิจ ภาคการค้าและบริการ ซึ่งส่งผลดีต่อเศรษฐกิจโดยรวม

          อย่างไรก็ตามยังมีประเด็นที่ต้องติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด อาทิ ภัยธรรมชาติในหลายพื้นที่ สถานการณ์ความขัดแย้งระหว่างประเทศและการชะลอตัวของเศรษฐกิจโลกที่อาจส่งผลต่อภาคการผลิตและการส่งออกของไทย ซึ่งอาจจะเป็นแรงกดดันที่ส่งผลต่อความเชื่อมั่นในระยะต่อไป

          ปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อความเชื่อมั่นผู้บริโภค พบว่า ด้านเศรษฐกิจไทยส่งผลต่อความเชื่อมั่นผู้บริโภคมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 47.90 รองลงมา คือ มาตรการของภาครัฐ ร้อยละ 12.84 การเมือง ร้อยละ 9.93 สังคม/ความมั่นคง ร้อยละ 9.15 เศรษฐกิจโลก ร้อยละ 8.16 ราคาสินค้าเกษตร ร้อยละ 6.51 ผลจากราคาน้ำมันเชื้อเพลิง ร้อยละ 2.16 อื่น ๆ ร้อยละ 1.97 และภัยพิบัติ/โรคระบาด ร้อยละ 1.38 ตามลำดับ

          ดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคจำแนกรายภูมิภาค จำนวน 5 ภูมิภาค พบว่า ดัชนีอยู่ในช่วงเชื่อมั่น 1 ภาค ได้แก่ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อยู่ที่ระดับ 51.9 ในขณะที่ดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภค กรุงเทพมหานครและปริมณฑล อยู่ที่ระดับ 49.9 ภาคกลาง อยู่ที่ระดับ 48.8 และ ภาคเหนือ อยู่ที่ระดับ 46.9 ซึ่งแม้อยู่ในระดับต่ำกว่าช่วงเชื่อมั่น แต่ปรับตัวเพิ่มขึ้นจากเดือนก่อนหน้า ยกเว้นดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคของภาคใต้ลดลงเล็กน้อยอยู่ที่ระดับ 48.7

          แม้ดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคเดือนกันยายนจะยังอยู่ในช่วงไม่เชื่อมั่นหรือต่ำกว่าระดับ 50 จากความกังวลต่อสถานการณ์ค่าครองชีพและหนี้ครัวเรือนที่อยู่ในระดับสูง แต่ดัชนีฯ ที่ปรับตัวเพิ่มขึ้นสะท้อนถึงความเชื่อมั่น ต่อสถานการณ์ทางเศรษฐกิจที่เพิ่มมากขึ้นในช่วงเดือนที่ผ่านมา ประกอบกับความคาดหวังของประชาชนต่อมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจของภาครัฐในอนาคต รวมถึงการเข้าสู่ฤดูกาลท่องเที่ยวและเทศกาลสำคัญยังคงเป็นแรงผลักดันต่อความเชื่อมั่นของประชาชนที่เพิ่มมากขึ้น

 #ความเชื่อมั่นผู้บริโภคกันยายน

#สนค

มีเป้าหมายเพื่อหลีกเลี่ยงภาวะเศรษฐกิจซบเซารุนแรง พร้อมเร่งสร้างแรงกระตุ้นในภาคการบริโภค การลงทุน การค้าภายในประเทศ และการท่องเที่ยว

วัตถุประสงค์ของนโยบาย กระตุ้นเศรษฐกิจอย่างเร่งด่วน (“Quick”) มีขนาดเม็ดเงินเพียงพอให้เกิดผลในระดับภาพรวม (“Big”) และกระจายประโยชน์ให้กับประชาชนและธุรกิจรายย่อยทั่วประเทศ (“Win”)

สำหรับความคืบหน้าของโครงการสำคัญล่าสุด ในส่วนของของโครงการคนละครึ่ง พลัส เตรียมเปิดใช้งานในวันที่ 29 ตุลาคม 2568 ผ่ายแอปฯเป๋าตัง ใช้งบประมาณ 44,000 ล้านบาท ส่วนการเติมเงินผู้ถือบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ 13.4 ล้านคน โดยจะเพิ่มวงเงินให้ 850 บาทต่อคนต่อเดือน รวมเป็น 1,700 บาทต่อคนต่อ 2 เดือน เริ่มโอนเงินรอบแรกพฤศจิกายน-ธันวาคมนี้ ใช้งบ 22,780 ล้านบาท ขณะที่ยังมีการค้ำประกันสินเชื่อ SMEs วงเงิน 50,000 ล้านบาท โดยบรรษัทประกันสินเชื่ออุตสาหกรรมขนาดย่อม (บสย.) ที่ต่อเนื่องมาจากรัฐบาลชุดก่อนเป็นอีกตัวช่วยผู้ประกอบการให้ไปต่อ

ขณะที่กระทรวงพลังงาน สั่งตรึงราคา LPG (ก๊าซหุงต้ม) ไว้ที่ 423 บาทต่อถัง (15 กก.)ไปจนถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2568 เพื่อช่วยลดภาระค่าครองชีพ ส่วนกระทรวงพาณิชย์สั่งดำเนินมาตรการธงฟ้า สินค้าราคาประหยัด ช่วยพี่น้องประชาชนในพื้นที่ 7 จังหวัดชายแดนไทย-กัมพูชา การจับมือกับสมาคมโรงพยาบาลเอกชน ในการเปิดเผยราคายาอย่างโปร่งใส และสามารถไปหาซื้อยาจากร้านข้างนอกได้ เพื่อช่วยลดค่าใช้จ่าย เป็นต้น

อย่างไรก็ตาม จุดแข็งของนโยบายรัฐบาลในครั้งนี้อยู่ที่ความชัดเจนด้านเป้าหมายและไทม์ไลน์ ที่สร้างความเชื่อมั่นให้กับประชาชนว่ารัฐบาลได้ขยับแล้ว นอกจากนี้ยังใช้เครื่องมือที่ประชาชนคุ้นเคย เช่น เป๋าตัง บัตรสวัสดิการฯ ครอบคลุมทั้งภาคประชาชน ผู้ประกอบการ SMEs และภาคบริการ ซึ่งจะช่วยสนับสนุนเศรษฐกิจทั้งระยะสั้น คือการกระตุ้นกำลังซื้อของประชาขน และระยะยาวคือการพัฒนาอุตสาหกรรม และต่อลมหายใจผู้ประกอบการ SMEs ซึ่งเป็นผู้ประกอบการส่วนใหญ่ของประเทศ

แต่ทั้งนี้นโยบาย Quick Big Win ยังมีจุดอ่อนและความเสี่ยง คือ กรอบเวลา 4 เดือนสั้นเกินไปในการดำเนินโครงการให้เห็นผลจริงในการกระตุ้นเศรษฐกิจ และกำลังซื้อ ขณะที่เม็ดเงินยังมีขนาดจำกัดเมื่อเทียบกับความต้องการในระบบเศรษฐกิจ รวมถึงการเข้าถึงโครงการของประชาชนในกลุ่มเปราะบางยังอาจมีข้อจำกัด มีความเสี่ยงด้านการคลังและภาระหนี้ระยะยาว และปัจจัยภายนอก เช่น เศรษฐกิจโลก และปัจจัยภายในประเทศเช่นน้ำท่วม และภัยธรรมชาติ อาจบั่นทอนผลกระทบเชิงบวก

อย่างไรก็ดีหากพิจารณาแล้ว โอกาสความสำเร็จของโครงการ ก็มีแนวโน้มที่จะประสบความสำเร็จสูง เพราะโครงการใช้กลไกที่เคยประสบความสำเร็จมาก่อนได้ถูกนำมาใช้อีกครั้ง เช่น “คนละครึ่ง” และ “บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ” แต่ก็มีความเสี่ยงล้มเหลวเช่นกัน เนื่องจากโครงการใหม่อาจมีความล่าช้าจากความไม่พร้อมในทางระบบ และในแง่กฎหมาย และต้องอาศัยความร่วมมือจากหลายฝ่าย

บทสรุปนโยบาย Quick Big Win เป็นก้าวแรกที่จำเป็นและเร่งด่วนของรัฐบาลอนุทิน ในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทยช่วงปลายปี ภายใต้กรอบเวลาที่จำกัด ซึ่งหากโครงการสามารถดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพจะสร้างผลกระทบเชิงบวกต่อเศรษฐกิจและความเชื่อมั่นของประชาชน อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จของนโยบายจะขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการเชิงระบบ ความเร็วในการดำเนินงาน และการติดตามประเมินผลอย่างใกล้ชิด ซึ่งรัฐบาลควรใช้โอกาสนี้เป็นจุดเริ่มต้น สู่การฟื้นฟูเศรษฐกิจอย่างยั่งยืนในปีถัดไป

ราคาทองคำเช้านี้ผันผวน โดยลงมาทดสอบแนวรับสำคัญที่ $4,000 ก่อนดีดกลับมาที่ราว $4,020 ต่อออนซ์ ขณะที่ราคาทองคำในประเทศยังทรงตัวเหนือ 62,000 บาท ปัจจัยหลักที่หนุนการเคลื่อนไหวของทองคำ ได้แก่ ภาวะ Government Shutdown ในสหรัฐฯ ที่ยืดเยื้อมากกว่า 9 วัน ส่งผลให้ตลาดเกิดความไม่แน่นอนและหนุนแรงซื้อในฐานะสินทรัพย์ปลอดภัย รวมถึงแนวโน้มที่เฟดอาจลดดอกเบี้ยในเดือนตุลาคม ซึ่งยังคงเป็นแรงหนุนสำคัญในระยะกลางถึงยาว

.

.

นายเกรียงไกร เธียรนุกุล ประธานสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ส.อ.ท.) กล่าวในงานสัมมนา Thailand Economic Outlook Out of the Trap จัดโดย “กรุงเทพธุรกิจ” วันนี้ (9 ต.ค.68) ว่า  สถานการณ์ทางเศรษฐกิจ พบว่า ตัวเลข GDP ปัจจุบันนั้น คาดการณ์ว่าไตรมาสที่ 1 เติบโต 3.2% (ดีกว่าปีที่แล้ว) และไตรมาสที่ 2 เติบโต 2.8% ทำให้ค่าเฉลี่ยครึ่งปีแรกอยู่ที่ 3%  โดยแนวโน้มคาดว่าไตรมาสที่ 3 จะลดลงเหลือประมาณ 1.7% และไตรมาสสุดท้ายเหลือเพียง 0.3% สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ประเทศไทยเหมือน “รถที่ติดหล่ม”   

โดยปัญหาการเติบโตต่ำนี้มีอาการมาเป็นเวลา 10 ปี โดยมีอัตราการเติบโตเฉลี่ยของ GDP ประมาณ 2% ซึ่งถือว่าต่ำมาก ซึ่งอันดับในอาเซียน ประเทศไทยเคยเป็น “ดาวรุ่ง” และเคยอยู่ในอันดับ 3 หรือ 4 ในอาเซียน แต่ล่าสุดเราอยู่ใน อันดับ 6 การเปรียบเทียบกับเวียดนาม ในไตรมาสที่ 2 ที่ไทยโต 2.8% เวียดนามเติบโตกว่า 8%  และไตรมาสที่ 3 เวียดนามอยู่ที่ 7% และไตรมาสที่ 4 อยู่ที่ 8.23% ในขณะที่ไทยคาดการณ์ที่ 1.7% ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความห่างยิ่งนับวันยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ส่วนปัญหาเชิงโครงสร้าง และกับดักที่ประเทศไทย เผชิญอยู่ นอกเหนือจากความท้าทายระดับโลก (Global Challenges) เช่น การเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยี ภูมิรัฐศาสตร์ สงครามการค้า (Trade War) และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ประเทศไทยยังเผชิญกับปัญหาเชิงโครงสร้างที่เป็นกับดัก (Structural Challenges) แบ่งเป็น 1. กับดักสังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ ไทยมีผู้สูงอายุเกิน 60 ปี (ที่ไม่ได้อยู่ในวัยทำงาน) ประมาณ 14 ล้านคน หรือคิดเป็น 21% ของประชากรทั้งหมด อัตราเด็กเกิดใหม่ต่ำกว่าผู้เสียชีวิตในปีที่แล้ว โดยจุดแข็งในอดีตคือ การมีแรงงานเยอะ และราคาถูก แต่ปัจจุบันเราไม่มีแล้ว

2. กับดักด้านโครงสร้างกฎหมาย ประเทศไทยมีกฎหมายมากกว่าแสนฉบับ ซึ่งไม่ได้เป็นคุณ แต่กลายเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนากฎหมายที่ล้าสมัย และมีมากเกินไป นำไปสู่ปัญหาการทุจริต 3. กับดักรายได้ปานกลาง ประเทศไทยเคยเปลี่ยนจากประเทศเกษตรกรรม (รายได้ต่ำ) มาสู่ภาคอุตสาหกรรม (รายได้ปานกลาง) แม้จะมีการย้ายฐานการผลิตมา แต่ประเทศไทยส่วนใหญ่ยังเป็น OEM หรือ การรับจ้างผลิต ซึ่งโมเดล OEM นี้ทำให้ส่วนแบ่งรายได้ส่วนเหลือแคบลง เนื่องจากค่าแรง และต้นทุนต่างๆ แพงขึ้น 

“โมเดลปัจจุบันไม่สามารถนำประเทศไทยไปสู่ประเทศที่มีรายได้สูงได้ เพราะอุตสาหกรรมส่วนใหญ่มีมูลค่าต่ำ”

4. ปัญหาภาคการเกษตร โดยจำนวนคน 1 ใน 3 ของประเทศอยู่ในภาคการเกษตร แต่สามารถสร้างรายได้ให้ประเทศเพียงประมาณ 7-8% เท่านั้น 5. ปัญหางบประมาณไม่สมดุล โดยฐานผู้เสียภาษีมีเพียง 4 ล้านคน จากประชากรกว่า 60 ล้านคน ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้งบประมาณเกิดความสมดุล 6. ระบบการศึกษา ที่ต้องมีการปฏิรูป เพราะบุคลากรที่ผลิตออกมาไม่สอดคล้องกับวิชาชีพหรือสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต 

สำหรับ 8 ข้อผลกระทบต่อเศรษฐกิจไทย แบ่งเป็น 1. มาตรการตอบโต้ภาษีสหรัฐ แม้ไทยจะปิดเจรจาภาษีได้ 19% แต่ยังมีปัญหาเรื่องการเจรจาเกี่ยวกับ Local Content (RVC) และ Transhipment (การสวมสิทธิ) ที่ยังไม่จบ 2. ผลกระทบทางอ้อม จาก Trade War สินค้าจีนที่เคยเข้าสหรัฐ ไหลกลับมาในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยประเทศไทยโดนหนักที่สุด เนื่องจากสินค้าทะลักเข้ามามาก ทำให้สินค้าไทยต่อสู้ไม่ได้ และต้องปิดกิจการจำนวนมาก

3. ความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ 4. ข้อพิพาทชายแดนไทย-กัมพูชา โดยความขัดแย้งส่งผลกระทบต่อการค้า (ปีที่แล้วมูลค่า 180,000 ล้านบาท) ทำให้ Supply Chain โรงงานต่างๆ ได้รับผลกระทบ และค่าใช้จ่ายสูงมาก 5. หนี้ภาคครัวเรือน อยู่ในระดับสูงมาก แม้จะลดลงจาก 90% ของ GDP เหลือประมาณ 87-88% แต่เมื่อรวมหนี้นอกระบบเป็น 104% ถือเป็นสาเหตุที่กำลังซื้อหายไป 
6. ค่าเงินบาทแข็ง สหรัฐ ใช้นโยบายทำให้ดอลลาร์อ่อนค่า แต่ค่าเงินบาทของไทยกลับแข็งกว่าเพื่อนบ้าน โดยเคยแข็งขึ้นไปกว่า 7% เป็นอันดับ 2 ของเอเชีย ปัจจุบันดีขึ้นเหลือราวกว่า 5% แต่การแข็งค่านี้ทำให้ภาคการส่งออก (60% ของ GDP) และภาคการท่องเที่ยว (10% กว่า) แข่งขันไม่ได้ การแข็งค่าของเงินบาททำให้เกิดผลกระทบเป็นมูลค่าประมาณ 1.1 ล้านล้านบาท โดยภาคการท่องเที่ยว จำนวนนักท่องเที่ยวต่ำกว่าเป้าหมายที่ 40 ล้านคน โดย 9 เดือนแรกเหลือเพียง 20 กว่าล้านคน ต่ำกว่าเป้าไปประมาณ 7-8% และเม็ดเงินที่ได้รับก็ลดลง 7. การเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ (Climate Change) และ 8. เสถียรภาพทางการเมือง ที่ไม่สม่ำเสมอ และไม่ต่อเนื่อง 

สำหรับการปรับตัวของภาคอุตสาหกรรม และข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย แม้จะมีปัญหามากมาย แต่ก็มีโอกาส เช่น การลงทุนที่ดีขึ้น การย้ายฐานการผลิต เช่น PBC, Data Center, Cloud Service และ ยานยนต์ไฟฟ้า (EV) เข้ามาในประเทศไทย ช่วยให้ยอดส่งเสริมการลงทุนจากต่างประเทศเพิ่มขึ้น แต่โรงงานที่ปิดกิจการเกือบ 100% เป็นของคนไทยล้วนๆ ดังนั้น ต้องดูแลโครงสร้างนี้ให้ดี ไม่เช่นนั้นจะเหมือน “หลอกตัวเอง” 

ยุทธศาสตร์การปรับตัว (Transformation) ของภาคอุตสาหกรรม โดย ส.อ.ท. มี 48 กลุ่มอุตสาหกรรม ส่วนใหญ่เป็นอุตสาหกรรมดั้งเดิม (First Industry) กลุ่มล่าสุดคือ อุตสาหกรรมอากาศยาน และอวกาศ โดย 47 กลุ่มเดิมได้รับผลกระทบจาก Digital Disruption การปรับตัวต้องเปลี่ยนผ่านจาก OEM ไปสู่ ODM หรือการออกแบบเอง เพื่อเพิ่มมูลค่า และเป็น OBM ที่มีแบรนด์ของประเทศ การใช้แรงงานเข้มข้น ไปสู่การใช้แรงงานที่มีทักษะสูง และการใช้เครื่องทุ่นแรง (Automation, Robert) 

ทั้งนี้ ส.อ.ท. มีนโยบายขับเคลื่อน 4GO คือ 1. Go Digital & AI โดยการใช้ AI เป็นตัวแก้โจทย์สำคัญในการเพิ่มประสิทธิภาพ ลดความสูญเสีย และเพิ่มความแม่นยำ โดยเฉพาะในสังคมผู้สูงอายุ ส.อ.ท. ตั้งเป้าหมายจะทรานส์ฟอร์มสมาชิกอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง หรือ 8,000 กิจการ ภายใน 3-5 ปี 2. Go Innovation ปรับวิธีคิดไปสู่อุตสาหกรรมที่ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรม เพื่อให้สามารถ “ทำน้อยได้มาก” 

3. Go Global หาตลาดใหม่สำหรับการส่งออก ที่ไม่พึ่งพาสหรัฐ มากเกินไป ซึ่งคิดเป็น 18.4% ของการส่งออกทั้งหมด และ 4. Go Green ดูแลสิ่งแวดล้อม และปรับให้สอดคล้องกับเป้าหมาย Net Zero Road Map ที่ขยับเร็วขึ้น 15 ปี เป็น 2050 เพื่อให้ทันกับลูกค้าหลัก (สหรัฐ, EU, ญี่ปุ่น, เกาหลี) อุตสาหกรรมแห่งอนาคต (Next Generation Industry) โดยใช้จุดแข็งของประเทศด้าน Biodiversity (ความหลากหลายทางชีวภาพ) และภาคเกษตรกรรมในการสร้างมูลค่าเพิ่มด้วยนวัตกรรม มุ่งเน้น BioTech, Bio-based, Agro-based Industry ขับเคลื่อนด้วย BCG และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ   

 สำหรับข้อเสนอต่อภาครัฐ ส.อ.ท. ต้องการภาครัฐที่มีความชัดเจน และมีเป้าหมายที่ชัดเจน เหมือนอย่างที่ประเทศจีนทำ อาทิ 1. ความชัดเจนในเป้าหมาย โดยกำหนดความชัดเจนว่าจะไปในทิศทางใดในอุตสาหกรรมแห่งอนาคต 2. การแก้ไขกฎหมาย โดยทำให้กฎหมายง่าย และสะดวกขึ้น ลดต้นทุน และลดการทุจริตคอร์รัปชัน เพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้กับนักลงทุน 3. Local Content  โดย ส.อ.ท.ผลักดันโครงการ Make in Thailand เพื่อให้ภาครัฐ ที่มีงบจัดซื้อจัดจ้างปีละล้านล้านบาท ซื้อสินค้าที่ผลิตในประเทศเป็นหลัก 

4. เร่งเจรจาข้อตกลงการค้า และปรับยุทธศาสตร์กระจายตลาดส่งออก 5. การลงทุนการสร้างพื้นฐาน เช่น ระบบรางถนนท่าเรือการบริหารจัดการน้ำ และอื่นๆ 6. คนพัฒนาแล้วก็การศึกษา และส่งเสริมการอัปสกิลลิส skill New Skill และ ifelong Learning หาหลักสูตรที่ชัดเจนในการผลิตบุคลากรให้เพียงพอ

พิสูจน์อักษร….สุรีย์  ศิลาวงษ์

นางสาวขัตติยา อินทรวิชัย ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ธนาคารกสิกรไทย กล่าวในหัวข้อ “การเงินยั่งยืน เกราะป้องกันวิกฤติเศรษฐกิจ”ในงาน Thailand Economic Outlook 2026 Out of the Trap กรุงเทพธุรกิจ ว่า “การเงินยั่งยืน” หมายถึง การจัดสรรเงินลงทุนหรือให้สินเชื่อไปยังภาคส่วนที่มุ่งสู่เป้าหมาย Net Zero หรือลดการปล่อยคาร์บอนสุทธิให้เป็นศูนย์

แนวคิดนี้ได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงสองปีที่ผ่านมา แต่โจทย์ปัจจุบันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมเท่านั้น ยังหมายถึงกรอบทางการเงินที่จะช่วยป้องกันวิกฤติเศรษฐกิจได้ด้วย

หากมองไปที่การเงินยั่งยืนในไทย โดยเฉพาะการเงินสีเขียว พบว่ายังอยู่ในระดับต่ำมาก มูลค่าการเงินสีเขียวรวมทั้งหมดอยู่ที่ประมาณ 480,000 ล้านบาท แม้ว่าหากนับรวมทั้งตราสารหนี้ และผลิตภัณฑ์ทางการเงินต่างๆ ก็ยังไม่ถึง 2-5% ของสินเชื่อรวมทั้งหมดในประเทศ ซึ่งยังห่างไกลจากเป้าหมาย Net Zero

อย่างไรก็ตาม การเงินยั่งยืนไม่ควรถูกตีกรอบเฉพาะการปล่อยกู้เพื่อเป้าหมาย Net Zero เพราะในขณะที่โลกกำลังเดินหน้าเรื่อง Green Finance ประเทศไทยยังต้องเผชิญกับปัญหาเฉพาะหน้าอีกมาก ทั้งปัญหาเศรษฐกิจระยะสั้นที่ต้องแก้ไขทันที และปัญหาเชิงโครงสร้างในระยะกลาง และยาว

อย่างไรก็ตามในมุมธนาคารกสิกรในด้านสิ่งแวดล้อม ธนาคารได้เพิ่มเป้าสนับสนุนสินเชื่อเพื่อการเปลี่ยนผ่านสู่ Net Zero เป็นมูลค่า 400,000–500,000 ล้านบาท เพื่อช่วยให้ลูกค้าเดินหน้าสู่เป้าหมายดังกล่าวได้อย่างจริงจัง

สำหรับโจทย์เรื่อง “การเงินยั่งยืนเพื่อป้องกันวิกฤติเศรษฐกิจ” ปิติเห็นว่า คือ การจัดสรรเงินทุน และสินเชื่อให้สอดคล้องกับประเด็นทางเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม เพื่อสร้างความมั่นคง และความทั่วถึง โดยเฉพาะในแง่ Financial Inclusion หรือการเข้าถึงระบบการเงินอย่างเท่าเทียม หากทำได้จริง เศรษฐกิจไทยก็จะมีฐานมั่นคง และเติบโตอย่างยั่งยืน

คำถามสำคัญไม่ใช่เพียงว่าเราจะทำอย่างไร แต่คือ ทำไมต้องเริ่มเดี๋ยวนี้ เพราะหากไม่เริ่ม ประเทศไทยอาจพลาดโอกาสในการเติบโตทั้งในระดับธุรกิจ และระดับประเทศ

หนึ่งในปัญหาเชิงโครงสร้างสำคัญของไทย คือ กับดักรายได้ปานกลาง หรือ Middle Income Trap ซึ่งประเทศไทยติดอยู่ในกับดักนี้มานานถึง 40 ปี โดยเฉพาะ 10–12 ปีที่ผ่านมา รายได้เฉลี่ยของคนไทยแทบไม่เติบโต ปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 7,200 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี หรือราว 20,000 บาทต่อเดือน หากต้องการหลุดพ้นจากกับดักนี้ ต้องเพิ่มรายได้ต่อหัวเป็นอย่างน้อย 12,600 ดอลลาร์ต่อปี หรือประมาณ 35,000 บาทต่อเดือน ซึ่งถือเป็นโจทย์ใหญ่

การออกจากกับดักนี้ต้องอาศัยความร่วมมือจากสามภาคส่วนหลัก ได้แก่ ภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชน โดยแต่ละภาคมีบทบาท และความท้าทายแตกต่างกัน ภาครัฐต้องรับมือกับระดับหนี้สาธารณะสูงถึง 64% ของจีดีพี

ขณะที่ขีดความสามารถการแข่งขันยังอยู่ในระดับต่ำ ส่วนสถาบันการเงินต้องบริหารจัดการคุณภาพหนี้อย่างใกล้ชิด ในขณะที่ภาคเอกชน และประชาชนต้องปรับตัวภายใต้เศรษฐกิจที่เติบโตช้า และผันผวน

ในขณะเดียวกัน ประเทศไทยกำลังเผชิญกับปัญหาเฉพาะหน้า เช่น ผลกระทบจากสงครามการค้า ภาษีนำเข้า การเข้าสู่สังคมสูงวัย การเปลี่ยนแปลงของห่วงโซ่อุปทานโลก รวมถึงเทคโนโลยี และสภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลง

ดังนั้นจึงจำเป็นต้องปรับโครงสร้างเศรษฐกิจควบคู่ไปกับการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า เพื่อให้เกิดความยั่งยืนในระยะยาว หากยังทำแบบเดิม ประเทศไทยก็จะยังคงอยู่ในกรอบเดิม

ในมุมของภาครัฐ มองว่าต้องเร่งสร้างพื้นฐานเศรษฐกิจให้แข็งแรง ผ่านนโยบายที่สนับสนุนผู้ประกอบการ โดยเฉพาะธุรกิจขนาดกลาง และขนาดเล็ก ต้องลดอุปสรรคในการทำธุรกิจ และทำให้กฎระเบียบต่างๆ มีความเท่าเทียม เพื่อให้ผู้ประกอบการรายเล็กสามารถแข่งขันได้บนกติกาเดียวกับรายใหญ่

เช่นเดียวกับภาคเอกชน ที่ต้องกลับมาจัดการโครงสร้างทางการเงินของตนเอง โดยเฉพาะการนำหนี้นอกระบบกลับเข้ามาอยู่ในระบบ เพื่อเข้าถึงแหล่งทุนอย่างถูกต้อง ลดภาระดอกเบี้ย และบริหารต้นทุนทางการเงินอย่างมีประสิทธิภาพ

นอกจากนี้ การเพิ่มผลิตภาพทั้งในด้านการผลิต และการดำเนินงาน จะช่วยให้สามารถเพิ่มรายได้ และเข้าถึงลูกค้าได้มากขึ้น ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของความยั่งยืนทางธุรกิจ

บทบาทของธนาคารถือเป็นสิ่งสำคัญในการจัดสรรทรัพยากรทางการเงินให้ถูกทิศทาง ต้องนำเงินทุน และสินเชื่อไปสู่ภาคส่วนที่สามารถต่อยอด และขับเคลื่อนเศรษฐกิจได้จริง เพราะทรัพยากรมีจำกัด

ธนาคารจึงต้องส่งเงินไปยังที่ ที่ใช่เพื่อสร้างผลลัพธ์สูงสุด ทั้งในด้านการเข้าถึงแหล่งทุน การสร้างโซลูชันทางการเงินใหม่ๆ และการช่วยให้ลูกค้าธุรกิจมีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะรับมือกับความผันผวนของเศรษฐกิจ

เพื่อให้เกิดผลลัพธ์ดังกล่าว ธนาคารต้องลดต้นทุนทางการเงินของผู้ประกอบการ ผ่านการหาทุนราคาถูก และปรับปรุงกระบวนการทำงานภายในให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ทั้งนี้เพื่อให้ธุรกิจสามารถแข่งขันได้อย่างยั่งยืน และพร้อมต่อยอดเศรษฐกิจไทยไปสู่เป้าหมาย Net Zero และความมั่นคงในระยะยาว

พิสูจน์อักษร….สุรีย์  ศิลาวงษ์