Author: ข่าวกรุงเทพฯ

นายเศรษฐพุฒิ สุทธิวาทนฤพุฒิ ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) ระบุว่า ในปัจจุบันเศรษฐกิจไทยยังเผชิญกับความท้าทายเพิ่มเติมจากมาตรการกีดกันทางการค้าของสหรัฐฯ (US Tariffs) ซึ่งเป็น “พายุลูกใหญ่” ที่จะส่งผลกระทบต่อทิศทางการค้าและการลงทุนทั่วโลกรวมทั้งกดดันภาคการผลิต และการส่งออกของไทย ให้ต้องเร่งปรับตัว ภายใต้สถานการณ์ที่เศรษฐกิจมีแนวโน้มเติบโตต่ำกว่าศักยภาพ รวมทั้งอัตราเงินเฟ้อที่อยู่ในระดับต่ำต่อเนื่อง

ดังนั้น ธปท. จึงปรับทิศทางนโยบายการเงินให้ผ่อนคลายมากขึ้น ขณะที่ยังให้ความสำคัญกับการรักษาพื้นที่ทางนโยบาย (policy space) ไว้รองรับความไม่แน่นอนในอนาคต

ผู้ว่าฯ ธปท. กล่าวว่า เป้าหมายหลักของการทยอยปรับลดดอกเบี้ยนโยบายลง 4 ครั้ง (ตั้งแต่ปลายปี 67- ส.ค.68) สู่ระดับ 1.5% ในช่วงนี้ ไม่ใช่เพื่อ “กระตุ้น” เศรษฐกิจในระยะสั้น แต่เป็นการ “ผ่อนคลายภาวะการเงิน” และ “บรรเทาภาระ” ให้กับภาคธุรกิจและครัวเรือนที่เปราะบาง เพื่อเอื้อต่อการปรับตัวรับกับโครงสร้างเศรษฐกิจโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปได้ นอกจากการผ่อนคลายภาวะการเงินแล้ว ธปท. ยังได้ออกมาตรการภายใต้โครงการ “คุณสู้ เราช่วย” เพื่อช่วยกลุ่มเปราะบางที่มีศักยภาพให้สามารถรักษาทรัพย์สิน และลดภาระหนี้เพื่อให้ลูกหนี้กลับมาจ่ายไหวและไปต่อได้

ผู้ว่าการ ธปท. กล่าวด้วยว่า การสร้างการเติบโตของเศรษฐกิจไทยให้ขยายตัวได้อย่างยั่งยืนในระยะยาวนั้น จะต้องมีการปรับปรุงที่โครงสร้าง เพราะมองว่าการแก้ปัญหาด้วยการใช้นโยบายในเชิงกระตุ้น จะช่วยการเติบโตของเศรษฐกิจได้เพียงแค่ช่วงสั้น ๆ หรือแค่ชั่วคราวเท่านั้น ซึ่งรัฐบาลทุกยุคสมัยที่ผ่านมา มักใช้นโยบายการกระตุ้นที่ช่วยเศรษฐกิจในระยะสั้นเท่านั้น ซึ่งตราบใดที่ยังไม่แก้ไขปัญหาที่โครงสร้างเหล่านี้ได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องขีดความสามารถทางการแข่งขัน ความสามารถในการดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ ประสิทธิภาพแรงงาน การกระจายรายได้ เศรษฐกิจไทยก็จะยังเติบโตได้ไม่เต็มศักยภาพ

“บ้านเรา ปัญหาที่เจอคือเหมือนคนไข้ที่เป็นโรคเรื้อรัง เช่น เบาหวาน ไม่ใช่โรคที่ฉับพลัน เช่น ความสามารถในการแข่งขันลดลงในหลายมิติ ความสามารถในการดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศลดลง ซึ่งถ้าเราแก้ปัญหาโครงสร้างเหล่านี้ไม่ได้ เศรษฐกิจก็จะโตแผ่วๆ ถ้าจะกระตุ้น ก็ทำได้ชั่วคราว ดังนั้นการจะทำให้เศรษฐกิจโตได้อย่างยั่งยืน ก็ต้องมีการกระจายรายได้ การแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำ” นายเศรษฐพุฒิ กล่าว

ทั้งนี้ ในปี 2568 ธปท. ประเมินว่าเศรษฐกิจไทยจะขยายตัวได้ 2.3% ซึ่งในช่วงครึ่งปีแรก ขยายตัวได้ 3% และคาดว่าครึ่งปีหลังน่าจะอยู่ที่ราว 1% ซึ่งสอดคล้องกับสำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) หรือสภาพัฒน์ ขณะที่สำนักเศรษฐกิจอื่น ๆ ก็เริ่มทยอยปรับคาดการณ์เศรษฐกิจไทยปีนี้ขึ้นมาที่ราว 2% แล้ว จากที่ก่อนหน้านี้ต่างประเมินว่าไม่ถึง 2% จากผลกระทบของมาตรการภาษีสหรัฐ ดังนั้นจึงสะท้อนว่าเศรษฐกิจไทยในปีนี้ไม่ได้ชะลอตัวมากนัก

แต่ในปี 2569 ยอมรับว่ามีความเสี่ยงขาลง ทั้งเรื่องงบประมาณที่อาจจะล่าช้า หากรัฐบาล 4 เดือนยุบสภา และต้องจัดการเลือกตั้งใหม่ ซึ่งจะเข้าใกล้ช่วงที่ต้องจัดทำงบประมาณปี 2570 ซึ่งหากในขั้นตอนนี้สะดุดก็จะทำให้การจัดทำงบประมาณปี 2570 ล่าช้าออกไป จึงทำให้ ธปท. มองว่าปี 2569 เศรษฐกิจไทยจะขยายตัวได้ที่ 1.7% ซึ่งลดลงจากปีนี้

ผู้ว่าฯ ธปท. มองว่าสิ่งที่ยังมีความน่ากังวล คือ ความเสี่ยงด้านการคลัง โดยหากมองไปในระยะข้างหน้า ยังเป็นประเด็นที่ต้องจับตา เพราะในปัจจุบันภาคการคลังไม่ได้แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน หลังจากช่วงโควิด-19 มีการใช้ทรัพยากรไปมากในการพยุงเศรษฐกิจ แต่สิ่งที่อยากเห็นหลังจากใช้กระสุนทางการคลังไปมากแล้ว ก็ควรจะต้องเริ่มรัดเข็มขัดให้ฐานะทางการคลังกลับมาในรูปแบบที่สร้างเสถียรภาพในระยะปานกลางให้สูงขึ้น เพราะหากไม่มีการปรับในส่วนนี้ ก็มีความเสี่ยงที่ประเทศไทยจะถูกลดอันดับความน่าเชื่อถือได้

ทั้งนี้ หากดูค่าเฉลี่ยรายจ่ายรัฐบาลในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา เติบโต 4% ขณะที่รายได้ภาครัฐ โตเฉลี่ย 1.7% ถ้าปล่อยให้เป็นไปตามเทรนด์นี้ สิ่งที่จะเกิดคือ การขาดดุลงบประมาณและภาระหนี้สูงขึ้น ตอนนี้ตามกรอบความยั่งยืนทางการคลังสัดส่วนหนี้ต่อจีดีพีเพิ่มขึ้น ไม่ได้ลดลง เสี่ยงต่อการถูกลดเครดิตประเทศ หากปล่อยไปตามยถากรรม

“ปัญหาเรื่องความยั่งยืนทางการคลัง จึงเป็นประเด็นที่น่ากังวล ของพวกนี้ไม่ได้ปรับได้ในวันนี้หรือพรุ่งนี้ แต่ต้องเห็นภาพที่ชัดเจนว่ามีการปรับตัวเพื่อเปลี่ยนผ่าน ต้องมีแผนการเติบโตของรายได้ และการควบคุมรายจ่ายเป็นอย่างไร แต่ขอย้ำว่าไม่ใช่ว่าตอนนี้ไทยเกิดวิกฤติทางการคลัง ยืนยันว่าไม่ใช่ แต่ก็อยู่ในจุดที่ไม่ควรชะล่าใจ ควรมีแผนรองรับระยะยาว เพื่อสร้างความเชื่อมั่นในฝั่งการคลัง” นายเศรษฐพุฒิ กล่าว

พร้อมมองว่า ประเด็นนี้ถือเป็นการบ้านของรัฐบาลใหม่ ที่จะต้องเข้ามาดูแลเรื่องเสถียรภาพทางการคลัง เพราะมีแนวโน้มที่การเป็นรัฐบาลเข้ามาบริหารประเทศในช่วงระยะเวลาไม่นาน มีความจำเป็นต้องใช้งบประมาณเพื่อการกระตุ้นเศรษฐกิจ โดยหวังให้เห็นผลในระยะสั้น ซึ่งยอมรับว่ามีความจำเป็น แต่ทั้งนี้ จะต้องเป็นการใช้งบประมาณอย่างระมัดระวังและอยู่ในกรอบ และไม่ทำให้ประชาชนเสพติดการใช้มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจ

“ไม่เถียงเรื่องการกระตุ้น แต่ต้องเป็นการใช้งบประมาณในการกระตุ้นเศรษฐกิจอย่างระมัดระวัง เพราะลูกกระสุนฝั่งการคลังมีจำกัดแล้ว หากใช้มากไปและไม่มีแผนระยะยาว ประเทศจะเสี่ยงถูกดาวน์เกรดได้…การที่ policy space เหลือไม่เยอะ และยังอาจมีช็อคของโลกเกิดขึ้นได้อีก ดังนั้น เราต้องเก็บเครื่องมือเผื่อไว้ ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญ ดังนั้นในภาพรวมการทำนโยบายดอกเบี้ยที่ผ่านมา ถือว่าเรามาถูกทางแล้ว” นายเศรษฐพุฒิ ระบุ

นายเศรษฐพุฒิ เห็นว่า การที่รัฐบาลใหม่มีข้อจำกัดเรื่องระยะเวลาการทำงานเพียง 4 เดือนหลังแถลงนโยบายรัฐบาลต่อรัฐสภานั้น อาจทำให้ต้องเร่งใช้มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้นที่หนักกว่าเดิม แม้จะเข้าใจว่ายังเป็นเรื่องที่ต้องทำ แต่อยากมองว่าถ้าอยากให้คนเลือกรัฐบาลชุดนี้กลับมาอีก ก็จำเป็นต้องทำมาตรการระยะยาวด้วย เพราะมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้น เช่น โครงการคนละครึ่ง มีความเสี่ยงที่คนจะเสพติด ดังนั้นจึงอยากให้รัฐบาลพิจารณามาตรการที่สอดคล้องกับกรอบความยั่งยืนทางการคลังในระยะปานกลางด้วย ซึ่งหากจะใช้งบประมาณจำนวมากในการทำมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้น ก็ควรต้องมีแผนหาจัดรายได้เพิ่มขึ้นด้วย เช่น การปรับขึ้นภาษี เพราะจะได้ทำให้บรรดาบริษัทจัดอันดับเครดิตเห็นว่าประเทศไทยไม่มีปัญหาในภาคการคลังระยะยาว

“การจะทำมาตรการ ต้องทำให้สอดคล้องกับกรอบความยั่งยืนทางการคลังระยะปานกลาง ซึ่งมาตรการจะขึ้นอยู่กับรูปแบบ size การใช้งบประมาณแค่ไหน ต้องมีวิธีให้สาธารณะชน และบริษัทจัดอันดับเห็นว่าภาคการคลังระยะยาวของเรายังโอเค เช่น มีแผนหารายได้อย่างไร เพราะถ้ามีมาตรการ แต่ไม่แผนจัดหารายได้ โอกาสที่จะถูกลดเครดิต ก็จะมีสูง” ผู้ว่าการ ธปท. กล่าว

ส่วนการแก้ปัญหาหนี้อย่างยั่งยืนนั้น มองว่า อัตราดอกเบี้ยนโยบายที่ปรับขึ้น/ลง ในระดับ 0.25% ไม่ได้มีนัยสำคัญมากนัก การแก้ปัญหาหนี้อย่างยั่งยืน คือการสร้างรายได้ให้เพิ่มขึ้น เพราะหากรายได้ไม่ฟื้น ปัญหาหนี้ก็จะไม่หมดไป ดังนั้นสิ่งสำคัญ คือจะต้องเดินหน้าการทำกลไกการค้ำประกันสินเชื่อ การทำให้ลูกหนี้นอกระบบเข้ามาสู่ในระบบ ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะมีผลโดยตรงต่อการแก้หนี้ได้มากกว่าในเรื่องการปรับหรือไม่ปรับดอกเบี้ย

“การแก้ปัญหาหนี้ให้ยั่งยืน ต้องแก้ที่รายได้ ถ้ารายได้ไม่โต รายได้ไม่ฟื้น ปัญหาหนี้ก็จะไม่หมดไป แม้เราจะเสกหนี้ให้หายไปหมด แต่ถ้ารายจ่ายยังมากกว่ารายได้ สักวัน หนี้ก็กลับมาอีก ดังนั้นการดูแลหนี้ต้องทำอย่างต่อเนื่อง การที่ดอกเบี้ยขึ้นหรือลง คงไม่ได้มีนัยสำคัญมากนัก” นายเศรษฐพุฒิ ระบุ

โดย สำนักข่าวอินโฟเควสท์ (16 ก.ย. 68)

สรุปประเด็น ผู้ว่าการพบสื่อมวลชน (Meet the Press)

rn

วันอังคารที่ 16 กันยายน 2568

rn

ธนาคารแห่งประเทศไทย

rn”}}” id=”text-d3866a7e4f”>

สรุปประเด็น ผู้ว่าการพบสื่อมวลชน (Meet the Press)

วันอังคารที่ 16 กันยายน 2568

ธนาคารแห่งประเทศไทย

ความท้าทายของเศรษฐกิจไทยในระยะข้างหน้า

rn

rn
• ที่ผ่านมา เศรษฐกิจไทยเติบโตชะลอลงต่อเนื่อง (และหลังวิกฤต เศรษฐกิจไทยใช้เวลานานขึ้นกว่าจะฟื้นตัวกลับสู่ระดับก่อนวิกฤต) โดยอัตราการเติบโตของเศรษฐกิจไทยหลังวิกฤตโควิด-19 ลดลงเหลือเฉลี่ยเพียง 2.2%^[1] (จากที่เคยเฉลี่ยอยู่ที่ 7.3% ในช่วงก่อนวิกฤตปี 2540) ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศเพื่อนบ้านอย่างเวียดนาม ฟิลิปปินส์ และมาเลเซียอย่างมีนัยสำคัญ

rn

rn

 

rn

rn
• พัฒนาการเศรษฐกิจดังกล่าวสะท้อนถึงปัญหาเชิงโครงสร้างที่สะสมมานานและยังไม่ได้รับการแก้ไขอย่างจริงจังและต่อเนื่อง ที่สำคัญ ได้แก่ ความสามารถในการแข่งขันที่ลดลงเทียบกับประเทศเพื่อนบ้าน และปัญหาความเหลื่อมล้ำที่กระจุกตัวในบางกลุ่มและบางพื้นที่ ซึ่งหากปล่อยไว้ จะกระทบศักยภาพของประเทศในระยะยาว

rn

rn

o ความสามารถในการแข่งขันถดถอยลง: ไทยดึงดูดการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (Foreign Direct Investment: FDI) ได้น้อยกว่าประเทศอื่นในภูมิภาค ซึ่งมีส่วนทำให้การลงทุนใหม่ของไทยอยู่ในระดับต่ำ และขาดการพัฒนานวัตกรรมใหม่ ๆ

rn

o ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจสูงและเรื้อรัง: ความมั่งคั่งและรายได้ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในกลุ่มครัวเรือนที่มีรายได้สูงและธุรกิจขนาดใหญ่ ขณะที่ครัวเรือนจำนวนมากยังมีหนี้อยู่ในระดับสูง ทำให้การเติบโตของเศรษฐกิจในภาพรวมกระจายไปไม่ถึงครัวเรือนและ SMEs โดยเฉพาะในท้องถิ่น เท่าที่ควร

rn”}}” id=”01″>

ความท้าทายของเศรษฐกิจไทยในระยะข้างหน้า

• ที่ผ่านมา เศรษฐกิจไทยเติบโตชะลอลงต่อเนื่อง (และหลังวิกฤต เศรษฐกิจไทยใช้เวลานานขึ้นกว่าจะฟื้นตัวกลับสู่ระดับก่อนวิกฤต) โดยอัตราการเติบโตของเศรษฐกิจไทยหลังวิกฤตโควิด-19 ลดลงเหลือเฉลี่ยเพียง 2.2%^[1] (จากที่เคยเฉลี่ยอยู่ที่ 7.3% ในช่วงก่อนวิกฤตปี 2540) ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศเพื่อนบ้านอย่างเวียดนาม ฟิลิปปินส์ และมาเลเซียอย่างมีนัยสำคัญ

• พัฒนาการเศรษฐกิจดังกล่าวสะท้อนถึงปัญหาเชิงโครงสร้างที่สะสมมานานและยังไม่ได้รับการแก้ไขอย่างจริงจังและต่อเนื่อง ที่สำคัญ ได้แก่ ความสามารถในการแข่งขันที่ลดลงเทียบกับประเทศเพื่อนบ้าน และปัญหาความเหลื่อมล้ำที่กระจุกตัวในบางกลุ่มและบางพื้นที่ ซึ่งหากปล่อยไว้ จะกระทบศักยภาพของประเทศในระยะยาว

o ความสามารถในการแข่งขันถดถอยลง: ไทยดึงดูดการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (Foreign Direct Investment: FDI) ได้น้อยกว่าประเทศอื่นในภูมิภาค ซึ่งมีส่วนทำให้การลงทุนใหม่ของไทยอยู่ในระดับต่ำ และขาดการพัฒนานวัตกรรมใหม่ ๆ

o ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจสูงและเรื้อรัง: ความมั่งคั่งและรายได้ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในกลุ่มครัวเรือนที่มีรายได้สูงและธุรกิจขนาดใหญ่ ขณะที่ครัวเรือนจำนวนมากยังมีหนี้อยู่ในระดับสูง ทำให้การเติบโตของเศรษฐกิจในภาพรวมกระจายไปไม่ถึงครัวเรือนและ SMEs โดยเฉพาะในท้องถิ่น เท่าที่ควร

สิ่งที่ต้องทำเพื่อสร้างโอกาสให้เศรษฐกิจไทย

rn

rn
• ให้ความสำคัญกับการปฏิรูปในแต่ละภาคส่วนเศรษฐกิจ (structural reforms) ที่สำคัญ ได้แก่

rn

rn

(1) ภาคเอกชน: ปรับตัวให้เป็นกลไกหลักในการสร้างพลวัตใหม่ เพราะภาคเอกชนสามารถช่วยระบุปัญหา แนวทางแก้ไข และสิ่งที่ต้องการการสนับสนุนจากภาครัฐ/ภาคการเงิน เพื่อให้ตอบโจทย์ได้ตรงจุดที่สุด โดยธุรกิจขนาดใหญ่ควรมีบทบาทสนับสนุนธุรกิจ SMEs และรายย่อยในการปรับตัวมากขึ้น
rn 

rn

(2) ภาครัฐ: ควรเน้นสร้างแรงจูงใจให้ภาคเอกชนปรับตัวและเพิ่มผลิตภาพ (productivity) ในระยะยาว รวมถึงช่วยลดอุปสรรคในการดำเนินธุรกิจ เช่น ลดกฎเกณฑ์ที่ล้าสมัย (regulatory guillotine) อย่างจริงจังและต่อเนื่อง ตลอดจนให้ความสำคัญกับการรักษาเสถียรภาพและความยั่งยืนทางการคลัง ซึ่งหมายรวมถึงการลดการขาดดุลทางการคลัง (fiscal consolidation) ด้วย เพราะที่ผ่านมารายได้รัฐบาลโตไม่ทันรายจ่ายรัฐบาลที่เร่งขึ้นมาก (รายจ่ายรัฐบาลโตเฉลี่ยปี 2562-2567 ที่ 4% ต่อปี เทียบกับรายได้รัฐบาลที่โต 1.7% ต่อปี) หากปล่อยให้เติบโตตามแนวโน้มเดิม อาจทำให้การขาดดุลการคลังและหนี้สาธารณะปรับสูงขึ้น ซึ่งอาจเพิ่มความเสี่ยงให้ประเทศถูกปรับลด credit rating ได้ต่อไป ภาครัฐจึงควรควบคุมและเพิ่มประสิทธิภาพรายจ่าย และมีแผนการเพิ่มรายได้ที่ชัดเจนขึ้น
rn 

rn

(3) ภาคการเงิน: เน้นสร้างสภาพแวดล้อมเพื่อเพิ่มโอกาสการเข้าถึงแหล่งเงินทุนของรายย่อยและ SMEs ในการปรับตัว เพราะมีความเสี่ยงด้านเครดิตที่สูง ซึ่งถือเป็นปัญหาเชิงโครงสร้าง ที่ผ่านมา ธปท. จึงสนับสนุนให้มีกลไกการค้ำประกันเครดิตที่ยืดหยุ่นขึ้น ขณะที่การแก้ปัญหาหนี้ต้องใช้เวลา แม้มีมาตรการรองรับ แต่ต้องแก้ที่รายได้ผ่านการกระจายการเติบโตให้ทั่วถึง เพื่อให้การแก้หนี้ทำได้อย่างยั่งยืนขึ้น อีกทั้ง ธปท. ยังได้ริเริ่มโครงการ Your Data เพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนใช้สิทธิส่งข้อมูลของตนที่มีอยู่กับผู้ให้บริการ/หน่วยงานต่าง ๆ ไปยังผู้ให้บริการ/หน่วยงานอื่น ๆ ผ่านช่องทางดิจิทัลได้สะดวก ปลอดภัย เพื่อให้ได้รับบริการที่ดีขึ้น และล่าสุด ธปท. ร่วมกับกระทรวงการคลัง ภาคเอกชน และภาคการเงินอยู่ระหว่างผลักดันกลไกกำหนดอัตราดอกเบี้ยที่สมดุลกับความเสี่ยงของผู้กู้ (risk-based pricing) ให้เกิดขึ้นในไทยอย่างเป็นรูปธรรมโดยเร็ว เพื่อช่วยให้ลูกหนี้ที่มีความเสี่ยงสูงเข้าถึงแหล่งเงินกู้ในระบบได้ ขณะเดียวกันลูกหนี้ที่มีความเสี่ยงต่ำหรือมีประวัติการชำระหนี้ที่ดีจะได้รับการเสนอดอกเบี้ยที่ต่ำลง นอกจากนี้ ธปท. ยังให้ความสำคัญกับการดูแลความเสี่ยงที่มาพร้อมกับเทคโนโลยีทางการเงิน โดยยกระดับมาตรการจัดการภัยทุจริตทางการเงิน และสนับสนุนการใช้นวัตกรรมอย่างรับผิดชอบและปลอดภัย

rn

 

rn

rn
• ทั้งหมดนี้ การผลักดันให้การเปลี่ยนแปลงเกิดได้จริงและยั่งยืน ส่วนหนึ่งต้องอาศัยกระบวนการทำงานรูปแบบใหม่ที่ชัดเจน มีเป้าหมาย/ความรับผิดชอบร่วมกันจากทุกภาคส่วน และมีการประเมินผลอย่างต่อเนื่อง ที่สำคัญ จะต้องขับเคลื่อนนโยบายด้วยข้อมูลที่แม่นยำ และสร้างแรงจูงใจที่ถูกต้อง (หลัก ‘ทำดี ได้ดี’) ซึ่งภาคเอกชนควรเป็นผู้นำในการระบุปัญหาและเสนอแนวทางแก้ไข ขณะที่ภาครัฐและภาคการเงินมีบทบาทสนับสนุนและสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการปรับตัว (อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ร่างพิมพ์เขียว ‘Reinvent Thailand’: www.jsccib.org/reinvent)

rn

rn

---

rnrn

^{[1] ค่าเฉลี่ยปี 2564–2567}

rn”}}” id=”02″>

สิ่งที่ต้องทำเพื่อสร้างโอกาสให้เศรษฐกิจไทย

• ให้ความสำคัญกับการปฏิรูปในแต่ละภาคส่วนเศรษฐกิจ (structural reforms) ที่สำคัญ ได้แก่

(1) ภาคเอกชน: ปรับตัวให้เป็นกลไกหลักในการสร้างพลวัตใหม่ เพราะภาคเอกชนสามารถช่วยระบุปัญหา แนวทางแก้ไข และสิ่งที่ต้องการการสนับสนุนจากภาครัฐ/ภาคการเงิน เพื่อให้ตอบโจทย์ได้ตรงจุดที่สุด โดยธุรกิจขนาดใหญ่ควรมีบทบาทสนับสนุนธุรกิจ SMEs และรายย่อยในการปรับตัวมากขึ้น
 

(2) ภาครัฐ: ควรเน้นสร้างแรงจูงใจให้ภาคเอกชนปรับตัวและเพิ่มผลิตภาพ (productivity) ในระยะยาว รวมถึงช่วยลดอุปสรรคในการดำเนินธุรกิจ เช่น ลดกฎเกณฑ์ที่ล้าสมัย (regulatory guillotine) อย่างจริงจังและต่อเนื่อง ตลอดจนให้ความสำคัญกับการรักษาเสถียรภาพและความยั่งยืนทางการคลัง ซึ่งหมายรวมถึงการลดการขาดดุลทางการคลัง (fiscal consolidation) ด้วย เพราะที่ผ่านมารายได้รัฐบาลโตไม่ทันรายจ่ายรัฐบาลที่เร่งขึ้นมาก (รายจ่ายรัฐบาลโตเฉลี่ยปี 2562-2567 ที่ 4% ต่อปี เทียบกับรายได้รัฐบาลที่โต 1.7% ต่อปี) หากปล่อยให้เติบโตตามแนวโน้มเดิม อาจทำให้การขาดดุลการคลังและหนี้สาธารณะปรับสูงขึ้น ซึ่งอาจเพิ่มความเสี่ยงให้ประเทศถูกปรับลด credit rating ได้ต่อไป ภาครัฐจึงควรควบคุมและเพิ่มประสิทธิภาพรายจ่าย และมีแผนการเพิ่มรายได้ที่ชัดเจนขึ้น
 

(3) ภาคการเงิน: เน้นสร้างสภาพแวดล้อมเพื่อเพิ่มโอกาสการเข้าถึงแหล่งเงินทุนของรายย่อยและ SMEs ในการปรับตัว เพราะมีความเสี่ยงด้านเครดิตที่สูง ซึ่งถือเป็นปัญหาเชิงโครงสร้าง ที่ผ่านมา ธปท. จึงสนับสนุนให้มีกลไกการค้ำประกันเครดิตที่ยืดหยุ่นขึ้น ขณะที่การแก้ปัญหาหนี้ต้องใช้เวลา แม้มีมาตรการรองรับ แต่ต้องแก้ที่รายได้ผ่านการกระจายการเติบโตให้ทั่วถึง เพื่อให้การแก้หนี้ทำได้อย่างยั่งยืนขึ้น อีกทั้ง ธปท. ยังได้ริเริ่มโครงการ Your Data เพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนใช้สิทธิส่งข้อมูลของตนที่มีอยู่กับผู้ให้บริการ/หน่วยงานต่าง ๆ ไปยังผู้ให้บริการ/หน่วยงานอื่น ๆ ผ่านช่องทางดิจิทัลได้สะดวก ปลอดภัย เพื่อให้ได้รับบริการที่ดีขึ้น และล่าสุด ธปท. ร่วมกับกระทรวงการคลัง ภาคเอกชน และภาคการเงินอยู่ระหว่างผลักดันกลไกกำหนดอัตราดอกเบี้ยที่สมดุลกับความเสี่ยงของผู้กู้ (risk-based pricing) ให้เกิดขึ้นในไทยอย่างเป็นรูปธรรมโดยเร็ว เพื่อช่วยให้ลูกหนี้ที่มีความเสี่ยงสูงเข้าถึงแหล่งเงินกู้ในระบบได้ ขณะเดียวกันลูกหนี้ที่มีความเสี่ยงต่ำหรือมีประวัติการชำระหนี้ที่ดีจะได้รับการเสนอดอกเบี้ยที่ต่ำลง นอกจากนี้ ธปท. ยังให้ความสำคัญกับการดูแลความเสี่ยงที่มาพร้อมกับเทคโนโลยีทางการเงิน โดยยกระดับมาตรการจัดการภัยทุจริตทางการเงิน และสนับสนุนการใช้นวัตกรรมอย่างรับผิดชอบและปลอดภัย

• ทั้งหมดนี้ การผลักดันให้การเปลี่ยนแปลงเกิดได้จริงและยั่งยืน ส่วนหนึ่งต้องอาศัยกระบวนการทำงานรูปแบบใหม่ที่ชัดเจน มีเป้าหมาย/ความรับผิดชอบร่วมกันจากทุกภาคส่วน และมีการประเมินผลอย่างต่อเนื่อง ที่สำคัญ จะต้องขับเคลื่อนนโยบายด้วยข้อมูลที่แม่นยำ และสร้างแรงจูงใจที่ถูกต้อง (หลัก ‘ทำดี ได้ดี’) ซึ่งภาคเอกชนควรเป็นผู้นำในการระบุปัญหาและเสนอแนวทางแก้ไข ขณะที่ภาครัฐและภาคการเงินมีบทบาทสนับสนุนและสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการปรับตัว (อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ร่างพิมพ์เขียว ‘Reinvent Thailand’: www.jsccib.org/reinvent)

---

^{[1] ค่าเฉลี่ยปี 2564–2567}

ผศ.ดร.เอกก์ ภทรธนกุล อุปนายกฝ่ายกิจกรรม การสื่อสารและการตลาดยั่งยืน สมาคมการตลาดแห่งประเทศไทย และหัวหน้าภาควิชาการตลาด คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้สัมภาษณ์กับ ฐานเศรษฐกิจ ถึงภาพรวมเศรษฐกิจและนโยบายใหม่ของรัฐบาล โดยมองว่านโยบาย “คนละครึ่ง” เป็นมาตรการที่มีผลเชิงบวก แต่เป็นเพียง “ยาแรงระยะสั้น” ที่ไม่สามารถพยุงเศรษฐกิจได้ในระยะยาว