‘35 ปี’ ไม่ใช่เพียงระยะเวลาที่บอกว่าโลกเปลี่ยนไปมากแค่ไหน แต่ยังเป็นช่วงเวลาที่เศรษฐกิจไทยเองเดินทางผ่านหลายบททดสอบ ตั้งแต่วิกฤตการเงินเอเชีย วิกฤตเศรษฐกิจโลก ไปจนถึงวิกฤตโควิด-19 และความผันผวนของเศรษฐกิจโลกในยุคปัจจุบัน การกลับมาของเวทีการประชุมใหญ่ระดับโลกที่ประเทศไทยอีกครั้ง จึงมีความหมายมากกว่าการเป็น ‘เจ้าภาพ’ หากเป็นจังหวะที่ไทยได้กลับมายืนอยู่ท่ามกลางการสนทนาครั้งสำคัญของเศรษฐกิจโลกอีกครั้ง
การประชุมประจำปีสภาผู้ว่าการกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ( IMF) และกลุ่มธนาคารโลก (World Bank Group) : The 2026 Annual Meetings of the International Monetary Fund and the World Bank Group หรือ IMF-World Bank Group Annual Meetings 2026
ความสำคัญของการประชุมครั้งนี้จึงไม่ได้อยู่เพียงจำนวนผู้เข้าร่วม หรือระดับของบุคคลที่จะเดินทางมายังประเทศไทย แต่คือ ‘บทสนทนา’ ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาซึ่งเศรษฐกิจโลกกำลังเผชิญความไม่แน่นอนหลายด้านพร้อมกัน การค้าและภูมิรัฐศาสตร์กำลังเปลี่ยนสมการ การลงทุนที่ต้องเตรียมพร้อมเพื่อรับมือกับเทคโนโลยีใหม่ ขณะที่ประเทศต่างๆ ต้องหาสมดุลระหว่างการเติบโต ความสามารถในการแข่งขัน และการสร้างภูมิคุ้มกันต่อแรงกระแทก
สำหรับประเทศไทย การกลับมาเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมนี้เป็นครั้งที่ 2 หลังผ่านไป 35 ปี จึงเป็นทั้ง โอกาส และ เวทีทดสอบ ในเวลาเดียวกัน โอกาสที่จะนำเสนอศักยภาพของประเทศ เชื่อมต่อกับนักลงทุนและผู้กำหนดนโยบายจากทั่วโลก และสื่อสารทิศทางเศรษฐกิจไทยในบริบทใหม่ ขณะเดียวกันก็เป็นโอกาสที่จะทำให้ปัญหาเชิงโครงสร้างของไทยถูกมองเห็นและถูกนำไปเชื่อมโยงกับโจทย์เศรษฐกิจระดับโลกมากขึ้น โดยรัฐบาลกำหนดแนวคิดหลักของการเป็นเจ้าภาพไว้ภายใต้ธีม Thailand’s New Horizons: Empowering People, Building Resilience
ในอีกด้านหนึ่ง การเป็นเจ้าภาพงานระดับนี้ยังสะท้อนความพร้อมของประเทศไทยในมิติที่กว้างกว่าเศรษฐกิจ ทั้งโครงสร้างพื้นฐาน ระบบคมนาคม ความปลอดภัย การอำนวยความสะดวก ตลอดจนความสามารถในการรองรับผู้เข้าร่วมจากนานาประเทศ ราว 15,000-20,000 คน เพราะเวทีที่จะเกิดขึ้นในกรุงเทพฯ ไม่ได้มีเพียงการประชุมในห้อง แต่ประกอบด้วยกิจกรรมทางเศรษฐกิจ การลงทุน การแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ และการพบปะระหว่างภาครัฐ เอกชน นักวิชาการ และภาคประชาสังคมจากทั่วโลก
ดังนั้น การกลับมาของ IMF-World Bank Group Annual Meetings 2026
เมื่อเวทีสำคัญกำลังเกิดขึ้นในประเทศไทย คำถามต่อมาจึงอยู่ที่ว่า ไทยจะใช้โอกาสนี้เล่าเรื่องอะไรให้โลกฟัง เพราะการเป็นเจ้าภาพไม่ได้หมายถึงการเปิดพื้นที่ให้ผู้แทนจากนานาประเทศมาประชุมเท่านั้น แต่ยังเป็นจังหวะที่ไทยสามารถนำเสนอภาพของประเทศในอีกมิติหนึ่ง ตั้งแต่ทิศทางเศรษฐกิจ ศักยภาพของภาคธุรกิจ ไปจนถึงความพร้อมที่จะเชื่อมโยงกับเศรษฐกิจโลกในระยะต่อไป
สารสำคัญจึงอยู่ที่การทำให้ประเทศไทยถูกมองมากกว่า ‘ฐานการผลิต’ หรือ ‘ตลาดท่องเที่ยว’ แต่เป็นประเทศที่กำลังพยายามขยับตัวขึ้นไปสู่เศรษฐกิจที่สร้างมูลค่าเพิ่มได้มากขึ้น การยกระดับผลิตภาพ การพัฒนาทักษะคน การใช้เทคโนโลยีใหม่ ตลอดจนการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการลงทุน ล้วนเป็นองค์ประกอบที่จะบอกว่าไทยมีศักยภาพเพียงใดในการสร้างการเติบโตรอบใหม่
ขณะเดียวกัน ไทยยังต้องสื่อสารอีกด้านหนึ่ง นั่นคือ ความสามารถในการรับมือกับความเสี่ยง เพราะสำหรับนักลงทุนและผู้กำหนดนโยบายต่างประเทศ คำถามไม่ได้มีเพียงว่า ‘ไทยเติบโตได้แค่ไหน’ แต่รวมถึง ‘ไทยรับแรงกระแทกได้ดีเพียงใด’ ตั้งแต่เสถียรภาพทางการเงิน ความมั่นคงด้านพลังงาน โครงสร้างพื้นฐาน ไปจนถึงความสามารถของภาคธุรกิจและประชาชนในการปรับตัว
นี่จึงเป็นเหตุผลที่การประชุมครั้งนี้มีความหมายต่อไทยมากกว่าการสร้างภาพจำในช่วงหนึ่งสัปดาห์ หากสิ่งที่เกิดขึ้นบนเวทีสามารถต่อยอดเป็นการจับคู่ทางธุรกิจ การลงทุน ความร่วมมือด้านเทคโนโลยี หรือข้อเสนอเชิงนโยบายที่เดินหน้าต่อได้ การเป็นเจ้าภาพก็จะไม่ได้จบลงพร้อมกับการปิดห้องประชุม แต่สามารถกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจชุดใหม่
เมื่อโจทย์ของไทยไม่ได้หยุดอยู่เพียงการเป็นเจ้าภาพ แต่ต้องการใช้เวทีนี้เป็นพื้นที่สื่อสารศักยภาพและทิศทางของประเทศ สิ่งที่ตามมาคือ ‘การบ้าน’ ที่ไทยต้องเตรียมให้พร้อมทั้งในมิติของเนื้อหาและข้อเสนอ เพื่อให้เสียงของประเทศไทยถูกได้ยินท่ามกลางการแลกเปลี่ยนมุมมองจากเศรษฐกิจทั่วโลก
กรอบสำคัญของการประชุมจึงถูกวางไว้ผ่าน 4 เสาหลัก ซึ่งไม่ได้มองเฉพาะประเด็นเศรษฐกิจในระยะสั้น แต่ครอบคลุมตั้งแต่การสร้างการเติบโตที่มีคุณภาพ การยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขัน ไปจนถึงการรับมือกับความเปลี่ยนแปลงและความเสี่ยงใหม่ๆ ที่กำลังเข้ามากำหนดทิศทางเศรษฐกิจในระยะข้างหน้า
เสาหลักแรก คือ การเติบโตทางเศรษฐกิจที่มีคุณภาพและทั่วถึง การเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันและผลิตภาพ
เสาหลักที่สาม คือ การสร้างภูมิคุ้มกันและความยืดหยุ่นทางเศรษฐกิจ การสร้างความร่วมมือระหว่างประเทศและการเชื่อมโยงเศรษฐกิจ
ทั้ง 4 เสาหลักจึงสะท้อนว่า ‘การบ้าน’ ของไทยไม่ได้มีเพียงการจัดประชุมให้ราบรื่น แต่คือการใช้ช่วงเวลาที่ประเทศไทยอยู่ในสายตาของนานาชาติ สื่อสารให้เห็นว่าประเทศกำลังเตรียมตัวอย่างไรสำหรับเศรษฐกิจยุคใหม่ และพร้อมเพียงใดที่จะเปลี่ยนความสนใจจากเวทีระดับโลกให้กลายเป็นโอกาสทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นจริง
เอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ รองนายกรัฐมนตรีและ รมว.การคลัง
และความหมายของ ‘ขอบฟ้าใหม่’ จึงไม่ใช่แค่ตัวเลขการลงทุนหรือการพัฒนาเทคโนโลยีสมัยใหม่ แต่คือการสร้างเศรษฐกิจที่ยืดหยุ่นและส่งผ่านประโยชน์ไปถึงประชาชนทุกคน โอกาสนี้จึงขอเชิญชวนให้ทุกฝ่ายมาร่วมปฏิรูปโครงสร้างเศรษฐกิจอาเซียนไปพร้อมกัน เพราะประเทศไทยไม่อาจเติบโตได้โดยลำพัง เพื่อให้ภูมิภาคของเราแข็งแกร่งและพร้อมรับมือกับทุกวิกฤตโลกได้อย่างยั่งยืน
“การเป็นเจ้าภาพจัดงาน IMF-World Bank Group Annual Meetings 2026 ในครั้งนี้ ไม่ได้เป็นเพียงการแสดงความพร้อมด้านโครงสร้างพื้นฐานและการเป็นเจ้าบ้านที่ดีเท่านั้น แต่ยังเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในการปักหมุดประเทศไทยสู่การเป็นศูนย์กลางการเงิน การลงทุน และการพัฒนาที่ยั่งยืนของอาเซียน ซึ่งผลลัพธ์จากการหารือและเครือข่ายความร่วมมือที่จะเกิดขึ้นตลอดการประชุม จะถูกนำมาต่อยอดเพื่อยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของภาคธุรกิจไทย เสริมความแข็งแกร่งให้ SMEs และสร้างโอกาสใหม่ให้แก่ประชาชนอย่างทั่วถึงโดยไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง” เอกนิติ
ภาพของ ‘ขอบฟ้าใหม่’ ที่ไทยต้องการนำเสนอต่อเวทีโลก จึงไม่ได้อยู่เพียงการสร้างโอกาสทางเศรษฐกิจและการเชื่อมโยงกับนานาประเทศ แต่ยังหมายถึงการเตรียมความพร้อมของโครงสร้างภายในประเทศให้สามารถรองรับความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นได้จริง โดยเฉพาะระบบการเงินซึ่งเป็นกลไกสำคัญในการส่งผ่านโอกาสทางเศรษฐกิจไปสู่ภาคธุรกิจและประชาชน และในมิตินี้ บทบาทของ ธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.)
วิทัย รัตนากร ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.)
ทั้งนี้ ประเทศไทยพร้อมนำเสนอวิสัยทัศน์ กรอบแนวคิดเชิงนโยบาย รวมถึงแชร์ประสบการณ์ของไทยใน 4 เสาหลัก ที่ถือเป็นประเด็นยุทธศาสตร์ในระดับสากล และเป็นเรื่องใหญ่ที่ทุกประเทศกำลังขบคิดหาทางออก ได้แก่ เสาที่ 1 การเปลี่ยนผ่านด้านดิจิทัลและปัญญาประดิษฐ์เพื่อการเติบโตที่ทั่วถึงและยืดหยุ่น (Digital and AI Transformation for Inclusive and Resilient Growth), เสาที่ 2 การขยายบทบาทของประเทศขนาดกลางในโลกที่มีความแตกแยกสูงเพื่อให้ไทยเป็นสะพานเชื่อมโยงความร่วมมือระหว่างประเทศ (Building Resilience in a Fragmented World)
เสาที่ 3 การสร้างสถาปัตยกรรมทางการเงินรูปแบบใหม่เพื่อรองรับการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (Building a New Financial Architecture for Climate Adaptation) และเสาที่ 4 การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรและเศรษฐกิจแห่งการมีอายุยืน (Demographic Change and the Longevity Economy)
ทั้งนี้ ในการขับเคลื่อนการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลและ AI เพื่อขับเคลื่อนการเติบโตอย่างครอบคลุมและยืดหยุ่นนั้น สำหรับภาคการเงิน ธปท. 1.พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลภาครัฐ (Digital Public Infrastructure: DPI)
และ 2.การเงินดิจิทัลที่ปลอดภัยและครอบคลุม หรือ Safe and Inclusive Digital Finance (SIDF) Bangkok Blueprint for Fraud-Resilient Financial Services
ความตั้งใจของเราไม่ได้จบลงเพียงแค่การเป็นเจ้าภาพจัดการประชุม Annual Meetings แต่สิ่งที่เรากำลังสร้างในวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นการปฏิรูป การพัฒนาศักยภาพ และการสร้างความร่วมมือ จะเป็นรากฐานสำคัญในการยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของไทยในระยะยาว เราเชื่อว่าระบบการเงินที่ปลอดภัย น่าเชื่อถือ และได้รับความไว้วางใจ ไม่เพียงช่วยลดความเสี่ยง แต่ยังเอื้อต่อการสร้างนวัตกรรม ดึงดูดการลงทุนและสร้างความมั่นใจให้ประชาชน และธุรกิจสามารถใช้ประโยชน์จากโอกาสใหม่ๆ ได้อย่างเต็มศักยภาพ
ท้ายที่สุดแล้ว คุณค่าของการเป็นเจ้าภาพการประชุม IMF-World Bank Group Annual Meetings 2026
เพราะโจทย์ของไทยในวันนี้ไม่ใช่เพียงการสร้าง ‘โอกาส’ แต่คือการทำให้โอกาสนั้นส่งผ่านเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจในวงกว้าง ตั้งแต่ภาคธุรกิจขนาดใหญ่ เอสเอ็มอี ไปจนถึงประชาชน ซึ่งสอดคล้องกับสารสำคัญของการเป็นเจ้าภาพภายใต้ แนวคิด Thailand’s New Horizons
สิ่งที่น่าจับตาจึงอยู่ที่ ‘ผลหลังการประชุม’ มากกว่าภาพระหว่างการประชุม ไม่ว่าจะเป็นการนำความร่วมมือที่เกิดขึ้นไปต่อยอด การดึงดูดการลงทุนใหม่ การยกระดับขีดความสามารถของภาคธุรกิจ หรือการนำองค์ความรู้และนวัตกรรมมาปรับใช้กับโครงสร้างเศรษฐกิจไทย เช่นเดียวกับ Bangkok Blueprint for Fraud-Resilient Financial Services ที่ถูกวางให้เป็นหนึ่งในผลลัพธ์ที่ไทยส่งต่อให้ประชาคมโลก ซึ่งสะท้อนว่าเวทีครั้งนี้สามารถสร้างสิ่งที่เดินหน้าต่อได้ แม้การประชุมจะสิ้นสุดลงแล้วก็ตาม
อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยน ‘เวทีระดับโลก’ ให้เป็น ‘แรงส่งระดับประเทศ’ ไม่ได้เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ หากแต่ต้องอาศัยการขับเคลื่อนต่อเนื่องหลังจากไฟบนเวทีดับลง ทั้งการปฏิรูปโครงสร้างเศรษฐกิจ การพัฒนาทักษะและศักยภาพของคน การสร้างระบบการเงินที่ปลอดภัยและเข้าถึงได้ ตลอดจนการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการลงทุนและนวัตกรรม เพราะทั้งหมดคือเงื่อนไขที่จะทำให้ความเชื่อมั่นที่เกิดขึ้นในช่วงการประชุมแปรเปลี่ยนเป็นศักยภาพทางเศรษฐกิจที่จับต้องได้
ดังนั้น บททดสอบที่แท้จริงของการเป็นเจ้าภาพครั้งนี้จึงอาจไม่ได้อยู่ที่ว่าไทยจะจัดงานได้ดีเพียงใด แต่คือ หลังจากผู้แทนจากทั่วโลกเดินทางกลับไปแล้ว ประเทศไทยจะเหลืออะไรจากเวทีนี้ และสามารถเปลี่ยนสิ่งที่ได้รับกลับมาเป็น ‘ขอบฟ้าใหม่’ ของเศรษฐกิจไทยได้มากน้อยเพียงใด
———————————-
