Author: ข่าวกรุงเทพฯ

• ไทยเข้าร่วมประชุม Global Legal and Sustainable Timber Forum 2026 (GLSTF 2026) ที่มาเก๊า เพื่อนำเสนอนโยบายส่งเสริมไม้เศรษฐกิจอย่างยั่งยืน
• รัฐบาลได้ปรับปรุงกฎหมายเพื่อส่งเสริมการปลูกและใช้ประโยชน์จากไม้เศรษฐกิจในที่ดินกรรมสิทธิ์ พร้อมผลักดันให้ห่วงโซ่อุปทานมีความโปร่งใสและตรวจสอบย้อนกลับได้
• นโยบายดังกล่าวมีเป้าหมายเพื่อเพิ่มพื้นที่สีเขียว สร้างรายได้ให้ประชาชน และขับเคลื่อนประเทศสู่การเป็นสังคมคาร์บอนต่ำ

เมื่อวันที่ 22 กันยายน 2569 นายสุชาติ ชมกลิ่น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ในฐานะผู้แทนรัฐบาลไทย พร้อมด้วยนายนิกร ศิรโรจนานนท์ อธิบดีกรมป่าไม้ และคณะ ได้เข้าร่วมการประชุม Global Legal and Sustainable Timber Forum 2026 (GLSTF 2026) ณ เขตบริหารพิเศษมาเก๊า สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยเวทีระดับนานาชาติดังกล่าวจัดขึ้นเพื่อเปิดโอกาสให้ประเทศต่าง ๆ ได้แลกเปลี่ยนองค์ความรู้ ประสบการณ์ และร่วมกันผลักดันความร่วมมือด้านการค้าไม้ถูกกฎหมาย การจัดการป่าไม้อย่างยั่งยืน ตลอดจนการพัฒนาอุตสาหกรรมไม้ตลอดห่วงโซ่อุปทาน

ในการนี้ นายสุชาติ ชมกลิ่น ได้กล่าวปาฐกถาพิเศษระบุว่า รัฐบาลไทยภายใต้การนำของนายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี ได้ให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับการเพิ่มพื้นที่สีเขียว ควบคู่ไปกับการพัฒนาเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม โดยมุ่งเน้นการสร้างสมดุลระหว่างการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ การสร้างโอกาสทางเศรษฐกิจ และการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนอย่างยั่งยืน

การปฏิรูปกฎหมายและโครงสร้างอุตสาหกรรมไม้ไทย

นายสุชาติ ชมกลิ่น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ได้แสดงทิศทางการดำเนินงานของประเทศไทยว่า ปัจจุบันประเทศไทยได้เดินหน้าปรับปรุงกฎหมายและกฎระเบียบต่าง ๆ เพื่อส่งเสริมการปลูกและการใช้ประโยชน์จากไม้เศรษฐกิจอย่างเป็นรูปธรรม กฎหมายที่ปรับปรุงใหม่เปิดทางให้ไม้ที่ปลูกในที่ดินกรรมสิทธิ์หรือที่ดินที่มีสิทธิครอบครองโดยชอบด้วยกฎหมาย สามารถทำการปลูก ดูแล และนำไปใช้ประโยชน์ได้ตามกฎหมายอย่างถูกต้อง ซึ่งมาตรการนี้ช่วยลดข้อจำกัดทางกฎหมายในอดีต พร้อมทั้งเปิดโอกาสให้ประชาชน เกษตรกร และภาคเอกชน เข้ามาพัฒนาไม้เศรษฐกิจเพื่อเป็นทั้งแหล่งสร้างรายได้และเป็นแหล่งวัตถุดิบป้อนเข้าสู่อุตสาหกรรมภายในประเทศ

นอกจากนี้ รัฐบาลไทยยังส่งเสริมการปลูกไม้โตเร็วและไม้มีค่าทางเศรษฐกิจ เพื่อเพิ่มพื้นที่สีเขียวและสร้างแหล่งวัตถุดิบไม้ภายในประเทศอย่างต่อเนื่อง พร้อมให้การสนับสนุนการพัฒนาอุตสาหกรรมไม้ครอบคลุมตั้งแต่ต้นน้ำถึงปลายน้ำ ทั้งกระบวนการปลูก การจัดการ การแปรรูป และการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับผลิตภัณฑ์ไม้ โดยเน้นย้ำความสำคัญของการใช้ไม้จากแหล่งที่ถูกต้องตามกฎหมาย การจัดการป่าไม้อย่างยั่งยืน และการจัดทำห่วงโซ่อุปทานที่มีความโปร่งใส สามารถตรวจสอบย้อนกลับได้ (Traceability) เพื่อสร้างความมั่นใจให้แก่ผู้บริโภคและตลาดการค้าทั้งภายในประเทศและต่างประเทศ

สู่สังคมคาร์บอนต่ำด้วยเทคโนโลยีและนวัตกรรม

ในมิติการพัฒนาสิ่งแวดล้อม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ชี้ว่าการส่งเสริมไม้เศรษฐกิจถือเป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนประเทศไทยไปสู่เป้าหมายการเป็นสังคมคาร์บอนต่ำ (Low-Carbon Society) โดยการเพิ่มพื้นที่สีเขียวจะทำหน้าที่เป็นแหล่งดูดซับก๊าซเรือนกระจกที่สำคัญของประเทศ ควบคู่ไปกับการบริหารจัดการและใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างคุ้มค่า ตลอดจนการนำเทคโนโลยีและนวัตกรรมสมัยใหม่เข้ามาช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในกระบวนการใช้ประโยชน์จากไม้และลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

วิสัยทัศน์ความร่วมมือระหว่างประเทศ

นายสุชาติ ชมกลิ่น ได้เน้นย้ำถึงแนวทางการพัฒนาอุตสาหกรรมไม้ยุคใหม่ผ่านคำกล่าวปาฐกถาว่า การพัฒนาอุตสาหกรรมไม้ในยุคใหม่ไม่สามารถดำเนินการโดยประเทศใดประเทศหนึ่งเพียงลำพัง แต่ต้องอาศัยความร่วมมือจากนานาชาติและทุกภาคส่วน ทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคม

“ประเทศไทยพร้อมใช้เครือข่าย GLSTF ในการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ เทคโนโลยี และแนวปฏิบัติที่ดี เพื่อส่งเสริมการใช้ไม้ถูกกฎหมาย ควบคู่กับการเพิ่มพื้นที่สีเขียว สร้างโอกาสทางเศรษฐกิจ และยกระดับคุณภาพชีวิตประชาชน นำไปสู่การเปลี่ยนผ่านสู่อุตสาหกรรมไม้ที่เติบโตอย่างสมดุลและยั่งยืนในระยะยาว”

*** หนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ “ลึก ตรงประเด็น เห็นโอกาส” ฉบับ 4,238 ระหว่างวันที่ 24-26 ก.ย. 2569 โดย…กาแฟขม 

*** หนักหนาสาหัสเอาการกับ “เศรษฐกิจไทย” ยามนี้ ไม่รู้ว่า ลุงหนู อนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี และ พี่เอก เอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ รองนายกฯควบรมว.คลัง จะนำทัพฝ่ากระแสเชี่ยวกรากไปอย่างไร กับปัจจัยภายนอกที่โหมกระหนํ่าเป็นระลอก กลิ่นอายความล่มสลายทางเศรษฐกิจ ที่กำลังโชยมาจากซีกโลกตะวันตก ผสมปนเปกับกลิ่นเขม่าควันปืนในสมรภูมิตะวันออกกลางที่ระอุขึ้นมาอีกระลอก 

*** พายุลูกใหญ่จาก “เควิน วอร์ช” ทำเอาตลาดหุ้นทั่วโลกหนาวๆ ร้อนๆ เมื่อขึ้นมานำเป็นผู้ว่าธนาคารกลางสหรัฐฯ (เฟด) ก็มีมติเอกฉันท์ ปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยนโยบายอีก 0.25% ขึ้นมาอยู่ที่กรอบ 3.75-4.00% เป็นการขึ้นครั้งแรก ในรอบกว่า 3 ปี เพื่อกระชากหน้ากากเงินเฟ้อ ที่ฝังรากลึก ทุบเอาเงินทุนทั่วโลกไหลบ่ากลับอเมริกา ลากดึงเงินบาทไทยให้อ่อนค่าลงไปอีก

*** ซํ้าร้าย สถานการณ์สงครามในตะวันออกกลาง ที่เคยคิดว่าจะเบาบาง พอหายใจหายคอ กลับถูกสาดนํ้ามันเข้ากองไฟจน “ระอุขึ้นมาอีกรอบ” ราคานํ้ามันดิบในตลาดโลกพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนน่ากลัวว่าจะเกิด Oil Shock รอบใหม่ รากหญ้ากระอัก มรสุมซัดคนหาเช้ากินคํ่า ผลกระทบจากดอกเบี้ยโลกและนํ้ามันแพง ไม่ใช่เรื่องไกลตัวของคนเดินดินกินข้าวแกงเลยสักนิด แต่มันคือ “เพชฌฆาตเงียบ” ที่กำลังบดขยี้ประชาชนคนรากหญ้าอย่างแสนสาหัส 

*** ค่านํ้ามันพุ่ง-ค่าครองชีพทะยาน เมื่อนํ้ามันแพง ค่าขนส่งจะดันยกแผงสินค้าทุกชนิดให้ขึ้นราคาตาม ตั้งแต่ พริก มะนาว ยัน ข้าวสาร คนหาเช้ากินคํ่า ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายที่สูงลิ่ว สวนทางกับค่าแรงที่ยํ่าอยู่กับที่ หนี้ครัวเรือนบวมโต ดอกเบี้ยที่จ่อเป็นขาขึ้นตามเฟดตามมา จะซํ้าเติมคนมีหนี้ ทั้งหนี้บ้าน หนี้รถ หนี้บัตรเครดิต เงินที่เคยเหลือไปซื้ออาหารต้องเจียดมาจ่ายดอกเบี้ยที่แพงขึ้น จนแทบไม่เหลือเงินประทังชีวิตในแต่ละเดือนภาคธุรกิจกระเจิง

*** SMEs ร้านค้ารายย่อย ที่เปรียบเหมือนเส้นเลือดฝอยของระบบเศรษฐกิจ กำลังเผชิญศึกหนักรอบด้านจนแทบจะถอดใจ ต้นทุนการผลิตพุ่งพรวด ทั้งค่าไฟ (อาจประกาศรอบหน้าแบบตรึงๆ) ค่านํ้ามันขนส่ง และวัตถุดิบพาเหรดกันขึ้นราคา แต่ฝั่งผู้บริโภคไม่มีกำลังซื้อ ทำให้ร้านค้าไม่สามารถผลักภาระไปให้ลูกค้าได้ ต้องยอมเฉือนเนื้อตัวเอง กินทุนเก่าไปวันๆ วิกฤตสภาพคล่อง เงินบาทที่อ่อนค่าทำให้ต้นทุนนำเข้าเครื่องจักร หรือวัตถุดิบพุ่งสูง แถมการเข้าถึงสินเชื่อจากธนาคารก็ยากแสนยาก เพราะความเสี่ยงสูง ธุรกิจจำนวนมากกำลังเดินเข้าสู่ภาวะ “ขาดสภาพคล่อง” และ หลายรายอาจต้องปิดกิจการลงในไม่ช้า 

*** รัฐบาลทำอย่างไร ครม. เมื่อวันที่ 22 ก.ย. 69 อนุมัติยื้อเวลา “ไทยช่วยไทยพลัส” ต่ออายุโครงการ ออกไปอีก 2 เดือน (ตุลาคม – พฤศจิกายน 2569) แจกวงเงินสมทบ 1,000 บาท ในเกณฑ์ 60/40 พร้อมเติมเงินบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ ถามว่าดีไหม เจียดเงินมาช่วยในยามข้าวยากหมากแพงแบบนี้ พ่อค้าแม่ขายในตลาดย่อมบอกว่า “ก็ยังดีกว่ามือเปล่า” แต่ต้องบอกว่า วันนี้มันไม่ใช่แค่ฝนตกปรอยๆ ที่จะเอาร่มกระดาษมารับมือ แต่เจอกับพายุทอร์นาโดลูกใหญ่ มาแจกทีละพันต่ออายุทีละเดือน 2 เดือน มันเป็นเพียงแค่ยาพาราเซตามอล ที่ช่วยบรรเทาอาการปวดหัวไข้ขึ้นได้ชั่วคราว  

*** คราวนี้พอวงเงินหมด แต่ค่านํ้ามันยังแพงหูฉี่ ภาคธุรกิจที่สายป่านสั้น จะล้มพับไปอีกเท่าไหร่ รัฐบาลจะควักเอาเงินถังไหนมาแจกต่อ ในเมื่อเงินกู้แก้ไขวิกฤตพลังงานก็ร่อยหรอ การต่ออายุมาตรการประชานิยมทีละเดือน 2 เดือนทำให้คิดไปได้ว่า รัฐบาลเองก็ “หมดมุก” และไม่มีแผนรับมือวิกฤตเศรษฐกิจมหภาคในระยะยาว อย่างเป็นชิ้นเป็นอัน ปล่อยให้โครงสร้างต้นทุนและค่าครองชีพของประชาชนและผู้ประกอบการพังทลาย เพียงหวังแค่กระสุนเงินพันบาท จะช่วยยื้อลมหายใจคนรากหญ้าไปได้อีกเฮือก เอาไงดี…ประเทศไทย 

การผลักดันเศรษฐกิจไทยให้ก้าวขึ้นเป็น “ประเทศรายได้สูง” ภายในปี 2580 เป็นความท้าทายครั้งใหญ่ เนื่องจากเศรษฐกิจไทยทศวรรษที่ผ่านมาเติบโตเฉลี่ยเพียง 2.2% ซึ่งยังต่ำกว่าระดับศักยภาพ และห่างไกลจากสมมติฐานที่จะต้องโตให้ได้ 5.4% ต่อปี  

เมื่อวันที่ 22 ก.ย.2569 ธนาคารโลกร่วมกับหน่วยบริหาร และจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่ (บพท.) และศูนย์ออกแบบและพัฒนาเมือง (UDDC) ได้เปิดตัวรายงาน “เมืองแห่งอนาคตของประเทศไทย: รากฐานเมืองเพื่อเศรษฐกิจรายได้สูง” (Thailand Cities of the Future: Urban Foundations for a High-Income Economy) ซึ่งรายงานฉบับนี้เสนอมุมมองเชิงพื้นที่ โดยระบุว่าการพัฒนาเมืองจะเป็นฟันเฟืองสำคัญในการขับเคลื่อนโครงสร้างเศรษฐกิจของประเทศไทยให้พร้อมก้าวสู่การเป็นประเทศรายได้สูงภายในปี 2580

อเลฮานโดร อัลคาลา เกเรซ ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการประจำประเทศไทย และเมียนมา ธนาคารโลก กล่าวเปิดการรายงานว่า แนวทางที่เสนอในรายงานฉบับนี้ไม่ได้หมายความว่าไทยต้องทิ้งการเติบโตของกรุงเทพฯ เพื่อไปสร้างเมืองใหม่ เพราะกรุงเทพฯ ยังต้องทำหน้าที่เป็นประตูเชื่อมตลาดโลก และศูนย์กลางนวัตกรรม 

“เราต้องสร้างเมืองรองให้แข็งแกร่งเพื่อทำหน้าที่เกื้อหนุนกัน ผ่านการสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่ยืดหยุ่นรับมือภัยพิบัติ และมีสถาบันท้องถิ่นที่เข้มแข็ง”

วีรศักดิ์ โควสุรัตน์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ประธานที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ กล่าวว่า การพัฒนาเมืองยุคใหม่ต้องมองข้ามเส้นแบ่งเขตปกครองทางกายภาพ ตามขอบเขตอำนาจ แล้วหันมาพัฒนาเป็น “กลุ่มเมือง” (Cluster) โดยใช้เศรษฐกิจผู้มาเยือน (Visitor Economy) ช่วยดึงดูดคนเก่ง และเม็ดเงินลงทุนเข้ามาในพื้นที่ 

เอ็นนู ซื่อสุวรรณ กรรมการ สภาพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) กล่าวว่า หากไทยต้องการเป็นประเทศรายได้สูง การผลักดันจีดีพีให้โตเกิน 5% เป็นเรื่องจำเป็น แต่ต้องไม่ลืมหัวใจสำคัญว่า “เมืองคือคน” 

“การพัฒนาจึงไม่ควรเป็นเพียงการสั่งการจากส่วนกลางเหมือนในอดีต แต่ต้องกระจายอำนาจ ดึงประชาชน และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มาร่วมคิด ร่วมทำ และร่วมโหวต เพื่อสร้างเมืองที่ทุกคน ทุกวัย สามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข และยั่งยืนในเมืองของตนเอง” เอ็นนู กล่าว

สตีเวน หลุยส์ รูบินยี ผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาเมืองของธนาคารโลก และผู้เขียนหลักของรายงาน “Thailand Cities of the Future” เปิดเผยว่า พื้นที่เมืองของไทยเป็นแหล่งกำเนิดการเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศสูงถึงเกือบ 90% และเป็นฐานรองรับ 5 อุตสาหกรรมแห่งอนาคต ได้แก่ การผลิตขั้นสูง, บริการดิจิทัล, การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพและยั่งยืน, เกษตรอาหาร และอุตสาหกรรมสร้างสรรค์

กรุงเทพฯ ถึงทางตัน ยิ่งลงทุน ยิ่งได้น้อย

กรุงเทพมหานคร และปริมณฑลยังคงเป็นเมืองหลักทางเศรษฐกิจที่สำคัญที่สร้างมูลค่าเศรษฐกิจเกือบครึ่งหนึ่งของประเทศ หรือราว 7.1 ล้านล้านบาท อย่างไรก็ตาม กรุงเทพฯ กำลังก้าวเข้าสู่ช่วงผลตอบแทนลดน้อยถอยลง (Diminishing Returns) จากต้นทุนการกระจุกตัวที่สูงเกินไป หรืออธิบายง่ายๆ ว่ายิ่งอัดฉีดเม็ดเงินลงทุนเพิ่ม ยิ่งได้ความคุ้มค่ากลับมาน้อยลง

สาเหตุหลักเกิดจากปัญหาเชิงโครงสร้างของเมืองที่มีความซับซ้อน ปัญหาการจราจรแออัดในกรุงเทพฯ คิดเป็นต้นทุนความสูญเสียทางเศรษฐกิจสูงถึง 7–10% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมระดับภาค (GRP) ต่อปี หรือมากกว่า 1.5 หมื่นล้านดอลลาร์ต่อปี

แม้กรุงเทพฯ จะมีขนส่งมวลชนที่สะดวกอย่างรถไฟฟ้า แต่ในความเป็นจริงมีประชากรเมืองเพียง 28.9% ที่เข้าถึงสถานีรถไฟฟ้าได้ในระยะ 1 กิโลเมตร 

นอกจากนี้ กรุงเทพฯ ยังเผชิญความเสี่ยงจากสภาพอากาศรุนแรง โดยเฉพาะปัญหาอุทกภัยที่สร้างความเสียหายแก่ประเทศเฉลี่ยสูงถึง 1.8 หมื่นล้านดอลลาร์ต่อปี หรือประมาณ 3% ของ GDP รวมทั้งคาดการณ์ว่าจะมีจำนวนวันที่ร้อนจัดจะเพิ่มขึ้นแตะเกือบ 300 วันต่อปี ในช่วงกลางศตวรรษ ส่งผลให้ศักยภาพการเติบโตของ GDP กรุงเทพฯ มีแนวโน้มชะลอตัวลงจาก 3.5–3.7% เหลือเพียงกว่า 2% ในอนาคต 

ปลดล็อกเมืองรองจุดเปลี่ยนเศรษฐกิจ

ในทางกลับกัน เมืองรองยังมีผลิตภาพแฝงที่ยังไม่ได้ถูกดึงมาใช้ประโยชน์เต็มที่ ในรอบ 20 ปี ความหนาแน่นประชากรในเมืองรองเพิ่มขึ้นเท่าตัว แต่ศักยภาพการสร้างรายได้ของคนในพื้นที่ยังต่ำกว่ามาตรฐานเมืองในประเทศกำลังพัฒนาอื่นๆ โดยมีความยืดหยุ่นของค่าจ้างต่อความหนาแน่น (Density-Wage Elasticity) อยู่ที่ 8.9% ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของเมืองในประเทศกำลังพัฒนาที่อยู่ระหว่าง 12–19% 

จากการใช้แบบจำลองทางเศรษฐศาสตร์ประเมินการลงทุนใน 75 เมืองทั่วประเทศ ธนาคารโลกพบว่า วงเงิน 20,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ คือ “จุดเปลี่ยนสำคัญ” (Tipping Point) ที่ให้ผลลัพธ์ต่างกัน 3 รูปแบบ ได้แก่

1.แผนเน้นเมืองรอง (อัดฉีดเมืองรอง 80% / กรุงเทพฯ 20%) เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในระยะยาว โดยจะช่วยดันให้ GDP ต่อหัวระดับชาติเพิ่มขึ้นถึง 12.4% ภายในปี 2593

2.แผนเน้นกรุงเทพฯ (กรุงเทพฯ 80% / เมืองรอง 20%) GDP ต่อหัวจะเพิ่มขึ้น 11.6% แผนนี้เศรษฐกิจจะโตเร็วกว่าในช่วง 15 ปีแรก แต่หลังจากนั้นจะถูก “แผนเน้นเมืองรอง” เร่งแซงหน้าไปในที่สุด

3.แผนแบ่งครึ่ง (50/50) เป็นแผนที่ให้ผลตอบแทนต่ำที่สุดเพียง 10.9% เพราะเม็ดเงินถูกกระจายมากเกินไป จนไม่เกิดการเกาะกลุ่มทางเศรษฐกิจในพื้นที่ใดเลย

5 เสาหลักสร้าง “ระบบเมืองหลายศูนย์กลาง” 

ธนาคารโลกย้ำว่า การดันเมืองรองไม่ได้หมายถึงการทิ้งกรุงเทพฯ แต่เป็นการทำให้กรุงเทพฯ บริหารจัดการได้ดีขึ้น ควบคู่กับการสร้างเครือข่ายเมืองรองให้เกื้อหนุนกัน ผ่าน 5 องค์ประกอบสำคัญ ได้แก่

1.ดึงจุดเด่นที่ต่างกัน สร้างความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน เช่น ชลบุรีและนครปฐมเน้นอุตสาหกรรม เชียงใหม่และภูเก็ตเน้นท่องเที่ยว ขอนแก่นและหาดใหญ่เน้นการแพทย์และศูนย์ประชุม

2.เพิ่มผลิตภาพพื้นที่ ยกระดับการใช้ประโยชน์ที่ดินเมือง เพื่อดึงดูดแรงงานทักษะสูง

3.เชื่อมโยงไร้รอยต่อ พัฒนาระบบขนส่งมวลชนภายในเมือง โครงข่ายระหว่างเมือง และอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง

4.โครงสร้างพื้นฐานรับมือภัยพิบัติ การออกแบบระบบให้ทนทานต่อสภาพภูมิอากาศตั้งแต่ต้น แม้เพิ่มต้นทุน 3% แต่ป้องกันความสูญเสียมหาศาลได้ในระยะยาว

5.สถาบันท้องถิ่นเข้มแข็ง ต้องเร่ง “กระจายอำนาจทางการคลัง” เปิดทางให้เทศบาลสามารถกู้เงินมาพัฒนาเมืองได้ภายใต้กรอบกติกาที่ชัดเจน และการถอดบทเรียนเชิงพื้นที่จากเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) ซึ่งเห็นผลลัพธ์ที่ทำให้มีแผนการพัฒนาในระยะยาว

เร่งทำเมืองให้พร้อมรับ “สังคมสูงวัย” 

รายงานฉบับนี้ยังระบุถึงความท้าทายใหญ่เรื่องโครงสร้างประชากร โดยคาดว่าวัยทำงานของไทยจะหดตัวลงเกือบ 30% ภายในปี 2603 ซึ่งแรงงานส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในเขตเมือง ดังนั้น ท้องถิ่นต้องเร่งปรับตัวสร้าง “เมืองที่พร้อมสำหรับผู้สูงวัย” เพื่อรักษาผลิตภาพแรงงาน และเป็นฟันเฟืองสำคัญที่จะขับเคลื่อนให้ไทยก้าวข้ามกับดักรายได้ปานกลาง

พิสูจน์อักษร….สุรีย์  ศิลาวงษ์

          นายศุภวุฒิ สายเชื้อ ประธานกรรมการสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สภาพัฒน์) กล่าวถึงข้อถกเถียงเกี่ยวกับการปรับลดภาษีสรรพสามิตน้ำมันดีเซล เพื่อบรรเทาภาระค่าครองชีพของประชาชนในช่วงราคาน้ำมันพุ่งสูง โดยมีการเสนอแนวคิดให้รัฐบาลลดภาษีสรรพสามิตน้ำมันดีเซลแบบถ้วนหน้า ลิตรละ 5 บาท ซึ่งแนวทางของนายเอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เน้นที่การใช้เครื่องมือเศรษฐกิจหลายเครื่องมือ เพื่อดูแลราคาน้ำมันอย่างรอบด้านว่า ตนเห็นด้วยกับแนวทางของนายเอกนิติ เพราะภาษีสรรพสามิต คือ ภาษีที่เก็บจากสินค้า ที่ส่งผลกระทบในกรอบกว้าง เช่น บุหรี่ เหล้า รวมถึงน้ำมันด้วย

          ประเทศไทย ได้รับผลกระทบจากภูมิรัฐศาสตร์ ควรจะตรึงราคาไว้ เพราะสถานการณ์ตรงนี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป จึงควรถือเป็นหลักการที่ต้องตรึงไว้เช่นเดิม ขณะที่ การรักษาเสถียรภาพราคาน้ำมัน ควรใช้กลไกของกองทุนน้ำมันเป็นหลัก แม้กองทุนจะต้องแบกรับภาระหนี้ในช่วงราคาน้ำมันแพง และส่งผลให้ราคาน้ำมันในประเทศปรับลดลงได้ช้ากว่าตลาดโลกในเวลาต่อมาเพราะต้องนำเงินไปชำระคืนหนี้ก็ตาม

           นอกจากนี้ยังระบุเพิ่มเติมว่า การดำเนินนโยบายบรรเทาผลกระทบระยะสั้นจะต้องยึดหลักการ 3Ts คือ ทันท่วงที (Timely) พุ่งเป้าหมาย (Targeted) และเป็นมาตรการชั่วคราว (Temporary) ไม่สร้างภาระยาวนานแก่รัฐบาล ซึ่งกลุ่มที่ได้รับผลกระทบหนัก และเปราะบางที่สุด คือ กลุ่มเกษตรกร ทั้งยังเป็นผู้ผลิตสินค้าอาหาร ซึ่งส่งผลต่อราคาอาหารและอัตราเงินเฟ้อในภาพรวมของระบบเศรษฐกิจ ดังนั้น มาตรการที่จะเป็นการเจาะจงช่วยเหลือเกษตรกรจึงมีความคุ้มค่าและตรงจุดที่สุด ในทางกลับกัน การลดภาษีดีเซลแบบเหวี่ยงแหถ้วนหน้า ถือเป็นมาตรการที่ใช้ทรัพยากรสูงโดยไม่จำเป็น และส่งผลประโยชน์ไปถึงกลุ่มที่ไม่ได้รับผลกระทบมาก เช่น ผู้ใช้รถยนต์ดีเซลหรู ซึ่งเป็นการใช้เงินภาษีของประชาชนอย่างไม่รัดกุม ในขณะที่รัฐบาลยังมีภาระค่าใช้จ่ายที่จำเป็นในด้านอื่นอีกมาก การใช้นโยบายช่วยเหลืออย่างรัดกุมและพุ่งเป้าเฉพาะกลุ่มจึงเป็นทางออกที่เหมาะสมที่สุดในสถานการณ์ปัจจุบัน

           นายศุภวุฒิ ยังแสดงความห่วงใยต่อวินัยทางการคลัง โดยชี้ว่า ปัจจุบันรัฐบาลแบกรับการขาดดุลงบประมาณราว 4% ของจีดีพี ซึ่งเป็นการขาดดุลขั้นพื้นฐาน (Primary Deficit) สูงถึง 3% ขณะที่สัดส่วนหนี้สาธารณะต่อจีดีพีของไทยยังคงปรับตัวสูงขึ้นต่อเนื่องทุกปีนับแต่วิกฤตโควิด-19 ดังนั้น การกู้เงินเพิ่มเพื่อชดเชยการลดภาษีจึงเสี่ยงต่อการถูกตั้งคำถามด้านวินัยการคลังอย่างหนัก อีกทั้งในทางการเมือง การปรับลดภาษีลงแล้วจะนำกลับขึ้นมาใหม่ได้ยากมาก ดังเช่นภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT) ที่ติดอยู่ที่ 7% มายาวนานกว่า 20 ปี เป็นต้น

           รัฐบาลมีภาระงบประมาณต้องใช้จำนวนมาก ขณะที่เงินมีอยู่จำกัด จะจัดสรรเพื่อเรื่องอะไร เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก ต้องคิดให้รอบคอบ ถ้าจะดูแลเรื่องราคาดีเซล ต้องเจาะจงเฉพาะกลุ่ม ต้องดูแลกลุ่มที่ถูกกระทบมากที่สุดครับ เหวี่ยงแหไปทั้งหมดจะมีผลกระทบข้างเคียงตามมา

#ลดภาษีสรรพสามิตดีเซล

#น้ำมันดีเซล

#อุ้มดีเซล