Blog

นายวรภัค ธันยาวงษ์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง และนายวินิจ วิเศษสุวรรณภูมิ ผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจการคลัง พร้อมทั้งผู้บริหารและเจ้าหน้าที่จากสำนักงานเศรษฐกิจการคลังและสำนักงานบริหารหนี้สาธารณะ ได้เข้าร่วมการประชุมต่าง ๆ กับผู้บริหารระดับสูงของธนาคารโลกและกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (International Monetary Fund: IMF) รวมถึงได้หารือทวิภาคีกับผู้แทนจากภาคเอกชน สภาหอการค้าสหรัฐอเมริกา และสถาบันจัดอันดับความน่าเชื่อถือ

ในห้วงการประชุมประจำปีสภาผู้ว่าการธนาคารโลกและกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ประจำปี 2568 ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 14 – 17 ตุลาคม 2568 โดยสรุปสาระสำคัญได้ ดังนี้ 

1. ความท้าทายในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจจากมุมมองของธนาคารโลกและ IMF – ในการประชุมรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและผู้ว่าการธนาคารกลางอาเซียนกับกรรมการจัดการ IMF และการประชุมเต็มคณะของสภาผู้ว่าการธนาคารโลกและ IMF ผู้แทนจากธนาคารโลกและ IMF มีมุมมองต่อความท้าทายของเศรษฐกิจโลก ดังนี้ 

IMF รายงานว่า เศรษฐกิจโลกยังคง “ยืดหยุ่น” แม้เผชิญความไม่แน่นอนจากหนี้สาธารณะ ความผันผวนของตลาดการเงิน และการเปลี่ยนแปลงทางภูมิรัฐศาสตร์ และถึงแม้ว่าโลกกำลังก้าวเข้าสู่ยุค “Uncertainty is the new normal” เศรษฐกิจโลกยังแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการฟื้นตัว โดยได้รับแรงหนุนจากการปรับตัวของภาคเอกชนและการขยายตัวของเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence: AI) ซึ่งเป็นทั้งโอกาสและความท้าทาย ของเศรษฐกิจโลกในอนาคต โดย IMF ได้เสนอแนวนโยบายสำคัญ 3 ประการ ได้แก่

(1) การเสริมสร้างฐานะการคลังเพื่อเตรียมรับมือความเสี่ยงใหม่

(2) การสร้างสมดุลทางเศรษฐกิจภายในและระหว่างประเทศ

(3) การยกระดับศักยภาพการเติบโตระยะยาวผ่านนวัตกรรม เทคโนโลยี และ AI

ส่วนของธนาคารโลกได้รายงานว่า ธนาคารโลกได้ให้ความสำคัญกับ “การสร้างงาน” เป็นภารกิจหลักขององค์กร เพื่อรองรับแรงงานใหม่กว่า 1.2 พันล้านคนทั่วโลกในอีก 10–15 ปีข้างหน้า โดยธนาคารโลกดำเนินงานผ่าน 3 แนวทาง ได้แก่

(1) การร่วมมือกับภาครัฐพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและทักษะแรงงาน

(2) การระดมทุนและลดความเสี่ยงให้ภาคเอกชน

(3) การใช้ฐานความรู้ของธนาคารโลกสนับสนุนการกำหนดนโยบายเศรษฐกิจ 

ทั้งนี้ นายวรภัค ได้กล่าวในการประชุมร่วมของผู้ว่าการธนาคารโลกและกองทุนการเงินระหว่างประเทศของกลุ่มออกเสียงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (Joint Governors’ Meeting of the IMF-WBG South East Asia Voting Group: SEA Group) ว่า รัฐบาลไทยให้ความสำคัญกับการสร้างงาน โดยเฉพาะในกลุ่มเยาวชน โดยรัฐบาลพร้อมสนับสนุนการพัฒนาสภาพแวดล้อมทางธุรกิจที่เอื้อต่อการลงทุนและการจ้างงาน ควบคู่กับการยกระดับทักษะแรงงาน (Upskill) เพื่อรองรับเศรษฐกิจยุคปัญญาประดิษฐ์ รวมถึงให้ความสำคัญกับการพัฒนาอุตสาหกรรมแร่ธาตุ การสร้างความยืดหยุ่นทางเศรษฐกิจ และการเติบโตอย่างยั่งยืน

2. ความสนใจอย่างต่อเนื่องของภาคเอกชนสหรัฐอเมริกาต่อการลงทุนในประเทศไทย – นายวรภัค ได้เข้าร่วมการประชุมกับสภาธุรกิจสหรัฐอเมริกา – อาเซียน (US – ASEAN Business Council: USABC) และหอการค้าสหรัฐอเมริกา (US Chamber of Commerce) ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. โดยมีผู้บริหารระดับสูงจากบริษัทชั้นนำของสหรัฐอเมริกาเข้าร่วมเพื่อแลกเปลี่ยนมุมมองในประเด็นนโยบายขอประเทศไทยเพื่อสนับสนุนการลงทุนของบริษัทต่างชาติ การดำเนินธุรกิจในประเทศไทย การบริการทางการเงิน และโครงสร้างพื้นฐานด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ

ในโอกาสนี้ นายวรภัค ได้กล่าวถึงนโยบายในการสนับสนุนการลงทุนและประกอบธุรกิจ และนโยบายในการพัฒนาเศรษฐกิจดิจิทัลและระบบการเงินสมัยใหม่ โดยเน้นการสร้างระบบนิเวศทางการเงินที่เข้มแข็ง โปร่งใส และทั่วถึง เพื่อรองรับการเติบโตของธุรกิจและนวัตกรรมทางการเงิน พร้อมสนับสนุนการใช้เทคโนโลยีคลาวด์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการดำเนินงานของภาครัฐและเอกชน รวมถึงการส่งเสริมการเชื่อมโยงข้อมูลทางเศรษฐกิจอย่างปลอดภัย

นอกจากนี้ นายวรภัค ยังได้เข้าร่วมการหารือทวิภาคีกับผู้แทนจาก บริษัท PayPal ซึ่งให้เป็นบริษัทบริการทางการเงินระดับโลก และ บริษัท BlackRock บริษัทจัดการลงทุนชั้นนำของโลก เพื่อแลกเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับแนวโน้มเศรษฐกิจดิจิทัล การลงทุนระหว่างประเทศ นโยบายด้านเศรษฐกิจของประเทศไทย การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานทางการเงิน และการส่งเสริมระบบการชำระเงินอิเล็กทรอนิกส์ที่ปลอดภัย โปร่งใส และทั่วถึง เพื่อรองรับเศรษฐกิจยุคใหม่ 

3. นโยบายเศรษฐกิจมหภาคและความเชื่อมั่นทางการคลังของไทย – นายวรภัค ได้หารือกับบริษัทจัดอันดับความน่าเชื่อถือ ได้แก่ Moody’s Fitch และ S&P เกี่ยวกับการประมาณการเศรษฐกิจมหภาคของไทย แผนการดำเนินนโยบายการคลังอย่างมีวินัย และแนวทางการรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจของประเทศไทยในระยะยาว

โดยในการหารือดังกล่าว ฝ่ายไทยได้แสดงถึงความมุ่งมั่นในการดำเนินนโยบาย Fiscal Consolidation หรือการบริหารฐานะการคลังให้มีความยั่งยืน ผ่านการรักษาสมดุลระหว่างการกระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้นกับการบริหารรายได้และรายจ่ายของภาครัฐอย่างมีประสิทธิภาพในระยะยาว รวมถึงการรักษาระดับหนี้สาธารณะให้อยู่ในกรอบความยั่งยืน

นายวรภัค ยังกล่าวเพิ่มเติมอีกว่า ในด้านเสถียรภาพทางการเงินและหนี้สาธารณะ ประเทศไทยได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการบริหารและชำระหนี้ในระดับสูง โดยเฉพาะในส่วนของหนี้เงินตราต่างประเทศซึ่งอยู่ในระดับต่ำมากเมื่อเทียบกับประเทศกำลังพัฒนาอื่น ๆ ในภูมิภาค โดยหนี้ต่างประเทศส่วนใหญ่เป็นของภาคเอกชนที่มีรายได้เป็นเงินตราต่างประเทศ จึงไม่มีความเสี่ยงต่อเสถียรภาพของระบบการเงินของประเทศ

นอกจากนี้ นายวรภัค ได้ย้ำว่า รัฐบาลไทยให้ความสำคัญกับการรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจมหภาคในทุกมิติทั้งด้านการคลัง การเงิน และอัตราแลกเปลี่ยน ควบคู่กับการส่งเสริมความโปร่งใสทางการคลัง และการดำเนินนโยบายเพื่อการเติบโตอย่างยั่งยืนและทั่วถึงในระยะยาว

4. ความร่วมมือเพื่อการพัฒนาและเสถียรภาพทางการเงิน – นายวรภัค ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับความผันผวนของเศรษฐกิจโลกและการรับมือกับมาตรการกีดกันทางการค้ากับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังประเทศสมาชิกอื่นและผู้แทนจากธนาคารโลกและ IMF โดย IMF ได้แนะนำให้ประเทศในอาเซียนส่งเสริมความเชื่อมโยงของตลาดทุนและการค้าภายในภูมิภาคให้มากขึ้น พร้อมทั้งเสริมสร้างความยืดหยุ่นทางเศรษฐกิจ เพื่อรับมือกับความไม่แน่นอนจากมาตรการกีดกันทางการค้า

นอกจากนี้ นายวรภัค ได้เน้นย้ำว่า ประเทศไทยให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ต่อบทบาทของกลไกความร่วมมือทางการเงินระดับภูมิภาค เช่น Chiang Mai Initiative Multilateralisation (CMIM) โดยสนับสนุนให้ CMIM เป็นเครื่องมือที่สร้างระบบคุ้มกันทางการเงินที่เข้มแข็งและยืดหยุ่นต่อความผันผวนของเศรษฐกิจโลก

ในโอกาสนี้ นายวรภัค ยังได้หารือทวิภาคีกับนาง Brigitte Haas นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังราชรัฐลิกเตนสไตน์ ในประเด็นความร่วมมือภายในกองทุนการเงินระหว่างประเทศ การเสริมสร้างความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศไทยและราชรัฐลิกเตนสไตน์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ซึ่งรวมถึงการเปิดเจรจาจัดทำความตกลงเพื่อการเว้นการเก็บภาษีซ้อน (Double Taxation Agreement: DTA) กับประเทศไทย

5. การเตรียมความพร้อมของประเทศไทยในฐานะเจ้าภาพการประชุมปี 2569 – นายวรภัค ด้หารือทวิภาคีกับนาง Kristalina Georgieva กรรมการจัดการ IMF และนาย Carlos Felipe Jaramillo รองประธานธนาคารโลกประจำภูมิภาคเอเชียและแปซิฟิกถึงความพร้อมของประเทศไทยในการจัดการประชุมระดับโลกดังกล่าว และฝ่ายไทยได้ยืนยันถึงการดำเนินการอย่างต่อเนื่องตามแผนงานที่ได้วางไว้

นอกจากนั้น นายวรภัค ได้ให้การต้อนรับผู้บริหารจากทั้งสององค์กร ณ บูธประชาสัมพันธ์การเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมประจำปีสภาผู้ว่าการธนาคารโลกและ IMF ปี 2569 ของประเทศไทย ซึ่งการเป็นเจ้าภาพของประเทศไทยในปีหน้าจะเป็นเวทีสำคัญในการแสดงศักยภาพของประเทศไทยในฐานะศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การเงิน และการพัฒนาที่ยั่งยืนของภูมิภาคต่อไป

วันที่ 20 ตุลาคม 2568 เวลา 11.05 น.

กลยุทธ์ : ลุ้นทดสอบ AlltimeHigh
แนวรับ : $4,200  หรือ  65,500 บาท
แนวต้าน : $4,400  หรือ  67,500 บาท

ข่าว :  

วิเคราะห์ทองคำ :   

#ข่าวตัวเลขเศรษฐกิจ #InterGOLD #อินเตอร์โกลด์ #ลงทุนทองคำแท่ง #ราคาทองวันนี้ #ทองคำแท่ง #ทองคำแท่งราคา

สนใจเปิดบัญชีซื้อขายทองคำแท่ง : คลิก

• หน้าแรก
• เศรษฐกิจ

แนวทางการกระตุ้นเศรษฐกิจของประเทศไทยในช่วงเวลาต่าง ๆ โดยเปรียบเทียบจาก “มาตรการมิยาซาวา” ซึ่งเป็นโครงการความร่วมมือทางการเงินกับประเทศญี่ปุ่นภายหลังวิกฤตเศรษฐกิจปี พ.ศ. 2540 กับ “โครงการคนละครึ่งพลัส” ซึ่งเป็นนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐบาลไทยในยุคหลังการแพร่ระบาดของโควิด-19 การวิเคราะห์เน้นการเปรียบเทียบเชิงแนวคิด กลไกการดำเนินงาน และผลกระทบทางเศรษฐกิจต่อระบบเศรษฐกิจโดยรวม ผลการศึกษาพบว่า ทั้งสองแนวทางต่างมีจุดร่วมคือการใช้ นโยบายการคลังเชิงกระตุ้น (Fiscal Stimulus) เพื่อเพิ่มกำลังซื้อและสร้างความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจ แต่มีความแตกต่างในด้าน กลไกการส่งผ่านทางเศรษฐกิจ (Transmission Mechanism) และ โครงสร้างเป้าหมายทางสังคม ซึ่งสะท้อนถึงพัฒนาการของนโยบายการคลังไทยจาก “การพึ่งพาทุนภายนอก” สู่ “การขับเคลื่อนด้วยนโยบายภายในประเทศและดิจิทัลเศรษฐกิจ”

เศรษฐกิจไทยเผชิญกับภาวะชะลอตัวหลายครั้งในรอบสามทศวรรษที่ผ่านมา โดยเฉพาะวิกฤตการณ์ปี พ.ศ. 2540 (“วิกฤตต้มยำกุ้ง”) และวิกฤตเศรษฐกิจจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ทั้งสองเหตุการณ์ส่งผลให้รัฐบาลไทยต้องใช้มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจในรูปแบบที่แตกต่างกันตามบริบททางเศรษฐกิจและสังคม  ในช่วงหลังวิกฤตปี 2540 ประเทศไทยได้รับความช่วยเหลือจากประเทศญี่ปุ่นภายใต้มาตรการที่เรียกว่า “แพ็กเกจมิยาซาวา (Miyazawa Initiative)” เพื่อฟื้นฟูเศรษฐกิจในภูมิภาคเอเชีย ขณะที่ในช่วงหลังโควิด-19 รัฐบาลไทยได้ออกมาตรการ “คนละครึ่ง” และ “คนละครึ่งพลัส” เพื่อกระตุ้นการบริโภคภายในประเทศและสนับสนุนผู้ประกอบการรายย่อย การศึกษานี้จึงมีจุดมุ่งหมายเพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบแนวทางการกระตุ้นเศรษฐกิจทั้งสองรูปแบบ เพื่อทำความเข้าใจถึงพัฒนาการของนโยบายการคลังไทยจากอดีตสู่ปัจจุบัน

แนวคิดและกรอบทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง

การกระตุ้นเศรษฐกิจสามารถอธิบายได้ภายใต้กรอบของ ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์มหภาคของเคนส์ (Keynesian Economics) ซึ่งเน้นบทบาทของภาครัฐในการเพิ่มอุปสงค์รวม (Aggregate Demand) ผ่านการใช้จ่ายภาครัฐและนโยบายการคลัง เพื่อป้องกันภาวะเศรษฐกิจถดถอย ทั้ง “มาตรการมิยาซาวา” และ “คนละครึ่งพลัส” ต่างเป็นตัวอย่างของนโยบายการคลังเชิงขยาย (Expansionary Fiscal Policy) โดยมีเป้าหมายหลักในการเพิ่มรายจ่าย การลงทุน และการบริโภคในระบบเศรษฐกิจ อย่างไรก็ตาม กลไกการส่งผ่านและบริบททางเศรษฐกิจที่ต่างกัน ส่งผลให้รูปแบบของนโยบายทั้งสองแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ

มาตรการมิยาซาวา: การพึ่งพาความร่วมมือระหว่างประเทศ

หลังวิกฤตต้มยำกุ้งปี พ.ศ. 2540 ประเทศไทยและหลายประเทศในเอเชียได้รับผลกระทบจากการไหลออกของเงินทุนและการลดลงของค่าเงินบาท ญี่ปุ่นจึงได้จัดตั้ง “Miyazawa Initiative” มูลค่ารวมกว่า 30,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อช่วยเหลือประเทศในเอเชีย โดยประเทศไทยได้รับเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำและความช่วยเหลือทางเทคนิค มาตรการดังกล่าวมุ่งเน้นการ ฟื้นฟูเสถียรภาพทางการเงิน การ ปรับโครงสร้างภาคธนาคาร และการ เพิ่มสภาพคล่องทางเศรษฐกิจ ซึ่งช่วยให้ประเทศไทยสามารถฟื้นตัวจากวิกฤตได้ในระยะกลาง แต่ก็สะท้อนถึงการพึ่งพาความช่วยเหลือจากต่างประเทศและข้อจำกัดด้านอธิปไตยทางเศรษฐกิจ

โครงการคนละครึ่งพลัส: การกระตุ้นเศรษฐกิจภายในผ่านดิจิทัลและการมีส่วนร่วม

ในช่วงหลังการแพร่ระบาดของโควิด-19 เศรษฐกิจไทยได้รับผลกระทบจากการหยุดชะงักของกิจกรรมทางเศรษฐกิจและการบริโภคภายในประเทศ รัฐบาลจึงได้ดำเนินนโยบาย “คนละครึ่ง” และต่อยอดเป็น “คนละครึ่งพลัส” โดยรัฐร่วมจ่ายค่าใช้จ่ายให้ประชาชน 50% ผ่านระบบ G-Wallet บนแอปพลิเคชัน “เป๋าตัง” 

มาตรการนี้มีลักษณะเด่นคือการใช้ เทคโนโลยีดิจิทัล เพื่อกระจายเม็ดเงินลงสู่เศรษฐกิจฐานรากอย่างรวดเร็ว และสร้างระบบข้อมูลทางเศรษฐกิจที่โปร่งใส ผลลัพธ์คือการเพิ่มอุปสงค์ภายในประเทศ ช่วยพยุงธุรกิจรายย่อย และลดภาระค่าครองชีพของประชาชน

แตกต่างจากมาตรการมิยาซาวาซึ่งมุ่งฟื้นโครงสร้างเศรษฐกิจในระดับมหภาค “คนละครึ่งพลัส” มุ่งเน้นการสร้างแรงกระตุ้นในระดับจุลภาคและส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนในประเทศ

การเปรียบเทียบแนวทางทั้งสอง
ประเด็นเปรียบเทียบ    มาตรการมิยาซาวา (พ.ศ. 2541)    คนละครึ่งพลัส (พ.ศ. 2565)
แหล่งที่มาของงบประมาณ    ความช่วยเหลือจากต่างประเทศ (ญี่ปุ่น)    งบประมาณแผ่นดินของไทย
กลไกการดำเนินงาน    เงินกู้ ฟื้นฟูธนาคารและภาคการเงิน    ร่วมจ่ายผ่านดิจิทัลแพลตฟอร์ม
เป้าหมายหลัก    เสถียรภาพทางการเงินและการลงทุน    กระตุ้นการบริโภคภายใน
กลุ่มเป้าหมาย    ภาคธุรกิจและสถาบันการเงิน    ประชาชนทั่วไปและผู้ประกอบการรายย่อย
ลักษณะการดำเนินนโยบาย    ระดับมหภาค (Macro-level)    ระดับจุลภาค (Micro-level)
ผลกระทบระยะสั้น    เพิ่มสภาพคล่องระบบการเงิน    เพิ่มกำลังซื้อและความเชื่อมั่นผู้บริโภค
ผลกระทบระยะยาว    ฟื้นเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ    พัฒนาเศรษฐกิจดิจิทัลและฐานข้อมูลรัฐ

ดังนั้น การวิเคราะห์พบว่า “มาตรการมิยาซาวา” และ “คนละครึ่งพลัส” เป็นสองแนวทางการกระตุ้นเศรษฐกิจที่สะท้อนการเปลี่ยนผ่านของเศรษฐกิจไทยจากยุคพึ่งพาทุนต่างประเทศสู่ยุคขับเคลื่อนด้วยนโยบายภายในประเทศและเทคโนโลยีดิจิทัล ทั้งสองกรณีต่างใช้แนวคิดของเคนส์ในการเพิ่มอุปสงค์รวม แต่ต่างกันในระดับของกลไกและวัตถุประสงค์ทางสังคม

ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายคือ รัฐบาลควรพัฒนานโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจที่ผสมผสานระหว่างการลงทุนเชิงโครงสร้าง (แบบมิยาซาวา) และการสนับสนุนการบริโภคเชิงดิจิทัล (แบบคนละครึ่งพลัส) เพื่อให้เกิดผลคูณทางเศรษฐกิจที่ยั่งยืน และลดการเหลื่อมล้ำในระยะยาว
 

สำนักงานสถิติแห่งชาติจีน เปิดเผยในวันนี้ (20 ต.ค.) ว่า ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ในไตรมาส 3/2568 ขยายตัว 4.8% เมื่อเทียบเป็นรายปี ซึ่งเป็นอัตราการขยายตัวที่อ่อนแอที่สุดในรอบ 1 ปี และชะลอตัวลงจากไตรมาส 2 ที่มีการขยายตัว 5.2% โดยเศรษฐกิจจีนถูกกดดันวิกฤตการณ์ในภาคอสังหาริมทรัพย์ และสงครามการค้ากับสหรัฐฯ

นอกจากนี้ เศรษฐกิจจีนยังได้รับผลกระทบจากการที่ผู้บริโภคและบริษัทเอกชนพากันลดการใช้จ่าย ซึ่งบดบังปัจจัยบวกจากความแข็งแกร่งของยอดส่งออก

ด้านนักวิเคราะห์คาดการณ์ว่า GDP จีนจะขยายตัวเพียง 4.7% ในไตรมาส 3

โดย สำนักข่าวอินโฟเควสท์ (20 ต.ค. 68)

ตลาดหุ้นเอเชียเปิดบวกในวันนี้ (20 ต.ค.) หลังมีสัญญาณบ่งชี้ว่าสถานการณ์ตึงเครียดด้านการค้าระหว่างจีนกับสหรัฐฯ เริ่มคลี่คลายลง ขณะที่นักลงทุนจับตาข้อมูลเศรษฐกิจที่สำคัญของจีนในช่วงเช้าวันนี้ ซึ่งรวมถึงผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP)

ดัชนีนิกเกอิตลาดหุ้นญี่ปุ่นเปิดที่ระดับ 48,332.71 จุด เพิ่มขึ้น 750.56 จุด หรือ +1.57%, ดัชนีฮั่งเส็งตลาดหุ้นฮ่องกงเปิดที่ระดับ 25,884.46 จุด เพิ่มขึ้น 637.36 จุด หรือ +2.52% และดัชนีเซี่ยงไฮ้คอมโพสิตตลาดหุ้นจีนเปิดที่ระดับ 3,865.55 จุด เพิ่มขึ้น 25.79 จุด หรือ +0.67%

ดัชนี KOSPI ตลาดหุ้นเกาหลีใต้ปรับตัวขึ้น 0.36% ส่วนดัชนี S&P/ASX 200 ตลาดหุ้นออสเตรเลียเปิดขยับลง 0.1%

ประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ ผู้นำสหรัฐฯ ได้ส่งสัญญาณถึงความต้องการที่จะลดความตึงเครียดทางการค้ากับจีน โดยกล่าวว่าการเรียกเก็บภาษีสินค้านำเข้าในอัตราที่สูงขึ้นมากซึ่งเขาเคยขู่ว่าจะดำเนินการกับจีนนั้น จะไม่ใช่มาตรการที่ยั่งยืน นอกจากนี้ สก็อตต์ เบสเซนต์ รัฐมนตรีคลังสหรัฐฯ จะเจรจาร่วมกับเหอ หลี่เฟิง รองนายกรัฐมนตรีจีนในสัปดาห์นี้ เพื่อคลี่คลายสถานการณ์ตึงเครียดด้านการค้าระหว่างสองประเทศ

สำนักงานสถิติแห่งชาติจีนมีกำหนดเปิดเผยข้อมูลเศรษฐกิจเช้านี้ ได้แก่ ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ไตรมาส 3/2568, การผลิตภาคอุตสาหกรรมเดือนก.ย., ยอดค้าปลีกเดือนก.ย., การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรเดือนก.ย. และอัตราว่างงานเดือนก.ย.

นักวิเคราะห์คาดการณ์ว่า GDP จีนจะขยายตัวเพียง 4.8% ในไตรมาส 3/2568 เมื่อเทียบรายปี ซึ่งชะลอลงจากไตรมาส 2 ที่ขยายตัว 5.2%

ส่วนในช่วงเช้าวันนี้ ธนาคารกลางจีน (PBOC) มีมติคงอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ลูกค้าชั้นดี (LPR) ประเภท 1 ปีเอาไว้ที่ระดับ 3.0% และคงอัตราดอกเบี้ย LPR ประเภท 5 ปีเอาไว้ที่ระดับ 3.5% ซึ่งสอดคล้องกับการคาดการณ์ของตลาด

ทั้งนี้ อัตราดอกเบี้ย LPR ประเภท 1 ปีเป็นอัตราดอกเบี้ยอ้างอิงในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ระยะสั้น ส่วนอัตราดอกเบี้ย LPR ประเภท 5 ปีเป็นอัตราดอกเบี้ยอ้างอิงในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยระยะยาว เช่น อัตราดอกเบี้ยเงินกู้จำนอง

โดย สำนักข่าวอินโฟเควสท์ (20 ต.ค. 68)

ด้วยสภาพทางเศรษฐกิจทุกวันนี้ การจะหวังให้นักท่องเที่ยวกลับมาเหมือนเดิม ก็ถือเป็นเรื่องยาก แต่ก็ไม่ไกลเดินเอื้อม ล่าสุดตั้งแต่วันที่ 1ม.ค.-5 ต.ค.68 มีนักท่องเที่ยวต่างชาติเที่ยวไทยรวมแล้วกว่า 24.57 ล้านคน สร้างรายได้รวมกว่า 1.13 ล้านล้านบาท

ในจำนวนนี้ นักท่องเที่ยวชาวมาเลเซีย มาไทย มากที่สุด ถึง 3,534,028 คน รองลงมาคือ จีน 3,512,253 คน อินเดีย 1,810,837 คน รัสเซีย 1,293,594 คน และเกาหลีใต้ 1,174,537 คน

มีการคาดการณ์กันว่า ในปี 2568 นี้ นักท่องเที่ยวต่างชาติจะเดินทางเที่ยวไทยประมาณ 33.4 ล้านคน ลดลง 6% โดยสร้างรายได้ 1.51 ล้านล้านบาท ลดลง 5% ส่วนนักท่องเที่ยวไทย เดินทางเที่ยวไทย จำนวน 204.57 ล้านคน-ครั้ง เพิ่มขึ้น 2% สร้างรายได้กว่า 1.15 ล้านล้านบาท เพิ่มขึ้น 2%

แม้ตัวเลขรายได้ทั้งหมดยังไม่กลับมาตามเป้าหมายที่ต้องการให้ได้กว่า 3 ล้านล้านบาท แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก หากเศรษฐกิจโลกดีขึ้น รวมถึงการเพิ่มเสน่ห์ให้เมืองไทยในทุกทาง เชื่อเถอะ… เป้าหมายนี้ไม่ไกลแน่นอน

อย่าลืมว่า ประเทศไทย เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางที่นักท่องเที่ยวทั่วโลกต้องการเดินทางมาสัมผัส ด้วยมนต์เสน่ห์ที่มีอยู่อย่างมากมาย แถมยังเติมเสน่ห์ปลายปีที่เป็นฤดูกาลท่องเที่ยวหรือไฮซีซั่น ด้วยอีกหลายหลายกิจกรรม

อย่างที่กำลังเกิดขึ้นในเวลานี้ คืองาน “อะเมซิ่ง ไทยแลนด์ แกรนด์ ดิวาลี เฟสติวัล 2025” เทศกาลแห่งแสงสี สานสัมพันธ์สองวัฒนธรรมระหว่างไทย-อินเดีย ตลอดเดือน ต.ค. ที่คลองโอ่งอ่าง และย่านพาหุรัด

เทศกาลดีลาวี หรือเทศกาลแห่งแสงไป ซึ่งเป็นเทศกาลสำคัญของชาวฮินดูทั่วโลก ที่มีการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่เพื่อเป็นการต้อนรับปีใหม่ฮินดูและระลึกถึงชัยชนะของแสงสว่างเหนือความมืดมิด

ความคาดหวังของกิจกรรมนี้ ก็เชื่อว่า จะมีนักท่องเที่ยวมาร่วมงานไม่น้อยกว่า 1 แสนคน สร้างเงินสะพัดไม่น้อยกว่า 200 ล้านบาท ถือเป็นการต่อยอดความสำเร็จของการดึงดูดนักท่องเที่ยวอินเดีย ที่เวลานี้มียอดเดินทางเข้าไทยแล้วกว่า 1.81 ล้านคน

นอกจากนี้ยังมีงาน “มหาลอยกระทง เวิลด์ อีเวนต์ 2025” ในเดือน พ.ย. ที่มุ่งยกระดับงานเทศกาลลอยกระทงให้เป็น“มหาลอยกระทง”ให้เป็นงานทรัพย์สินทางปัญญาของประเทศไทยกันทีเดียว

โดยเฉพาะที่สุโขทัย และพระนครศรีอยุธยา ที่การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย หรือททท. กำหนดจัดงานกันอย่างยิ่งใหญ่ เบื้องต้นก็คาดการณ์ว่าจะมีผู้เข้าร่วมกิจกรรมไม่น้อยกว่า 4.5 แสนคน กระตุ้นเศรษฐกิจและก่อให้เกิดรายได้หมุนเวียนไม่น้อยกว่า 800 ล้านบาท

อีกงานคือ“วิจิตร เจ้าพระยา 2025”มหาปรากฏการณ์แสดงแสงสีเสียงครั้งยิ่งใหญ่ ที่ในปีนี้ได้มีการขยายเวลาจัดงานจากเดิม 30 วัน เป็น 45 วัน ตั้งแต่วันที่ 1 พ.ย.-15 ธ.ค. 2568 เวลา 18.00-22.00 น. คาดการณ์ว่าจะมีนักท่องเที่ยวเข้าร่วมไม่น้อยกว่า 1.5 ล้านคน เกิดรายได้หมุนเวียนช่วงจัดงานไม่น้อยกว่า 500 ล้านบาท

นอกจากนี้ยังมีงาน“อะเมซิ่ง ไทยแลนด์ มาราธอน 2025”การแข่งขันวิ่งมาราธอนส่งเสริมการท่องเที่ยวระดับโลก จัดเป็นปีที่ 8 กำหนดจัดวันที่ 30 พ.ย. ที่ ถนนพญาไท หน้าเอ็มบีเคเซ็นเตอร์ และสนามหลวง กรุงเทพฯ

งานนี้คาดการณ์ว่า จะมีผู้เข้าร่วมการแข่งขันไม่น้อยกว่า 36,000 คน แบ่งเป็นชาวไทยจำนวน 28,000 คน และชาวต่างชาติรวมถึงชาวต่างชาติที่พำนักอาศัยในไทย อีกจำนวน 8,000 คน เชื่อว่าก่อให้เกิดเงินหมุนเวียนทางเศรษฐกิจจากการท่องเที่ยวไม่น้อยกว่า 894 ล้านบาท

อีกไฮไลต์สำคัญคืองาน“อะเมซิ่ง ไทยแลนด์ เคานต์ดาวน์ 2025”เพื่อตอกย้ำการเป็นจุดหมายปลายทางแห่งการเคานต์ดาวน์ระดับโลก ที่ททท.จะสนับสนุนการจัดงานเกือบทุกพื้นที่ทั่วไปทย แต่ที่เป็นแม่งานหลัก จะมีที่ เชียงใหม่ และพะเยา ที่คาดว่าจะมีคนเข้าร่วมงาน 1.5 แสนคน

นอกจากกิจกรรมไฮไลต์เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว ฟากรัฐบาลก็งัด “มาตรการภาษี” ออกมาร่วมด้วยช่วยกันเพื่อกระตุ้นนักท่องเที่ยวในประเทศ และยังช่วยสร้างบรรยากาศในช่วงปลายปีให้คึกคักมากยิ่งขึ้น

ปฎิเสธไม่ได้ว่า “การท่องเที่ยว” ถือเป็นหนึ่งในเครื่องยนต์กระตุ้นเศรษฐกิจที่สำคัญ หากกระตุ้นในจังหวะที่ใช่ ใช้มาตรการที่ชอบ ก็ได้แต่หวังว่าในปลายปีนี้…ประชาชนคนไทยจะเดินทางท่องเที่ยวได้อย่างมีความสุข!

……………………………………….
คอลัมน์ : เศรษฐกิจจานร้อน
โดย “ช่อชมพู”

อ่านบทความทั้งหมดคลิกที่นี่

องค์การสหประชาชาติ (UN) เผยรายงานประเมินต้นทุนความเสียหายจากภัยพิบัติทั่วโลกในปี 2568 ระบุความเสียหายพุ่งสูงถึง 2.3 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี หรือราว 83.95 ล้านล้านบาท ซึ่งสูงกว่าการประเมินค่าใช้จ่ายโดยตรงที่ประมาณ 202,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ถึ ง 11 เท่า โดยเฉพาะในประเทศกำลังพัฒนาที่เศรษฐกิจขนาดเล็กและระบบการรับมือยังไม่พร้อม

การประเมินนี้ถูกเผยแพร่เนื่องในโอกาส “วันลดภัยพิบัติสากล” (International Day for Disaster Risk Reduction) ซึ่งปีนี้จัดขึ้นภายใต้ธีมปี 2025 คือ “Fund Resilience, Not Disasters” หรือลงทุนเพื่อสร้างการตั้งรับปรับตัว ไม่ใช่เพื่อภัยพิบัติ เพื่อเน้นย้ำให้ภาคส่วนต่างๆ ทั้งรัฐบาล ภาคเอกชน และประชาสังคม เปลี่ยนแนวคิดจากการรับมือหลังเกิดเหตุ มาเป็นการลงทุนป้องกันและลดความเสี่ยงอย่างเป็นระบบและยั่งยืน

ภัยพิบัติทวีความรุนแรง เพิ่มต้นทุนทางเศรษฐกิจและสังคมมหาศาล

ภัยพิบัติธรรมชาติเช่น น้ำท่วม ดินถล่ม พายุเฮอริเคน ไฟป่า และคลื่นความร้อน มีความถี่และความรุนแรงเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในรอบหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศอย่างรวดเร็วและรุนแรงขึ้น ทำให้ความเปราะบางของผู้คนและโครงสร้างพื้นฐานเพิ่มสูงตามไปด้วย

ผลกระทบโดยตรงของภัยพิบัติ เช่น การสูญเสียชีวิตและทรัพย์สิน ถูกประเมินอยู่ที่ราว 202,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี แต่เมื่อรวมต้นทุนทางอ้อม เช่น การลดลงของรายได้การผลิต การซ่อมแซมโครงสร้างพื้นฐาน ผลกระทบต่อสุขภาพ และความเสี่ยงทางเศรษฐกิจในระยะยาว รายงานประเมินว่าต้นทุนแท้จริงสูงกว่าถึง 11 เท่า หรือราว 2.3 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ

โดยเฉพาะประเทศรายได้ต่ำและปานกลางที่ขาดโครงสร้างพื้นฐานที่มั่นคง มีระบบการแจ้งเตือนภัยและการรับมือที่จำกัด จึงได้รับผลกระทบหนักที่สุด ทั้งในแง่ชีวิตผู้คน การพัฒนาทางเศรษฐกิจ และความมั่นคงทางสังคม

วิกฤติภัยพิบัติกับวงจรความยากจนและหนี้สิน

ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นซ้ำซ้อนและถี่ขึ้นก่อให้เกิด “วงจรความยากจน” และ “วงจรหนี้สิน” ที่แก้ไขได้ยากโดยเฉพาะในประเทศกำลังพัฒนา รายงานระบุว่าเมื่อเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ รัฐบาลและครัวเรือนต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมากไปกับการฟื้นฟูและบรรเทาความเสียหาย ทำให้ต้องเพิ่มการก่อหนี้เพื่อนำมาใช้จ่ายในด้านอื่นๆ ส่งผลให้หนี้สินภาครัฐและครัวเรือนพุ่งสูง และลดศักยภาพในการลงทุนพัฒนาด้านอื่นๆ รวมทั้งการประกันภัยและระบบป้องกันภัยล่วงหน้า

สถานการณ์นี้ยิ่งทวีความซับซ้อนหากความช่วยเหลือระหว่างประเทศลดลง และภาวะการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศทำให้เกิดภัยพิบัติรุนแรงบ่อยครั้ง ส่งผลให้เกิดวิกฤตมนุษยธรรมซ้ำซ้อนและยืดเยื้อ ซึ่งต้องใช้ต้นทุนการจัดการสูงขึ้นเรื่อยๆ

ลงทุนเพื่อสร้างความยืดหยุ่น ไม่ใช่เพื่อภัยพิบัติ

ในโอกาสวันลดภัยพิบัติสากลปี 2568 สหประชาชาติได้เรียกร้องให้ทั่วโลกหันมามุ่งเน้นการลงทุนเชิงป้องกันที่ “สร้างความยืดหยุ่น” (Resilience) มากกว่าการใช้ทรัพยากรในภาวะวิกฤตหลังเกิดภัย โดยมีเป้าหมายสำคัญ 2 ด้าน ได้แก่

•           เพิ่มงบประมาณสำหรับการลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติ (Disaster Risk Reduction: DRR) ทั้งในระดับประเทศและความช่วยเหลือระหว่างประเทศ เพื่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่มั่นคง ระบบเตือนภัยล่วงหน้า และมาตรการป้องกันความเสียหายที่ครอบคลุม

•           การรับรองว่าโครงการพัฒนาทุกโครงการของภาครัฐและเอกชนจะต้องมีการประเมินและคำนึงถึงความเสี่ยงจากภัยพิบัติ (Risk-informed development) เพื่อให้แน่ใจว่าการพัฒนาในทุกมิติช่วยเสริมความสามารถในการรับมือกับภัยพิบัติและไม่เพิ่มความเปราะบางให้กับชุมชน

ตัวอย่างความสำเร็จและแนวทางปฏิบัติของประเทศต่างๆ

•           อินเดีย
เพิ่มงบประมาณภายในประเทศสำหรับ DRR จาก 28,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นเป้าหมาย 42,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐภายในปี 2569 หรือเพิ่มขึ้นกว่า 50% โดยเน้นการเสริมสร้างโครงสร้างพื้นฐานและการฝึกอบรมชุมชน

•           ออสเตรเลีย
ขยายงบประมาณช่วยเหลือด้าน DRR ภูมิภาคแปซิฟิก โดยเพิ่มเงินช่วยเหลืออย่างเป็นทางการ (ODA) ประมาณ 2.75% ในปี 2568–2569 เป็นมูลค่ารวมกว่า 5,000 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย เพื่อสร้างการตั้งรับปรับตัวต่อสภาพภูมิอากาศและภัยพิบัติ

•           ภูฏาน
ด้วยความร่วมมือกับ UNDRR และพันธมิตรใน Coalition for Disaster Resilient Infrastructure พัฒนาแผนชาติว่าด้วยความยืดหยุ่นของโครงสร้างพื้นฐานผสานกับแผนพัฒนาห้าปี ฉบับที่ 13 (2024–2029) โดยมีเป้าหมายผลักดันภูฏานสู่ประเทศรายได้สูงภายในทศวรรษหน้า

•           รวันดา
ปรับปรุงกลยุทธ์การเติบโตสีเขียวและความยืดหยุ่นต่อสภาพภูมิอากาศ รวมถึงการลดความเสี่ยงภัยพิบัติเพื่อพัฒนาประเทศสู่รายได้สูงและเศรษฐกิจที่ยั่งยืนภายในปี 2050

•           ชิลี
มีการบังคับใช้กฎหมายอาคารทนแผ่นดินไหวอย่างเข้มงวด เพื่อปกป้องชีวิตและลดความเสียหายทางเศรษฐกิจจากภัยแผ่นดินไหว รวมถึงสร้างแรงจูงใจทางกฎหมายให้ผู้รับผิดชอบก่อสร้างต้องรับผิดชอบต่อคุณภาพ

ความสำคัญของการลงทุนในความยืดหยุ่น

•           ทุก 1 ดอลลาร์ลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานที่ทนภัยพิบัติในประเทศกำลังพัฒนาสามารถประหยัดต้นทุนผลกระทบทางเศรษฐกิจได้ถึง 4 ดอลลาร์

•           การลงทุนในระบบเตือนภัยล่วงหน้าช่วยลดความเสียหายได้ประมาณ 30% หากเตือนภัยได้ภายใน 24 ชั่วโมงก่อนเกิดเหตุ

•           การลงทุนในมาตรการเตรียมพร้อมและระบบความปลอดภัยทางสังคม ช่วยให้ชุมชนฟื้นตัวได้เร็วขึ้นหลังภัยพิบัติ

รายงานของ UN และธีมวันลดภัยพิบัติสากลปี 2568 สะท้อนความจำเป็นเร่งด่วนของการเปลี่ยนแปลงวิธีคิดและวิธีปฏิบัติในการจัดการภัยพิบัติทั่วโลก “ลงทุนเพื่อสร้างความยืดหยุ่น” เป็นหนทางหลักที่ช่วยลดต้นทุนความเสียหายทั้งในเชิงเศรษฐกิจและมนุษย์ได้อย่างยั่งยืน ในขณะที่การลงทุนเพียงเพื่อการตอบสนองหลังภัยพิบัติจะทำให้ต้นทุนทางเศรษฐกิจและสังคมสูงขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทุกภาคส่วนตั้งแต่รัฐบาล ภาคเอกชน ไปจนถึงองค์กรระหว่างประเทศและประชาสังคม จำเป็นต้องร่วมมือกันอย่างจริงจัง เพื่อเสริมสร้างระบบที่พร้อมรับมือกับภัยพิบัติในระยะยาว และสร้างอนาคตที่ปลอดภัยและยั่งยืนสำหรับทุกคนทั่วโลก