Blog

• นายอุตตม สาวนายน ชี้ว่าความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์และการแตกขั้วทางเศรษฐกิจโลก ถือเป็น “โอกาสทอง” ของไทยในการดึงดูดทุนต่างชาติที่ต้องการกระจายความเสี่ยง โดยมี EEC เป็นพื้นที่รองรับการลงทุนสำคัญเพื่อพลิกฟื้นเศรษฐกิจที่เสี่ยงเติบโตต่ำ
• การจะคว้าโอกาสนี้ได้ขึ้นอยู่กับความพร้อม 4 ด้านหลักของประเทศ ได้แก่ การเร่งพัฒนาทักษะแรงงาน, การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน, การแก้กฎระเบียบให้เอื้อต่อการลงทุน และการให้สิทธิประโยชน์ที่จูงใจ
• สกพอ. ยืนยัน EEC เดินหน้าต่อเนื่องและเศรษฐกิจเติบโตสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ แต่ยอมรับว่าเมกะโปรเจกต์สำคัญ เช่น สนามบินอู่ตะเภาและรถไฟความเร็วสูงล่าช้ากว่าแผน ซึ่งกำลังเร่งรัดให้กลับมาเดินหน้าเพื่อกระตุ้นการลงทุน
• ภาคเอกชนเสนอให้ภาครัฐแก้ปัญหาเชิงโครงสร้างพื้นฐานในพื้นที่เดิม (น้ำดิบ, ผังเมือง) ก่อนขยายพื้นที่, วางตำแหน่ง (Positioning) คลัสเตอร์อุตสาหกรรมใหม่อย่างชัดเจน และผ่อนปรนเงื่อนไขเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันกับต่างประเทศ
• EEC เป็นจุดยุทธศาสตร์หลักของอุตสาหกรรมยานยนต์ไฟฟ้า (EV) ที่ดึงดูดการลงทุนจากแบรนด์ใหญ่ของโลกได้ แต่ยังมีความกังวลว่าความพร้อมของภาครัฐยังล่าช้าและไม่เพียงพอต่อการเติบโตของห่วงโซ่อุปทาน

“เครือเนชั่น” และสำนักงานคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (สกพอ.) จัดเสวนาหัวข้อ “EEC NEVER STOPS THE NEXT CHAPTER | อีอีซี ก้าวต่อไป” โดยมีตัวแทนภาครัฐและเอกชน ร่วมระดมความคิดในการขับเคลื่อนเขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก (EEC) ให้เดินหน้าต่อเนื่อง

นายอุตตม สาวนายน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง กล่าวว่า สถานการณ์เศรษฐกิจเผชิญข้อจำกัดเชิงโครงสร้างและเครื่องยนต์เศรษฐกิจหลัก ซึ่งมีความน่ากังวลสอดคล้องคาดการณ์กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) ปี 2569 ที่ระบุอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจไทยอาจอยู่กลุ่มรั้งท้ายอาเซียน

ทั้งนี้ เมื่อโลกเกิดความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์และภูมิเศรษฐศาสตร์ยุคใหม่ที่เปลี่ยนผ่านจากโลกาภิวัตน์ดั้งเดิมสู่การแตกขั้วทางเศรษฐกิจ และความเสี่ยงจากภาวะชะงักงัน เช่น สงครามตะวันออกกลาง 

สำหรับสถานการณ์นี้เป็นโอกาสทองของไทย เนื่องจากกลุ่มทุนต่างชาติมองหาแหล่งลงทุนใหม่เพื่อกระจายความเสี่ยง ซึ่งไทยมีข้อได้เปรียบด้านเอกลักษณ์ภูมิศาสตร์และทรัพยากรหลากหลายจึงมองว่าเป็นโอกาสในการรับรองการลงทุนของ EEC เช่นกัน

นอกจากนี้ โอกาสของไทยจะเกิดขึ้นได้ขึ้นกับความพร้อมของประเทศ 4 ด้านหลัก ได้แก่ 1.การเร่งพัฒนาทักษะแรงงาน เพื่อรองรับอุตสาหกรรมเทคโนโลยีระดับสูง 

2.การเร่งพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน ทั้งทางกายภาพและระบบการสื่อสารดิจิทัลให้มีความพร้อมรองรับการลงทุน 3.การแก้ปัญหาเรื่องกฎระเบียบข้อบังคับ ที่ต้องเอื้ออำนวยและยืดหยุ่นพอ และ 4.สิทธิประโยชน์การลงทุน ที่เป็นเครื่องมือที่ใช้เพื่อดึงดูดกลุ่มทุนต่างชาติ

สกพอ.เร่งลงทุนจริงในพื้นที่ 

ดร.จุฬา สุขมานพ เลขาธิการคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (สกพอ.) กล่าวว่า EEC เดินหน้ามา 8 ปี นับตั้งแต่จัดตั้งปี 2561 ซึ่งเป็นพื้นที่เศรษฐกิจสำคัญและปี 2567 มูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมจังหวัด (GDP) ของ 3 จังหวัดใน EEC สูงถึง 2.7 ล้านล้านบาท ซึ่งมีภาคอุตสาหกรรมเป็นเสาหลักในสัดส่วน 66% ตามด้วยภาคบริการ 31% และภาคเกษตรกรรม 2.6%

อีกทั้งตัวเลขเหล่านี้ยังชี้ให้เห็นว่าเศรษฐกิจ EEC มีอัตราเติบโตสูงกว่าค่าเฉลี่ยประเทศ แม้ช่วงวิกฤติโควิด-19 ปี 2563 อัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจติดลบ 7.1% แต่เมื่อสถานการณ์คลี่คลายลง EEC ฟื้นตัวได้เร็วและเป็นกลไกหลักดึงเศรษฐกิจประเทศให้ฟื้นตัว

สำหรับประเด็นการลงทุน 4 โครงสร้างพื้นฐานเมกะโปรเจกต์ ปัจจุบันโครงการท่าเรือ 2 แห่งได้เดินหน้าก่อสร้างส่วนของภาครัฐแล้ว และอยู่ในขั้นที่เอกชนกำลังดำเนินงาน ขณะที่โครงการท่าอากาศยานอู่ตะเภาและเมืองการบินภาคตะวันออก ยอมรับว่าล่าช้ากว่าแผนประมาณ 2-3 ปี โดยภาครัฐได้ลงทุนส่วนของทางวิ่ง (รันเวย์) ขณะที่ภาคเอกชนปัจจุบันกำลังจะเริ่มดำเนินการ

ส่วนโครงการรถไฟความเร็วสูง (ไฮสปีด) เชื่อม 3 สนามบิน (ดอนเมือง สุวรรณภูมิ อู่ตะเภา) สกพอ. กำลังเร่งรัดกระบวนการทั้งหมดอย่างเต็มที่ เพื่อให้โครงการเมกะโปรเจกต์เหล่านี้กลับมาเดินหน้าได้ตามแผน ทำให้โครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้เป็นตัวกระตุ้นการลงทุนต่อเนื่อง ซึ่งหากนับเฉพาะเงินลงทุนโครงสร้างพื้นฐาน 2 โครงการ รวม 2.4 แสนล้านบาท และเมื่อโครงสร้างพื้นฐานเกิดขึ้นจะเกิดการจ้างงาน

“รถไฟความเร็วสูงตอนนี้กำลังเตรียมพิจารณา โดยรัฐคงต้องดูแลบางส่วนไปก่อน และให้เอกชนมาเดินรถ เพราะเชื่อว่าดีมานด์ช่วงต่อไปถ้ามีอู่ตะเภาและเมืองการบิน ดีมานด์จะกลับมาที่รถไฟ ดังนั้นถ้า PPP ไปต่อไม่ได้รัฐคงต้องดำเนินการอาจพัฒนาเป็นรถไฟความเร็ว 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง”

สกพอ.ยืนยันเดินหน้าไม่หยุด

ดร.จุฬา กล่าวว่า สกพอ.ยังเดินหน้าการเชื่อมโยงเศรษฐกิจกับชุมชนและคนในพื้นที่ เพื่อให้อุตสาหกรรมและชุมชนเติบโตไปด้วยกัน โดยได้ขยายการตั้งเขตส่งเสริมเศรษฐกิจพิเศษ 47 แห่ง ซึ่งไม่จำกัดเฉพาะอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ แต่เปิดโอกาสให้ธุรกิจเฉพาะทางและผู้ประกอบการขนาดเล็ก เช่น อุตสาหกรรมการแพทย์และสุขภาพ อุตสาหกรรมท่องเที่ยวและภาคบริการ เข้ามาลงทุนในพื้นที่ได้สะดวกขึ้น

นอกจากนี้ สกพอ.ยังเดินหน้าพัฒนาอุตสาหกรรมและชุมชนด้วยกลยุทธ์การสร้างซัพพลายเชน โดยไม่ได้หมายถึงแค่วัสดุอุปกรณ์ในโรงงานเท่านั้น แต่รวมถึงซัพพลายเชนที่เกิดจากคนทำงานด้วย เพราะคนทำงานต้องกิน ต้องใช้ และต้องมีที่อยู่อาศัย ชุมชนรอบนอก จึงสามารถเข้ามาเป็นผู้ซัพพลายอาหาร ที่พักอาศัย แหล่งท่องเที่ยว และบริการต่างๆ

“วันนี้ชัดเจนว่า EEC Never Stops จากช่วงเวลาการทำงานในฐานะเลขา สกพอ. 4 ปี 5 รัฐบาล 4 นายกรัฐมนตรี ยังไม่มีใครบอกว่า EEC ต้อง Stop ยังมีการพัฒนาต่อเนื่อง ซึ่งเป้าหมายถัดไปจะมุ่งพัฒนา EEC ยั่งยืน เศรษฐกิจ สิ่งแวดล้อม เป็นความหวังคนไทย เป็นจุดหมายนักลงทุนทั้งไทยและต่างชาติ”

ผ่ากลยุทธ์ EEC Next Chapter

นายปจงวิช พงษ์ศิวาภัย ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท ดับบลิวเอชเอ อินดัสเตรียล ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน) กล่าวว่า ขีดความสามารถในการแข่งขันของพื้นที่ EEC อาจแบ่งออกเป็น 2 มิติสำคัญ คือ มิติที่ได้มาตั้งแต่กำเนิดและมิติที่สร้างขึ้นเพิ่มเติม

ด้วยเหตุนี้ จึงเสนอแนวคิดให้ภาครัฐนำมาตรการ Beauty Contest หรือการประกวดคัดเลือกผู้ลงทุนที่เหมาะสมที่สุด มาใช้พิจารณาคัดกรองนักลงทุนที่จะได้รับโควตาการใช้ไฟฟ้าจากปริมาณความต้องการ 30,000 เมกะวัตต์ โดยรัฐต้องกำหนดกรอบกติกาและจัดสรรให้เหมาะสมกับขีดความสามารถของประเทศ

นายปจงวิช กล่าวว่า ในช่วงก้าวต่อไปสำคัญ (Next Chapter) มีประเด็นความท้าทายแบ่งออกเป็น 2 มิติหลัก ได้แก่ มิติฮาร์ดแวร์ และมิติซอฟต์แวร์ โดยมิติฮาร์ดแวร์เน้นที่การจัดการเชิงพื้นที่และโครงสร้างพื้นฐาน โดยพบว่าฉะเชิงเทรามีศักยภาพอีกมาก แต่การเติบโตและการดึงดูดการลงทุนอยู่ระดับต่ำกว่าระยองและชลบุรี ทั้งที่เป็นพื้นที่ที่มีความได้เปรียบสูงเนื่องจากอยู่ใกล้กรุงเทพมหานครอย่างมาก

“พื้นที่เดิมที่เคยสามารถทำนิคมอุตสาหกรรมได้ถึง 2 ล้านไร่ วันนี้ที่มีการพูดคุยกันอยู่อาจจะปรับลดลงเหลือเพียงแค่ 300,000 ไร่เท่านั้น ซึ่งตัวเลขนี้ไม่ได้เป็นตัวส่งเสริมหรือช่วยเพิ่มศักยภาพในการพัฒนาพื้นที่ EEC เลย” นายปจงวิช กล่าว

ดังนั้น ภาครัฐควรให้ความสำคัญกับการแก้ไขปัญหาหลักทั้งน้ำดิบและร่างผังเมืองใหม่ ก่อนที่จะพิจารณาขยายอุตสาหกรรมไปยังจังหวัดถัดไป เช่น ปราจีนบุรี แม้ว่าปราจีนบุรีจะเป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญเช่นเดียวกัน แต่ความสำคัญอันดับแรกคือการทำให้โครงสร้างพื้นฐาน (Infrastructure) ที่รัฐได้ลงทุนในพื้นที่ EEC ไปแล้วสามารถใช้งานได้ประโยชน์อย่างคุ้มค่าสูงสุด

สำหรับมิติซอฟต์แวร์ ปัจจัยสำคัญที่สุดคือการวางตำแหน่งทางการตลาด (Positioning) ของกลุ่มอุตสาหกรรมใหม่ อย่างชัดเจน เนื่องจากผู้ลงทุนต่างชาติจะเลือกเข้ามาตั้งโรงงานตามกลุ่มคลัสเตอร์อุตสาหกรรมเป็นหลัก โดยในปัจจุบัน ประเทศไทยยังคงได้รับอานิสงส์ที่โดดเด่นจากคลัสเตอร์อุตสาหกรรมยานยนต์เดิมที่มีเม็ดเงินลงทุนไหลเข้ามาอย่างสม่ำเสมอ

หากประเทศไทยประสงค์จะดึงดูดและสร้างกลุ่มคลัสเตอร์เทคโนโลยีคลื่นลูกใหม่ เช่น อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ หรือเซมิคอนดักเตอร์จำเป็นต้องตระหนักว่าการสร้างคลัสเตอร์เทคโนโลยีใหม่นั้นจะต้องมีการเริ่มต้นพัฒนาจากรากฐานเสียก่อน

ส.อ.ท.หนุนต่อยอดอุตสาหกรรมเป้าหมาย

นายสมมาต ขุนเศษฐ รองประธานสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ส.อ.ท.) กล่าวว่า EEC เป็นจุดยุทธศาสตร์หลักที่ผู้ผลิตยานยนต์ไฟฟ้า (EV) รายใหญ่ของโลกเลือกเป็นฐานการผลิต เนื่องจากเล็งเห็นถึงศักยภาพที่เหนือกว่า โดยปัจจุบันกลุ่มแบรนด์รถยนต์รายใหญ่ดั้งเดิมอย่าง Honda และ Toyota ก็ตั้งฐานการผลิตอยู่ในไทยมานาน 

ขณะที่แบรนด์ยานยนต์ไฟฟ้า (EV) รายใหม่อย่าง BYD และแบรนด์อื่นๆ ก็ตัดสินใจเข้ามาลงทุนในพื้นที่ EEC เป็นทุนเดิมเพราะความพร้อมของโครงสร้างพื้นฐานที่มีอยู่แล้ว

อย่างไรก็ดี แม้ทิศทางการลงทุนจะเติบโต โดยมีผู้เข้ามาขอรับการส่งเสริมการลงทุนในระบบห่วงโซ่อุปทาน (Supply Chain) ของอุตสาหกรรม EV แล้วกว่า 200 โครงการ มูลค่ารวมประมาณ 140,000 ล้านบาท ซึ่งบางส่วนได้เริ่มดำเนินการไปแล้ว แต่นายสมมาตแสดงความกังวลว่าความพร้อมเหล่านี้ยังไม่เพียงพอ และภาครัฐยังดำเนินการล่าช้า

ที่ผ่านมา ส.อ.ท. พยายามผลักดันให้พ่วงจังหวัดปราจีนบุรีเข้าเป็น EEC เนื่องจากมีศักยภาพสูง ทั้งระบบโลจิสติกส์เชื่อมโยงแหลมฉบัง และแหล่งน้ำที่สมบูรณ์จากอ่างเก็บน้ำห้วยโสมงที่มีความจุกว่า 295 ล้านลูกบาศก์เมตร เพื่อเพิ่มโอกาสทางเศรษฐกิจให้ภาคตะวันออก

UTA เล็งแผนเดินหน้าดึงลงทุนอู่ตะเภา 

นายวีรวัฒน์ ปัณฑวังกูร ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท อู่ตะเภา อินเตอร์เนชั่นแนล เอวิเอชั่น จำกัด กล่าวว่า โครงการพัฒนาท่าอากาศยานอู่ตะเภาและเมืองการบินภาคตะวันออก ถือเป็นหนึ่งในเมกะโปรเจกต์สำคัญของอีอีซี แต่วันนี้ใช้เวลามากว่า 6 ปีแล้ว เพราะต้องเจออุปสรรคในหลายเรื่อง ท่ามกลางความผันผวนของสถานการณ์โลก

ทั้งนี้ UTA จึงวางโจทย์ให้เมืองการบินอู่ตะเภาต้องเติมเต็มในส่วนของการดึงดูดการลงทุนเพื่อนำไปสู่การท่องเที่ยวเชิงมูลค่าสูงภายใต้โมเดลธุรกิจแบบ B2BC (Business-to-Business-to-Consumer) เพื่อสร้างงานและสร้างพลังซื้อหมุนเวียนให้ตกอยู่กับคนในภูมิภาคอย่างแท้จริง ให้อู่ตะเภาเป็นแม่เหล็ก ดึงดูดคนเข้ามาในพื้นที่หลังจากนั้นเชื่อมโยงการท่องเที่ยวไปยังพัทยา ระยอง ชลบุรี และจันทบุรี

สำหรับสถานะโครงการสนามบินอู่ตะเภาและเมืองการบินภาคตะวันออก ปัจจุบันได้ลงนามหนังสือเริ่มก่อสร้าง (NTP) เมื่อวันที่ 3 เม.ย.2569 โครงการถือว่าได้ก้าวผ่านขั้นตอนและกระบวนการสำคัญพร้อมเดินหน้าพัฒนา โดยช่วงปลายปีนี้ถึงต้นปีหน้าจะเห็นความคืบหน้าในการออกตลาดเพื่อชักชวนนักลงทุนต่างชาติให้เข้ามาลงทุนในประเทศไทยอย่างเป็นรูปธรรม

ขณะเดียวกัน UTA ยังเดินหน้าแผนสร้างดีมานด์ด้วยการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว Man Made เพื่อดึงดูด High-Value Tourism ทำเมืองการบินให้ครบวงจรทั้งช้อปปิ้ง กินดื่ม และกิจกรรมเอนเตอร์เทนเมนต์ต่างๆ เพื่อทำให้อู่ตะเภาเป็นหมุดหมายที่คนต้องการเดินทางมาท่องเที่ยว หรือหากเป็นกลุ่มธุรกิจก็ต้องมีกิจกรรมหลังการประชุม

“การลงทุนอะไรใน EEC หากเดินได้ก่อนต้องเร่งดำเนินการ เงื่อนไขการลงทุนอะไรผ่อนปรนได้ต้องทำ วันนี้ต้องผ่อนปรนบ้างเพราะคู่แข่งอยู่ในประเทศต่างๆ ซึ่งเป็นคู่แข่งที่มาทีหลังแต่มีความหิวที่จะแซงประเทศไทย ดังนั้นในฐานะลีดเดอร์ถ้ายังเล่นเกมเดิมไม่ขยับออกไป อาจไม่เหลือเกมให้เล่น”

ประเทศรัสเซียและไทยนั้นมีรากฐานทางประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน เราจะมีการเฉลิมฉลองสำหรับการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตครบรอบ 130 ปี ในปีหน้านี้ เราได้เห็นชัดในมิติเศรษฐกิจที่มีความชัดเจนมากขึ้นในปัจจุบัน แม้ว่าเราจะมีความท้าทายมากยิ่งขึ้น แต่การค้าระหว่างรัสเซียและไทยต่างกำลังเติบโตมากยิ่งขึ้นในทางที่ดี ในปี 2568 มูลค่าการค้าระหว่างรัสเซียและไทยเพิ่มขึ้น 2.3% แตะระดับ 1.72 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ขณะที่ในไตรมาสแรกของปี 2569 มูลค่าการค้าเพิ่มขึ้นอีก 26% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน ดังนั้น สถานการณ์ในปีนี้จึงสะท้อนให้เห็นถึงแนวโน้มการเติบโตในทิศทางที่ดี

ความร่วมมือระหว่างรัสเซียและไทยแสดงให้เห็นว่าทั้งสองประเทศมีศักยภาพในเชิงการค้า แม้ว่าจะเจอความผันผวนอย่างมากในโลก ทั้งในระบบการเงิน และโลจิสติกส์ เรามีภารกิจร่วมกันในการเพิ่มความหลากหลายทางการค้า เพิ่มปริมาณสินค้า และพัฒนาความร่วมมือกันระหว่างบริษัทเอกชนของทั้งสองประเทศ

รัสเซียไม่ได้เห็นความสำคัญจากการเพิ่มปริมาณการส่งออกไปสู่ตลาดไทยเท่านั้น แต่ยังต้องการขยายความร่วมมือด้านเทคโนโลยี ความเชี่ยวชาญ และรัสเซียเองก็มีกำลังการผลิตสำหรับตลาดในประเทศไทยเพียงพอ โดยเฉพาะด้านพลังงาน อุตสาหกรรม เกษตรกรรมและความมั่นคงทางอาหารโดยรวม การขนส่ง เทคโนโลยีดิจิทัล วิทยาศาสตร์ และการศึกษา 

ขณะเดียวกัน ประเทศไทยเองก็เป็นศูนย์กลางทางด้านเศรษฐกิจและการคมนาคมที่สำคัญมากของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งในภาคธุรกิจที่มีศักยภาพหลายสาขา เช่น เกษตรกรรม โลจิสติกส์ อุตสาหกรรมเคมี และอุตสาหกรรมอาหาร

เราได้เห็นความร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างรัสเซียและไทยเพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในปีนี้ โดยในเดือนมิถุนายน 2569 ที่ผ่านมา ได้มีการประชุมเศรษฐกิจระหว่างประเทศที่นครเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ในงานได้มีการจัดเสวนาทางธุรกิจในหัวข้อ รัสเซีย–ไทย: มิติใหม่สำหรับการค้าและการลงทุน โดยมีหน่วยงานภาครัฐ องค์กรธุรกิจ และบริษัทของรัสเซีย และไทยเข้าหารือร่วมกันถึงสถานการณ์ในปัจจุบันและแนวโน้มของความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจระหว่างรัสเซียและไทย การพูดคุยกันนั้นไม่ได้จำกัดแต่เพียงรูปแบบการค้าแบบสมัยก่อน แต่หากให้ความสำคัญกับการลงทุน การเสริมสร้างแนวทางและความร่วมมือเพื่อให้เอื้อแก่ผู้ประกอบการ

ปลายเดือนกรกฎาคม 2569 ทางหอการค้าและอุตสาหกรรมของกรุงมอสโกได้จัดเวทีในชื่อ การเจรจาธุรกิจ มอสโก–กรุงเทพฯ: ทิศทางความร่วมมือทางธุรกิจร่วมกัน งานนี้ได้รับความร่วมมือจากภาคธุรกิจในประเทศรัสเซียและไทย เพื่อช่วยกันผลักดันนโยบายเพื่อการพาณิชย์ให้เป็นรูปธรรมมากยิ่งขึ้น ผลักดันธุรกิจที่ทั้งสองฝ่ายให้ความสนใจร่วมกัน และเพิ่มช่องทางใหม่ ๆ ในการติดต่อระหว่างกันของบริษัทรัสเซียและไทย

เรามีอีกหนึ่งกลไกสำคัญในความร่วมมือทางเศรษฐกิจ นั่นคือ คณะกรรมาธิการร่วมรัสเซีย-ไทยว่าด้วยความร่วมมือทวิภาคี ซึ่งมีบทบาทในการพิจารณาประเด็นต่าง ๆ ที่ภาคธุรกิจของทั้งสองประเทศเผชิญอย่างเป็นระบบ คณะกรรมาธิการมีส่วนช่วยในการพัฒนาความร่วมมือในอนาคต และได้มีการจัดประชุมร่วมกันไปเมื่อเดือนสิงหาคม 2569 ในการจัดการประชุมคณะกรรมาธิการฯ ครั้งที่ 9 สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงการติดต่อสื่อสารกันและขยายความร่วมมือด้านเศรษฐกิจระหว่างสองประเทศ

กลไกความร่วมมือแบบนี้กำลังมีบทบาทมากยิ่งขึ้นในปัจจุบัน เนื่องจากมีส่วนช่วยในการเชื่อมต่อหน่วยงานรัฐบาลและภาคธุรกิจ เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมสำหรับโครงการต่าง ๆ ในระยะยาว อย่างไรก็ตาม ทั้งรัสเซียและไทยต่างมีความร่วมมือทวิภาคีที่สูงกว่าระดับการค้าในปัจจุบันมาก รัสเซียหวังถึงการพัฒนาความเป็นหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจที่มีความลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น เพิ่มการลงทุน ขยายความร่วมมือกันทางด้านการผลิต เพื่อเป้าหมายในระยะยาว เรามีความจำเป็นในการสร้างมูลค่าเพิ่มใหม่ ๆ เพื่อให้ตลาดของทั้งสองประเทศเชื่อมโยงกัน และใช้กลไกการชำระเงินที่มีความทันสมัยมากยิ่งขึ้น

นอกจากนั้น ความร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างรัสเซียและไทยควรขยายสู่ระดับภูมิภาคมากยิ่งขึ้น โดยรัสเซียได้ให้การสนับสนุนความสัมพันธ์กับประเทศสมาชิกอาเซียนอย่างต่อเนื่องและมีการขยายความร่วมมือระหว่างอาเซียนกับสหภาพเศรษฐกิจยูเรเซีย

ความร่วมมือในระดับภูมิภาคดังกล่าวจะช่วยเปิดโอกาสสำหรับประเทศไทย ตามที่นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรีได้กล่าวไว้ว่า ประเทศไทยให้ความสำคัญกับการกระจายความหลากหลายของความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจกับต่างประเทศ การขยายโอกาสในการเข้าถึงตลาดใหม่ ตลอดจนการดึงดูดการลงทุนและเทคโนโลยี

เราจะมีการจัดงานครั้งสำคัญในปีนี้ นั่นคือ การประชุมการลงทุนรัสเซีย–ไทย ครั้งที่ 2 ณ กรุงเทพมหานคร ปลายเดือนตุลาคม 2569 โดยมีหัวข้อหลักในการประชุม คือ รัสเซียและไทย: สู่ยุคใหม่ในความร่วมมือทางเศรษฐกิจ

ขอเชิญชวนทุกท่านเข้าร่วมงานดังกล่าว ขณะนี้ได้เปิดให้ลงทะเบียนแล้วผ่านทางลิงก์  

เป้าหมายสำคัญของการประชุมครั้งนี้ คือ การส่งเสริมให้เกิดการติดต่อกันทางธุรกิจ การลงทุน และโครงการใหม่ ๆ เพื่อความเป็นหุ้นส่วนในระยะยาว ทั้งทางด้านการค้า การลงทุน เทคโนโลยี อีกทั้งการส่งเสริมความสัมพันธ์ทางด้านวัฒนธรรม และมนุษยธรรม

ทั้งรัสเซียและไทยต่างมีศักยภาพในการพัฒนาความร่วมมือกันไปสู่ความสำเร็จ เรามีการเจรจาทางการเมืองที่เข้มแข็ง ความร่วมมือระหว่างรัฐบาลอย่างต่อเนื่อง ภาคธุรกิจที่มีความน่าสนใจมากยิ่งขึ้น และสำคัญที่สุดคือ ทั้งรัสเซีย และไทยต่างมีความสนใจร่วมกันในการขยายความร่วมมือทางเศรษฐกิจ

การประชุมการลงทุนรัสเซีย–ไทย ครั้งที่ 2 ณ กรุงเทพมหานคร มีเป้าหมายสำคัญเพื่อเพิ่มแรงผลักดันในกระบวนการดังกล่าว และเปิดบริบทใหม่ในความร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างรัสเซียและไทย

ประเทศไทยกำลังเดินหน้าครั้งใหญ่เพื่อเพิ่มการลงทุน หวังยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันและสร้างเครื่องยนต์เศรษฐกิจใหม่ โดยมีเป้าหมายเพิ่มสัดส่วนการลงทุนขึ้นไปแตะ 30% ของ GDP จากปัจจุบันราว 23%

แต่โจทย์สำคัญอาจไม่ได้อยู่ที่จะลงทุนเท่าไหร่ ? หากอยู่ที่ว่า ประเทศไทยมีเงินออมเพียงพอที่จะรองรับการลงทุนเหล่านั้นหรือไม่ ?

เพราะในขณะที่เป้าหมายการลงทุนกำลังขยับขึ้น เงินออมของประเทศกลับลดลงต่อเนื่อง จากอดีตที่เคยอยู่ในระดับ 36% ของ GDP เหลือเพียงประมาณ 25% ในปัจจุบัน ช่องว่างระหว่าง “การลงทุน” กับ “การออม” จึงกลายเป็นโจทย์ใหญ่ที่ภาครัฐไม่อาจมองข้าม

คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่า เศรษฐกิจไทยจะลงทุนได้มากแค่ไหน แต่คือไทยจะสร้างเงินออมของคนไทยให้เพียงพอสำหรับการเติบโตครั้งต่อไปได้อย่างไร

นายไพบูลย์ นลินทรางกูร ประธานกรรมการสภาธุรกิจตลาดทุนไทย (FETCO) ยอมรับว่าปัจจุบันรัฐบาลและหน่วยงานเศรษฐกิจเน้นย้ำเรื่องแผนการลงทุนเพื่อยกระดับขีดความสามารถของประเทศ ซึ่งมีการวางเป้าหมายการลงทุนไว้ที่ประมาณ 30% ของ GDP เพิ่มขึ้นจากปัจจุบันที่อยู่ราว 23%

สอดคล้องกับแนวทางที่ยั่งยืน แต่สิ่งสำคัญที่ยังขาดหายไปคือ แผนยกระดับการออมเงินในประเทศ

ข้อมูลสถิติชี้ว่า เงินออมของประเทศไทยลดลงอย่างต่อเนื่องจากในอดีตที่เคยสูงถึง 36% ปัจจุบันเหลือเพียง 25% ของ GDP เท่านั้น นายไพบูลย์ เตือนว่า หากรัฐบาลลงทุน 30%

แต่ประเทศมีเงินออมเพียง 25% จะส่งผลให้เกิดการขาดดุลบัญชีเดินสะพัดสูงถึง 5% ซึ่งเกินเกณฑ์ความปลอดภัยทางเศรษฐกิจ ไม่ควรเกิน 3% และมีความเสี่ยงสูงที่จะต้องพึ่งพาเงินทุนระยะสั้นจากต่างประเทศ ซึ่งอาจซ้ำรอยวิกฤตเศรษฐกิจปี 2540 หากต่างชาติเปลี่ยนใจดึงเงินทุนกลับกะทันหัน

ดังนั้น FETCO จึงเสนอให้ภาครัฐกำหนดเป้าหมายและหมุดหมายการออมในประเทศอย่างชัดเจน โดยควรเร่งผลักดันให้เงินออมขยับขึ้นมาอยู่ที่ 28% ของ GDP เพื่อรองรับแผนการลงทุนระลอกใหม่ได้อย่างปลอดภัย

4 มาตรการกู้เงินออมไทยรับลงทุนรอบใหม่

เพื่อให้บรรลุเป้าหมายการออม 28% ของ GDP และกักเก็บความมั่งคั่งให้อยู่ในระบบเศรษฐกิจไทย FETCO ได้ตกผลึกข้อเสนอเชิงนโยบาย 4 ประเด็นสำคัญ เพื่อเตรียมนำเสนอต่อภาครัฐผ่านคณะอนุกรรมการของ กรอ. ต่อไป

1. การลงทุนต้องเน้นเพิ่มผลิตภาพ (Productivity R&D)

ทุกโครงการลงทุนขนาดใหญ่ เช่น AI หรือ Data Center รัฐบาลต้องวัดผลสัมฤทธิ์เรื่องการเพิ่มผลิตภาพให้ประเทศ เนื่องจากในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา (ปี 2558-2566) ผลิตภาพของประเทศไทยเติบโตเฉลี่ย 0% การลงทุนใหม่ๆ จึงต้องตอบโจทย์การเพิ่มขีดความสามารถที่แท้จริง ไม่ใช่เพียงแค่ตัวเลข GDP

2. กำหนดนโยบายออมระยะยาวให้ตรงเป้า

สนับสนุนมาตรการกองทุนรวมไทยเพื่อความยั่งยืน TISA ที่เตรียมเสนอ ครม. แต่ต้องการให้ภาครัฐศึกษาเชิงลึกว่ามาตรการเหล่านี้สามารถสร้างปริมาณเม็ดเงินออมระยะยาวที่เสถียรและสูงเพียงพอต่อการรองรับโครงการลงทุนระยะยาวของประเทศจริงหรือไม่

3. ผลักดันกองทุนสำรองเลี้ยงชีพภาคบังคับ (Mandatory Provident Fund)

เสนอให้เปลี่ยนระบบการออม จากแบบสมัครใจ เป็น ภาคบังคับ เพื่อบังคับให้เกิดการออมในกลุ่มแรงงานส่วนใหญ่ของประเทศ ซึ่งจะเป็นแหล่งเงินทุนระยะยาวที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในการพัฒนาประเทศ

4. ปรับปรุงกฎหมายดึงดูดและกักเก็บความมั่งคั่งในประเทศ

– ผลักดันพระราชบัญญัติทรัสต์เพื่อธุรกรรมในตลาดทุน พ.ศ. 2550 (พ.ร.บ.กองทรัสต์) และการตั้ง Family Office

เพื่อรองรับการบริหารจัดการสินทรัพย์และมรดกตามหลักสากล ช่วยป้องกันไม่ให้กลุ่มผู้มีฐานะโอนเงินออมออกไปให้สถาบันการเงินในต่างประเทศบริหาร อีกทั้งการสร้างระบบนิเวศนี้จะดึงดูดให้วานิชธนากรต่างชาติเข้ามาตั้งธุรกิจ Family Office ในไทย ซึ่งจะส่งผลดีเชิงจิตวิทยาให้ผู้บริหารกองทุนและนักลงทุนต่างชาติหันมาลงทุนในตลาดหุ้นไทยเพิ่มขึ้นเนื่องจากอยู่ใกล้ชิดข้อมูล

– มาตรการเว้นภาษีเงินโอนกลับประเทศ (Tax Amnesty) กรอบเวลา 2 ปี

เสนอเว้นภาษีสำหรับเงินออมของคนไทยที่ออกไปลงทุนในต่างประเทศ หากนำเงินก้อนดังกล่าวกลับมาลงทุนในตลาดทุนไทยภายในกรอบเวลา 2 ปี เพื่อดึงสภาพคล่องและเงินออมมหาศาลกลับมาขับเคลื่อนประเทศ

แต่เมื่อถามว่า FETCO จะเข้าไปคุยเรื่องเงินออมในประเทศ หลักเกณฑ์ แผนกระตุ้นต่างๆกับทางภาครัฐในช่วงไหน และหากแก้ พ.ร.บ.กองทรัสต์ในไทยสำเร็จ คาดว่าจะดึงเม็ดเงินออมเข้ามาในไทยได้เท่าไหร่นั้น กลับไร้ซึ่งคำตอบ.
 

หุ้นไทยขาขึ้น หวังเศรษฐกิจมีเสถียรภาพ

ผลสำรวจดัชนีความเชื่อมั่นนักลงทุน ประจำเดือนกันยายน 2569 พบว่า ความเชื่อมั่นนักลงทุนเฉลี่ยอยู่ที่ 165 จุด ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ร้อนแรงอย่างมาก (Bullish) เนื่องจากมองเห็นทิศทางบวกของเสถียรภาพทางการเมือง รวมถึงมาตรการเชิงรุกของภาครัฐในการแก้ไขปัญหาเชิงโครงสร้าง อาทิ หนี้ครัวเรือน และการปราบปรามธุรกิจสีเทา 

ตลอดจนการที่ตลาดหลักทรัพย์ฯ ปรับปรุงเกณฑ์การซื้อขายเพื่อแก้ปัญหาธุรกรรมที่ไม่เหมาะสมในอดีต ซึ่งช่วยเรียกคืนความเชื่อมั่นกลับมาได้อย่างมีนัยสำคัญ

ปัจจัยบวกหลัก นักลงทุนทุกกลุ่มให้น้ำหนักสูงสุดกับการไหลเข้าของเงินทุน (Fund Flow) ที่คาดว่าจะเข้ามาอย่างต่อเนื่อง และผลประกอบการของบริษัทจดทะเบียนที่เริ่มฟื้นตัว โดยกำไรสุทธิไตรมาสล่าสุดพุ่งทะลุ 400,000 ล้านบาท ซึ่งสูงสุดเมื่อเทียบกับช่วงก่อนโควิด-19

ปัจจัยเสี่ยงสำคัญ ความไม่แน่นอนของสถานการณ์การเมืองในประเทศยังคงเป็นความกังวลอันดับหนึ่งที่อาจสั่นคลอนความเชื่อมั่นได้

กลุ่มอุตสาหกรรมเด่น กลุ่มขนส่งและโลจิสติกส์ (Transportation & Logistics) ได้รับคะแนนความสนใจสูงสุด จากอานิสงส์การเข้าสู่ช่วง High Season ของภาคการท่องเที่ยว ขณะที่กลุ่มสื่อและสิ่งพิมพ์ได้รับความสนใจน้อยที่สุด

ผลตอบแทนตลาดหุ้นไทย แม้ในเดือนสิงหาคมจะมีการปรับฐานชั่วคราวติดลบไป 2% จากแรงขายล็อกกำไร แต่ภาพรวมทั้งปี (YTD) ตลาดหุ้นไทยทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมเป็นอันดับ 5 ของโลก โดยเติบโตถึง 26.6%

“ตลาดหุ้นจะน่าห่วงที่สุด เมื่อกำไรของบริษัทจดทะเบียนเริ่มไม่เติบโต เริ่มนิ่ง หรือเริ่มถดถอย แต่ในวันนี้ทิศทางกำไรของบริษัทจดทะเบียนไทยเริ่มส่งสัญญาณฟื้นตัวเข้าที่เข้าทางอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นเครื่องการันตีว่าตลาดหุ้นไทยยังสามารถไปต่อได้ในระยะยาว”นายไพบูลย์ กล่าว
 

• อดีตรมว.คลัง ชี้ว่าเศรษฐกิจไทยเติบโตช้าลงอย่างต่อเนื่อง โครงการ EEC จึงถูกผลักดันให้เป็นเครื่องยนต์ขับเคลื่อนเศรษฐกิจตัวใหม่เพื่อแก้ปัญหานี้
• ความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์โลกในปัจจุบันถือเป็น “โอกาสทอง” ของไทยในการดึงดูดการลงทุนจากต่างชาติที่กำลังมองหาแหล่งลงทุนใหม่เพื่อกระจายความเสี่ยง
• ไทยต้องเร่งสร้างความพร้อมใน 4 ด้านหลัก ได้แก่ การพัฒนาทักษะแรงงาน, โครงสร้างพื้นฐาน, การแก้กฎระเบียบ และการให้สิทธิประโยชน์การลงทุน เพื่อแข่งขันกับประเทศเพื่อนบ้าน

วันนี้ (7 ก.ย.69) ในงานเสวนาหัวข้อ “EEC NEVER STOPS THE NEXT CHAPTER | อีอีซี ก้าวต่อไป  EEC ไม่เคยหยุดเดินหน้า สู่บทใหม่ของการพัฒนาพื้นที่ภาคตะวันออก” จัดโดย “EECO” และ Nation Group นายอุตตม สาวนายน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง กล่าวว่า สถานการณ์เศรษฐกิจไทยในปัจจุบันกำลังเผชิญกับข้อจำกัดเชิงโครงสร้าง และเครื่องยนต์ทางเศรษฐกิจหลักที่เริ่มอ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัด หากย้อนกลับไปในช่วง 30–35 ปีก่อน ประเทศไทยได้ก้าวเข้าสู่ยุคอุตสาหกรรมจากการย้ายฐานการผลิตของญี่ปุ่นในกลุ่มยานยนต์ อิเล็กทรอนิกส์ และพลังงาน แม้จะผ่านวิกฤติต้มยำกุ้งปี 2540 มาได้ และฟื้นตัวเติบโตเฉลี่ยที่ 5.3% แต่หลังจากนั้น อัตราการเติบโตของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) กลับมีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่อง โดยในช่วงหลังวิกฤติแฮมเบอร์เกอร์เติบโตเฉลี่ย 3.6% และล่าสุดหลังวิกฤติโควิด-19 (ปี 2565–2567) เติบโตช้าลงเหลือเพียง 2.5% เท่านั้น

ทั้งนี้ความน่ากังวลสอดคล้องกับการคาดการณ์ของกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) ในปี 2569 ที่ระบุว่าอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจของไทยอาจอยู่ในกลุ่มรั้งท้ายของอาเซียน 11 ประเทศ สวนทางกับประเทศเพื่อนบ้าน เช่น เวียดนาม และมาเลเซีย ที่คาดว่าจะเติบโตอย่างรวดเร็วที่ระดับ 5% ขึ้นไป ซึ่งปัญหานี้เกิดจากการที่ประเทศไทยขาดการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่มาเป็นเวลานาน และทักษะของแรงงานเริ่มตามไม่ทันความต้องการของโลกยุคใหม่

นายอุตตม กล่าวว่า จากปัญหาการเติบโตของเศรษฐกิจที่ต่ำลงของประเทศไทยในช่วงปี 2558–2559 จึงเกิดแนวคิดการผลักดันการพัฒนาเชิงพื้นที่จนนำมาสู่การพัฒนาโครงการ EEC เพื่อเป็นเครื่องยนต์ขับเคลื่อนเศรษฐกิจตัวใหม่ โดยมุ่งเน้นการเชื่อมโยงอุตสาหกรรมใหม่เข้ากับเมือง คุณภาพชีวิตของประชาชน ทักษะแรงงาน และโครงสร้างพื้นฐานระบบราง ซึ่งโครงการ EEC ได้รับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรี (ครม.) ครั้งแรกในเดือนมิถุนายน พ.ศ.2559 โดยสาเหตุที่รัฐบาลในขณะนั้นเลือกการเริ่มต้นโครงการในพื้นที่ภาคตะวันออกเพราะมีฐานโครงสร้างเดิมจากยุค Eastern Seaboard (ESB) ทำให้ไม่ต้องเริ่มจากศูนย์ อย่างไรก็ดี ตามหลักการของ พ.ร.บ. EEC มีเป้าหมายที่จะขยายโมเดลนี้ไปสู่ภูมิภาคอื่นๆ เช่น ภาคใต้ (SEC) ภาคเหนือ และภาคอีสาน ด้วยเช่นกัน

ส่วนประเด็นที่เมื่อโลกเกิดความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ และภูมิเศรษฐศาสตร์ ยุคใหม่ที่เปลี่ยนผ่านจากโลกาภิวัตน์ดั้งเดิมไปสู่การแตกขั้วทางเศรษฐกิจ และความเสี่ยงจากภาวะชะงักงัน เช่น สงครามในตะวันออกกลาง สถานการณ์นี้กลายเป็นโอกาสทองของประเทศไทย เนื่องจากกลุ่มทุนต่างชาติต่างพยายามมองหาแหล่งลงทุนใหม่เพื่อบริหาร และกระจายความเสี่ยง ซึ่งประเทศไทยมีข้อได้เปรียบด้านเอกลักษณ์ทางภูมิศาสตร์ และทรัพยากรที่หลากหลายจึงมองว่าเป็นโอกาสในการรับรองการลงทุนของ EEC เช่นกัน

อย่างไรก็ตามโอกาสนี้ของประเทศไทยจะเกิดขึ้นจริงได้ขึ้นอยู่กับความพร้อมของประเทศใน 4 ด้านหลัก ได้แก่ 1.การเร่งพัฒนาทักษะแรงงาน เพื่อรองรับอุตสาหกรรมเทคโนโลยีระดับสูง 2.การเร่งพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน ทั้งทางกายภาพ และระบบการสื่อสารดิจิทัลให้มีความพร้อมรองรับการลงทุน 3.การแก้ปัญหาเรื่องกฎระเบียบข้อบังคับ ที่ต้องเอื้ออำนวย และยืดหยุ่นพอ และ 4.สิทธิประโยชน์การลงทุน ที่เป็นเครื่องมือที่ใช้เพื่อดึงดูดกลุ่มทุนต่างชาติ

“ประเทศเพื่อนบ้านในกลุ่มอาเซียนต่างดำเนินนโยบายเชิงรุกอย่างหนักหน่วงเพื่อแย่งชิงนักลงทุนต่างชาติ ดังนั้น ประเทศไทยจึงต้องเร่งสร้างความพร้อมในทุกด้านเพื่อไม่ให้ตกขบวนการลงทุนระลอกใหม่นี้ ส่วนการปรับปรุงสิทธิประโยชน์ และมาตรการต่างๆ ให้สามารถดึงการลงทุนได้มากขึ้นสามารถมีการปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ได้” นายอุตตม กล่าว

สำหรับรูปแบบการลงทุนต้องกลับไปในช่วงเริ่มต้นคิดโครงการ EEC ซึ่งในขณะนั้นเราตระหนักดีว่าต้องการให้เกิดการลงทุนขนาดใหญ่ แต่ภาครัฐไม่มีงบประมาณเพียงพอที่จะดำเนินการเองทั้งหมดอย่างแน่นอน ด้วยข้อจำกัดนี้ เราจึงตั้งหลักไว้ตั้งแต่ต้นว่า EEC จะต้องขับเคลื่อนภายใต้หลักการ 3 ประสาน หรือ 3P คือ ภาครัฐ (Public) ภาคเอกชน (Private) และภาคประชาชน (People) ที่ต้องก้าวไปด้วยกัน โดยไม่ใช่รัฐเป็นผู้ชี้นำเพียงฝ่ายเดียว และก็ไม่ได้ปล่อยให้ภาคเอกชนเป็นผู้กำหนดทิศทางทั้งหมดร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งการลงทุนต่างๆ ทั้งหมดต้องมีการเดินหน้าไปสู่การปฏิบัติจริงจังเพราะหลายประเทศมีการดึงการลงทุนจากต่างชาติเช่นกัน 

สำหรับประเด็นในเรื่องของการลงทุนในพื้นที่ของภาคอุตสาหกรรมต้องสอดคล้องกับความต้องการของคนในพื้นที่อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง กล่าวว่า ในส่วนสำคัญคือ ไม่ว่าจะเป็นการดึงอะไรเข้ามาลงทุนในประเทศไทยหรือในพื้นที่จะต้องตอบโจทย์คนไทย และคนในพื้นที่ เช่น เรื่องนิคมอุตสาหกรรมสมัยใหม่ที่ได้เห็นแล้วว่าเริ่มเกิดขึ้น และมีการลงมือทำจริง ซึ่งถือเป็นก้าวสำคัญ

“การพัฒนาพื้นที่ต้องตอบโจทย์คนในพื้นที่ ไม่ว่าจะทำในพื้นที่ใดของประเทศไทยก็ตาม คนในพื้นที่ต้องมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น มิฉะนั้นโครงการจะไม่สามารถดำเนินไปได้อย่างยั่งยืน ผู้ที่เข้ามาลงทุนก็จะไม่พึงพอใจ และสุดท้ายภาคการท่องเที่ยวก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย ดังนั้นเรื่องนี้มีหนทางทำได้อย่างแน่นอน แต่อาจจะต้องลงลึกในรายละเอียดเพิ่มเติม และผมอยากจะสนับสนุนมุมมองที่ว่า ทุกฝ่ายต้องช่วยกันขับเคลื่อนเพื่อให้เกิดประโยชน์แก่พื้นที่อย่างแท้จริง และทำให้คนในพื้นที่สามารถอยู่ร่วมกันได้” นายอุตตม กล่าว  

พิสูจน์อักษร….สุรีย์  ศิลาวงษ์