Author: ข่าวกรุงเทพฯ

เนื้อหาน่าอ่าน

สงวนลิขสิทธิ์ © ๒๕๕๙ – ๒๕๖๘ บริษัท สยามรัฐ จำกัด เลขที่ ๑๕๘๙ ถนนอรุณอมรินทร์ แขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ๑๐๗๐๐

ทั้งจากราคาน้ำมันที่กลับมาสูงขึ้นตามภาวะสงครามระลอกสอง อัตราดอกเบี้ยระยะยาวที่โน้มสูงขึ้นก่อนหน้าการประชุม จากที่นักลงทุนห่วงว่าเงินเฟ้อจะเร่งตัวและลดลงยาก รวมทั้งความเห็นของกรรมการสามคนในการประชุม FOMC ล่าสุดที่สนับสนุนให้ขึ้นอัตราดอกเบี้ย

ถึงวันนี้ ตลาดการเงินส่วนใหญ่มองว่า ธนาคารกลางสหรัฐคงต้องขึ้นอัตราดอกเบี้ยในเดือนกันยายน ถ้าเงินเฟ้อเร่งตัวและสงครามยืดเยื้อ ซึ่งจะนําเศรษฐกิจโลกกลับเข้าสู่ยุคสามสูง คือ ราคาน้ำมันสูง เงินเฟ้อสูง อัตราดอกเบี้ยสูง 

สำหรับประเทศไทย ต้นทุนการเงินที่สูงขึ้นจะกระทบทั้งการขยายตัวของเศรษฐกิจและฐานะการคลัง เงินทุนต่างประเทศจะไหลออก และแรงกดดันต่อดุลบัญชีเดินสะพัดจะมีต่อเนื่องจากราคาน้ำมันที่สูง ทำให้เศรษฐกิจไทยครึ่งปีหลังจะยิ่งยากขึ้น ทั้งการเติบโตและเสถียรภาพ นี่คือประเด็นที่จะเขียนวันนี้

ธนาคารกลางสหรัฐคงอัตราดอกเบี้ยไว้ที่ร้อยละ 3.5-3.75 ในการประชุมสัปดาห์ที่แล้ว ต่อเนื่องเป็นครั้งที่ห้าในปีนี้ ด้วยมติ 9 ต่อ 3 โดยในใบแถลงข่าวให้เหตุผลว่าเศรษฐกิจสหรัฐขยายตัวเข้มแข็ง ตลาดแรงงาน ผลิตภาพการผลิต การลงทุนเข้มแข็ง แม้จะมีความไม่แน่นอนจากความขัดแย้งในตะวันออกกลาง อัตราการว่างงานเสถียรไม่เปลี่ยนแปลง

ส่วนอัตราเงินเฟ้อสูงกว่าเป้าร้อยละ 2 โดยอัตราเงินเฟ้อเดือนมิถุนายนซึ่งเป็นตัวเลขล่าสุด วัดจากดัชนีราคาผู้บริโภค อยู่ที่ร้อยละ 3.5 ลดลงจากร้อยละ 4.2 เดือนก่อนหน้า ซึ่งเฟดมองว่าเป็นผลจากช็อกด้านอุปทาน และยืนยันที่จะรักษาเสถียรภาพราคา

ในช่วงแถลงข่าวและตอบคำถามสื่อมวลชน ประธานเฟด นายเควิน วอร์ช ยอมรับว่าคณะกรรมการมีความเห็นไม่ตรงกันเรื่องการคงหรือขึ้นดอกเบี้ย เปรียบเหมือนครอบครัว ซึ่งเป็นเรื่องปกติ และย้ำว่าเฟดจะไม่ส่งสัญญาณทิศทางดอกเบี้ยเพราะต้องการให้ตลาดการเงินประเมินเองและปรับตัว ซึ่งต่างจากในอดีต ซึ่งสำหรับตลาดการเงินความไม่ชัดเจนในทิศทางดอกเบี้ยหมายถึง ความไม่แน่นอนที่จะมีมากขึ้น 

ประเด็นนี้ทำให้หลังแถลงข่าว ตลาดหุ้นสหรัฐปรับลง ดัชนีดาวโจนส์ปรับลง 1.6% ดัชนี S&P 500 ลดลง 0.6% ส่วนอัตราดอกเบี้ยพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐ 30 ปีเร่งขึ้นเป็นร้อยละ 5.2 เพราะนักลงทุนห่วงเงินเฟ้อและกลัวว่าเฟดจะตามสถานการณ์เงินเฟ้อไม่ทัน (behind the curve)

เพราะไม่ดุดันหรือจริงจังพอเรื่องเงินเฟ้อจากมติคงอัตราดอกเบี้ย ประเด็นไม่ดุดันนี้ทำให้ตลาดบางส่วนมองว่าอัตราดอกเบี้ยอาจยืนระดับนี้อีกในเดือนกันยายน คือไม่ปรับขึ้น

สำหรับผม ความสมดุลของความเสี่ยงได้ปรับไปทางอัตราเงินเฟ้อสูงมากขึ้นตั้งแต่กลางเดือนกรกฎาคมเมื่อสงครามสหรัฐ-อิหร่านรอบสองประทุขึ้นและราคาน้ำมันกลับมาสูงขึ้นอีก ซึ่งจะมีผลต่ออัตราเงินเฟ้อในสหรัฐและการตัดสินใจของเฟดเรื่องดอกเบี้ยจากนี้จนถึงการประชุมในเดือนกันยายน

ทำให้ข้อมูลเศรษฐกิจ การจ้างงาน และอัตราเงินเฟ้อสหรัฐ ช่วงสองเดือนข้างหน้าจะเป็นตัวตัดสินทิศทางอัตราดอกเบี้ยสหรัฐ ขึ้นอยู่ว่าสถานการณ์สงครามและเงินเฟ้อ ณ จุดนั้น จะออกมาอย่างไร ซึ่งมีความเป็นไปได้สามทาง

1.สงครามระลอกสองเป็นภาวะชั่วคราว ราคาน้ำมันยืนระยะในระดับปัจจุบัน อัตราเงินเฟ้อทั่วไปเร่งตัวขึ้นตามราคาน้ำมันที่แพงขึ้นแต่อัตราเงินเฟ้อพื้นฐานค่อนข้างเสถียร ในกรณีนี้ เฟดอาจเลือกที่จะมองข้าม คือ look through อัตราเงินเฟ้อที่สูงเพราะเป็นเรื่องชั่วคราว และคงอัตราดอกเบี้ยในการประชุมเดือนกันยายน คือ ไม่ปรับขึ้น

2.สงครามยืดเยื้อ ราคาน้ำมันปรับสูงขึ้นในระดับ 90-100 ดอลลาร์ต่อบาร์เรลเป็นเดือนๆ ทำให้ทั้งอัตราเงินเฟ้อทั่วไปและอัตราเงินเฟ้อพื้นฐานเร่งตัวขึ้น เพราะราคาน้ำมันที่สูงส่งผลต่อต้นทุนการผลิตในส่วนอื่นๆ ของเศรษฐกิจ กรณีนี้ เฟดคงขึ้นอัตราดอกเบี้ยในเดือนกันยายนเพื่อลดเงินเฟ้อ

3.เป็นความเสี่ยงส่วนหาง คือ สงครามรุนแรงมากขึ้นและขยายวง ทำให้ราคาน้ำมันทะลุระดับ 100 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล กระทบเงินเฟ้อและเศรษฐกิจรุนแรง เข้าค่าย Stagflation ซึ่งจะท้าทายเฟดและนโยบายการเงิน

ในชั้นนี้ นักลงทุนส่วนใหญ่มองไปที่ความเป็นไปได้ หนึ่ง หรือ สอง คือ คงหรือขึ้นอัตราดอกเบี้ยในเดือนกันยายน นี่คือเหตุผลทำไมเฟดจึงสงวนท่าทีไม่ส่งสัญญาณทิศทางดอกเบี้ย เพราะความไม่แน่นอนที่มีมาก ซึ่งผมเห็นด้วย

สำหรับเศรษฐกิจไทยและประเทศตลาดเกิดใหม่ ไม่ว่าเฟดคงหรือขึ้นอัตราดอกเบี้ยในเดือนกันยายน อัตราดอกเบี้ยสหรัฐที่สูงอย่างในปัจจุบันก็จะยืนระยะต่อไปหรือไม่ก็ปรับสูงขึ้นอีก เป็นภาวะแวดล้อมของสามสูงที่จะกระทบเศรษฐกิจโลกและเศรษฐกิจไทยช่วงครึ่งปีหลัง คือ ราคาน้ำมันสูง อัตราเงินเฟ้อสูง และ อัตราดอกเบี้ยสูง

สำหรับไทย ราคาน้ำมันที่สูงจะทำให้ต้นทุนการผลิตและอัตราเงินเฟ้อในประเทศสูงขึ้น กระทบเศรษฐกิจ ความสามารถในการแข่งขัน และความเป็นอยู่ของคนในประเทศ รวมถึงกดดันดุลบัญชีเดินสะพัดให้ขาดดุลต่อเนื่อง สร้างความเสี่ยงต่อเสถียรภาพเศรษฐกิจ

อัตราดอกเบี้ยสหรัฐที่สูงจะกดดันให้เงินทุนต่างประเทศไหลออก กระทบตลาดหุ้นและสภาพคล่องในประเทศ ส่วนฐานะการคลังของประเทศที่ตึงมืออยู่แล้ว ก็จะถูกกดดันมากขึ้นจากเศรษฐกิจและรายได้ภาษีที่ชะลอ รวมถึงต้นทุนการกู้ยืมและชําระหนี้ที่จะสูงขึ้น

นี่คือพายุอีกลูกที่จะเข้ามากระทบเศรษฐกิจไทยครึ่งปีหลัง เหมือนย้ำว่าโลกสวยอย่างเมื่อสิบกว่าปีก่อนที่ทุกอย่างต่ำได้จบไปแล้ว ปัจจุบันคือโลกใหม่ที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง ความไม่แน่นอน ความผันผวน ภูมิรัฐศาสตร์ สงคราม ที่ทำให้ทุกอย่างแพงขึ้น ไม่ว่า ราคาสินค้าทั่วไปหรือเงินเฟ้อ ราคาน้ำมัน อัตราดอกเบี้ย ซึ่งจะอยู่กันยากขึ้น

ท่องเที่ยวฯ ชู “เศรษฐกิจการท่องเที่ยว” เครื่องยนต์หลักขับเคลื่อนไทย

เริ่มเข้าสู่วัยกลางคนและแก่ตัวลงตั้งแต่ทศวรรษ 90 เป็นต้นไป ที่สำคัญคือ ส่วนใหญ่จะแก่ตัวต่อไปอีก (แต่ยังไม่ตาย) ในอีก 15 ปีข้างหน้า

ในทศวรรษ 90 นั้น อาจมองได้ว่า เป็นช่วงที่ประชากรไทยอายุน้อย (อายุมัธยฐาน 24.6 ปี) และประชากรหนุ่มแน่นและแข็งแรงมากที่สุด ในช่วงดังกล่าว เศรษฐกิจไทยขยายตัวสูงมาก มีคนอยู่ในวัยทำงาน (15-19 ปี) ถึง 34.59 ล้านคน (คนทำงานคิดเป็นสัดส่วนสูงถึง 63.4% ของประชากรทั้งหมด) และมีเด็ก (อายุ 0-14 ปี) ที่จะเป็นผู้ใหญ่ในอนาคตมากถึง 15.92 ล้านคน 

จึงมองได้ว่าตลาดไทยมีแต่จะขยายตัวใหญ่ขึ้นไปอีก ในขณะเดียวกันมีผู้สูงอายุเพียง 4.04 ล้านคน แปลว่าคนในวัยทำงาน 8.56 คนมีภาระต้องเสียภาษีเพื่อดูแลผู้สูงอายุ 1 คน

แต่มาวันนี้ (ปี 2568) ประชากรโดยรวมเริ่มลดลง แปลว่าตลาดของประเทศไทยกำลังหดตัวลง และที่สำคัญคือ จำนวนคนที่อยู่ในวัยทำงานลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ในขณะที่จำนวนผู้สูงอายุก็ยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผลคือในปี 2568 คนในวัยทำงานเพียง 2.9 คน จะต้องรับภาระดูแลผู้สูงอายุ 1 คน (ที่มีจำนวนมากถึง 14.3 ล้านคน) 

นอกจากนั้นประชากรโดยรวมก็แก่ตัวลงโดยอายุมัธยฐาน เพิ่มขึ้นเป็น 41.5 ปี ถือว่าประชากรไทยเข้าสู่วัยกลางคนที่สุขภาพและพละกำลังย่อมไม่แข็งแรงเหมือนในช่วงปี 2533 และอีกเพียงไม่ถึง 15 ปี คือปี 2583 ประชากรโดยรวมแก่ตัวลงไปอีก อายุมัธยฐานเพิ่มขึ้นเป็น 46.5 ปี

มีผู้สูงอายุกว่า 20 ล้านคน เทียบกับคนวัยทำงานเพียง 36.9 ล้านคน (คนวัยทำงานสัดส่วนเพียง 57.65% ของประชากรทั้งหมด) และคนวัยทำงานเพียง 1.8 คน จะต้องดูแลผู้สูงอายุ 1 คน

ผมเห็นว่า การจะเร่งให้มีจำนวนเด็กเกิดใหม่เพิ่มขึ้นจะทำได้ยาก และจากประสบการณ์ในต่างประเทศก็ยังไม่เห็นประเทศใดที่ประสบความสำเร็จ นอกจากนั้นการเพิ่มการเกิดจะไม่ทันการณ์ เพราะกว่าเด็กจะโตเป็นผู้ใหญ่ และเป็นผู้มีผลผลิตและเสียภาษี ก็จะต้องใช้เวลาอีกนานนับ 10-20 ปี 

ดังนั้น การแก้ปัญหาในระยะสั้นและระยะกลางสำหรับประชากรที่กำลังแก่ตัวลงอย่างรวดเร็วคือ การทำให้ผู้สูงอายุมีสุขภาพดี เพื่อให้สามารถทำงานอย่างแข็งขันต่อไปอีกและเป็นผู้เสียภาษีเพื่อลดภาระของลูกหลาน

รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุไทยปี 2567 ระบุว่า ผู้สูงอายุเพียง 38% ยังคงทำงาน โดยกลุ่มที่ทำงานในภาคการเกษตรมีมากถึง 58.66% และนอกภาคการเกษตร 41.31% แสดงว่าจำแป็นจะต้องมีสุขภาพที่ค่อนข้างแข็งแรง แต่ทั้งนี้ในระยะยาวน่าจะส่งเสริมให้ได้ทำงานในภาคนอกภาคการเกษตรที่มีผลผลิตสูงกว่าและสามารถทำงานได้ยาวนานกว่า

ผมเชื่อว่า นโยบายที่จะส่งเสริมให้ผู้สูงอายุมีสุขภาพดี มีร่างกายแข็งแรงจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งในการเพิ่มคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ และที่สำคัญคือจะลดทอนการพึ่งพาลูกหลานและภาครัฐ ซึ่งปัจจุบันผู้สูงอายุพึ่งพาทั้ง 2 ส่วนนี้ค่อนข้างมาก

ทำอย่างไร ประชากรที่กำลังแก่ตัวจะมีสุขภาพดีและร่างกายแข็งแรง? ข้อมูลของประชากรไทยพบว่า ตอนที่อายุ 30-39 ปี ส่วนใหญ่ยังจะไม่มีโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (Non-Communicable Disease หรือ NCDs)

แต่เมื่ออายุ 40-49 ปี พบว่า 1/3 มี NCDs อย่างน้อยหนึ่งโรค เช่น ความดันโลหิตสูง และบางคนมีภาวะไขมันในเลือดสูงอีกด้วย ต่อมาหากไม่ดูแลสุขภาพให้ดีก็จะตามมาด้วยระดับน้ำตาลในเลือดสูง (และโรคเบาหวานจะตามมา)

กล่าวคือพบว่าในกลุ่มคนไทยที่อายุ 60 ปีหรือมากกว่า ประมาณครึ่งหนึ่งจะมี NCDs 2 โรค หรือมากกว่า โดย 50% มีความดันโลหิตสูง 20% มีน้ำตาลในเลือดสูง และมีจำนวนไม่น้อยที่เป็นโรคหัวใจและโรคกระดูกและกล้ามเนื้อเสื่อม ประเด็นคือ เมื่อเผชิญกับภาวะดังกล่าว ผู้สูงอายุจะมีร่างกายที่อ่อนแอ (ทำงานไม่ค่อยได้) และป่วยบ่อยๆ 

ข้อมูลของไทยพบว่า ค่าใช้จ่ายในการดูแลรักษาผู้สูงอายุในแต่ละปีมากกว่าหนึ่งแสนบาท สูงกว่าการดูแลสุขภาพของคนอายุ 20-29 ปีเกือบ 10 เท่าตัว ทั้งนี้ เพราะคนอายุ 20-29 ปี หากป่วยก็มักจะเกิดจากอาการที่รักษาให้หายได้ในระยะเวลาอันสั้น เช่น ป่วยเพราะอาหารเป็นพิษ หรือบาดเจ็บเพราะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์

แต่ในกรณีของผู้สูงอายุจะมี NCDs เรื้อรังมาเป็นเวลานับ 10 ปี และเมื่อเจ็บป่วยก็มีอาการแทรกซ้อน ต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลที่ยาวนาน คิดเป็นสัดส่วนประมาณ 24 คนต่อผู้ป่วย 100 คน เมื่อเทียบกับคนอายุ 25-29 ปี ซึ่งสัดส่วนที่ต้องรับการรักษาในโรงพยาบาลมีเพียง 3-4 คนต่อผู้ป่วย 100 คน

ประเด็นคือ การดูแลสุขภาพของประชากรที่กำลังแก่ตัวนั้นจะต้องเริ่มต้นตั้งแต่อายุประมาณ 35 ปีที่ยังไม่มีโรคประจำตัว และเน้นการปรับเปลี่ยนพฤติกรรม (ออกกำลังกาย เป็นประจำ ควบคุมน้ำหนักตัว เลิกสูบบุหรี่และดื่มสุรา) เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็น NCDs ที่จะบั่นทอนสุขภาพเมื่อสูงอายุ

การให้ความสำคัญกับการป้องกันการเป็นโรคมากกว่าการรอรักษาโรค จึงจะเป็นทางรอดให้กับเศรษฐกิจไทยที่กำลังเผชิญกับการแก่ตัวของประชากรครับ

ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ ประธานาธิบดีเมียนมา ฯพณฯท่านพลเอกอาวุโส มิน อ่อง หล่าย ก็จะเดินทางมาเยือนประเทศไทยอย่างเป็นทางการ มีหลายคนสอบถามมาว่า การมาเยือนประเทศไทยครั้งนี้ จะสามารถทำให้สถานการณ์การค้าระหว่างประเทศของไทย-เมียนมา มีการเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีขึ้นหรือไม่? ซึ่งในใจของผมเองก็หวังว่าจะมีผลไปในทิศทางที่เป็นบวกนะครับ แต่ทุกอย่างก็คงอยู่ที่ผลของการเจรจา ที่กำลังจะเกิดขึ้นระหว่างผู้นำทั้งสองประเทศเป็นหลักครับ ในฐานะภาคเอกชน เราก็คงจะหวังได้แต่เพียงว่า มีส่วนร่วมในการให้ข้อมูลกับทางฝ่ายราชการเท่านั้นครับ 

อย่างไรก็ตาม ในบริบทของภูมิรัฐศาสตร์ระดับภูมิภาค ประเทศไทยและประเทศเมียนมาไม่ได้เป็นเพียงแค่ประเทศที่มีอาณาเขตติดต่อกัน แต่เรายังมีเส้นพรมแดนธรรมชาติและทางบกยาวกว่า 2,400 กิโลเมตร ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองประเทศจึงไม่ใช่ตัวเลือกที่จะตั้งอยู่บนความห่างเหินได้ หากแต่เป็นความจริงทางภูมิศาสตร์ที่ทำให้เสถียรภาพ ความมั่นคง และความกินดีอยู่ดีของประชาชนทั้งสองฝั่ง ได้มีความเชื่อมโยงและส่งผลกระทบถึงกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การเดินทางมาเยือนประเทศไทยของท่านพลเอกอาวุโสมิน อ่อง หล่าย ผู้นำประเทศเมียนมาในครั้งนี้ จะมีการเปิดเวทีหารือทวิภาคีร่วมกับรัฐบาลไทย ในมุมมองของภาคธุรกิจเอกชน คิดว่านี่เป็นการถือเป็นโอกาสสำคัญยิ่ง ในการใช้ประโยชน์จาก “กลไกเพื่อนบ้าน” เพื่อพูดคุยและแก้ไขปัญหาข้ามพรมแดนเร่งด่วนที่สั่งสมมานาน ซึ่งน่าจะเป็นการสร้างพื้นที่พูดคุยอย่างสร้างสรรค์ บนพื้นฐานของความเป็นจริง จึงเป็นหัวใจสำคัญในการปกป้องผลประโยชน์ของประชาชนและภาคเศรษฐกิจจริงในระดับพื้นที่

หากมองในมิติทางเศรษฐกิจอย่างรอบด้าน การเยือนครั้งนี้ครอบคลุมน่าจะมี ประเด็นหลัก 3 ประการที่ต้องเร่งเดินหน้าคู่ขนานกันไป เรื่องแรก คือ การหดตัวของมูลค่าการค้าชายแดนไทย-เมียนมา ซึ่งเป็นหลอดเลือดใหญ่ที่ค้ำจุนชีวิตของประชาชนและผู้ประกอบการ SMEs ทั้งสองฝั่ง การผ่อนคลายมาตรการควบคุมการนำเข้าของเมียนมา และการลดอุปสรรคทางกฎระเบียบต่างๆ รวมถึงขั้นตอนทางศุลกากร จะช่วยให้สินค้าอุปโภคบริโภค ยา เวชภัณฑ์ และวัตถุดิบซึ่งเป็นปัจจัยการผลิต หมุนเวียนได้อย่างราบรื่น ซึ่งจะช่วยให้ลดต้นทุนการขนส่ง และบรรเทาภาระค่าครองชีพของประชาชนในภาวะเศรษฐกิจที่ท้าทาย 

เรื่องที่สอง คือ ความมั่นคงทางเศรษฐกิจชายแดน ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการแก้ไขผ่านความร่วมมือในการปราบปรามขบวนการอาชญากรรมไซเบอร์ แก๊งสแกมเมอร์ และการค้ามนุษย์ เพราะปัญหาเหล่านี้เป็นปัญหาที่บั่นทอนความเชื่อมั่นของนักลงทุน และสร้างความเสียหายต่อระบบเศรษฐกิจของทั้งสองประเทศอย่างมหาศาล

สุดท้ายคือเรื่องที่สาม คือเรื่องผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมข้ามพรมแดน โดยเฉพาะมลพิษทางน้ำในแม่น้ำสายหลัก เช่น แม่น้ำกกที่จังหวัดเชียงราย และปัญหาฝุ่นควันจากการเผาป่าข้ามพรมแดน ซึ่งกระทบต่อการท่องเที่ยว สุขภาพประชาชน และเศรษฐกิจท้องถิ่นทางภาคเหนือของประเทศไทยเราอย่างหนัก การตั้งเป้าหมายและประสานงานแก้ไขร่วมกัน จึงเป็นเรื่องที่ไม่อาจรอช้าได้อีกต่อไป

ท่ามกลางมิติทางเศรษฐกิจดังกล่าว สิ่งที่ภาคเอกชนเราต่างให้ความสำคัญ ห่วงใย และปรารถนาจะเห็นความร่วมมือที่เป็นรูปธรรมมากที่สุด คือ เรื่องการบริหารจัดการด้านแรงงาน เราต้องยอมรับความเป็นจริงว่า แรงงานชาวเมียนมาในประเทศไทยเรา มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อการขับเคลื่อนโครงสร้างพื้นฐาน ภาคอุตสาหกรรม ก่อสร้าง เกษตรกรรม และบริการของเรา

ขณะเดียวกันประเทศไทยก็เปรียบเสมือนบ้านหลังที่สองของเขา ที่เปิดโอกาสให้พวกเขามีอาชีพ มีรายได้ และส่งเสียเลี้ยงดูครอบครัวในยามยากลำบาก ทว่าความซับซ้อนในระบบจัดการแรงงานปัจจุบัน ตลอดจนสถานการณ์ความสงบในพื้นที่ ได้ทำให้มีประชาชนข้ามแดนเข้ามาเป็นจำนวนมาก    

หากปราศจากกลไกการขึ้นทะเบียนที่ยืดหยุ่น คนเหล่านี้จะถูกผลักไปอยู่ในสภาวะแรงงานนอกระบบทันที สภาธุรกิจไทย-เมียนมา จึงขอสนับสนุนให้รัฐบาลทั้งสองฝ่ายร่วมมือกัน ในการพัฒนากลไกการผ่อนผัน และการทำเอกสารประจำตัวให้สะดวกรวดเร็วและเป็นธรรม ซึ่งจะช่วยให้ฝ่ายความมั่นคงสามารถควบคุมสถิติตัวเลขได้อย่างเป็นระบบ อีกทั้งยังคุ้มครองแรงงานให้ได้รับสิทธิพื้นฐานตามหลักมนุษยธรรม เพื่อไม่ให้ตกเป็นเหยื่อของการถูกกดขี่หรือการค้ามนุษย์ และช่วยให้ภาคธุรกิจไทยมีกำลังแรงงานที่ถูกต้องตามกฎหมาย ในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจได้อย่างต่อเนื่อง

ผมในฐานะประธานสภาธุรกิจไทย-เมียนมา เชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่า ไม่มีประเทศใดในโลกนี้ ที่จะสามารถเติบโตได้อย่างโดดเดี่ยวโดยไม่พึ่งพาเพื่อนบ้าน ความท้าทายที่เรากำลังเผชิญอยู่นี้ เราไม่อาจแก้ไขได้โดยลำพัง แต่ต้องอาศัยวิสัยทัศน์ที่มองโลกตามความเป็นจริง ความเห็นอกเห็นใจในฐานะเพื่อนมนุษย์ และการแสวงหาจุดร่วมบนประโยชน์สูงสุดของประชาชนทั้งสองประเทศ การพบปะหารือในระดับผู้นำครั้งนี้ จึงมีความหวังว่า จะสามารถนำไปสู่ความร่วมมือเชิงนโยบาย และการปฏิบัติได้จริงที่จับต้องได้ เพื่อสร้างเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ ความปลอดภัย และยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนทั้งสองประเทศให้เติบโตไปด้วยกันอย่างยั่งยืน โดยเราไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลังครับ

ส่วนผลของการมาเยือนในครั้งนี้ ซึ่งโดยมารยาทแล้ว ผมคงไม่สะดวกที่จะวิพากษ์-วิจารณ์ก่อนล่วงหน้าได้ คงต้องรอให้มีการแถลงการณ์ร่วม หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมร่วมกันก่อน จึงจะสามารถนำมาวิเคราะห์ตามหลังได้ครับ