Author: ข่าวกรุงเทพฯ

กรุงเทพฯ, วันที่ 24 กันยายน – กลุ่มอุตสาหกรรมพลาสติกและกลุ่มอุตสาหกรรมปิโตรเคมี  สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ส.อ.ท.) ร่วมกับสมาคมผู้สื่อข่าวเศรษฐกิจ จัดโครงการ Econmass Talk  Ep.1 #2025  ในหัวข้อ “อุตสาหกรรมพลาสติกไทย – ปิโตรเคมี ได้หรือเสีย…จากภาษีทรัมป์” โดยมี นายฐิติธัม พงศ์พนางาม ประธานกลุ่มอุตสาหกรรมพลาสติกฯ นางภรณี กองอมรภิญโญ รองประธาน กลุ่มอุตสาหกรรมพลาสติกฯ นายเดชาธร ฐิสิฐสกร คณะทำงานสายงานเศรษฐกิจและการค้า กลุ่มอุตสาหกรรมปิโตรเคมีฯ และนายวีระ ขวัญเลิศจิตต์  ผู้อำนวยการสำนักงานสมาคม PPP Plastics ร่วมเวทีเสวนานี้เพื่อสะท้อนปัญหาและความท้าทายของผู้ประกอบการไทยจากผลกระทบมาตรการจัดเก็บภาษีนำเข้าแบบต่างตอบแทนของสหรัฐฯ ที่สูงถึง 19%  และร่วมกันหาแนวทางในการเสริมศักยภาพการแข่งขันของอุตสาหกรรมไทยในตลาดโลก โดยมีนางสาวดวงพร อุดมทิพย์ นายกสมาคมผู้สื่อข่าวเศรษฐกิจ และคณะกรรมการสมาคม ร่วมให้การต้อนรับ

นายฐิติธัม กล่าวว่า อุตสาหกรรมต้นน้ำ โดยเฉพาะอุตสาหกรรมปิโตรเคมี มีความสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจไทย เพราะเป็นวัตถุดิบหลักของอุตสาหกรรมต่อเนื่องหลายประเภท ตั้งแต่ในผลิตภัณฑ์พลาสติกขั้นพื้นฐาน ไปจนถึง ในอุตสาหกรรมยานยนต์ เครื่องใช้ไฟฟ้า เวชภัณฑ์ และบรรจุภัณฑ์ ซึ่งล้วนเป็นอุตสาหกรรมเป้าหมายในยุทธศาสตร์ S-Curve ของประเทศ ที่สามารถสร้างมูลค่าเพิ่มจากวัตถุดิบและเชื้อเพลิงธรรมชาติได้มากถึง 10–25 เท่า ตลอดทั้งห่วงโซ่ (Value Chain) จนถึงการแปรรูปผลิตภัณฑ์พลาสติกหลากหลายรูปแบบ สร้างมูลค่ารวม 2.4 ล้านล้านบาท คิดเป็นประมาณ 13% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) ของไทย (สถิติปี 2566) มีมูลค่าการส่งออกกว่า 5 แสนล้านบาท หรือ 5% ของการส่งออกทั้งหมด และสร้างงานมากกว่า 400,000 ตำแหน่ง สนับสนุน SME มากกว่า 3,000 ราย  

ด้วยปัจจัยเสี่ยงที่เกิดขึ้นจากมาตรการกีดกันทางการค้า และการเปลี่ยนแปลงด้านภูมิรัฐศาสตร์ รวมถึงความท้าทายด้านสิ่งแวดล้อม ซึ่งมีผลต่อต้นทุนการผลิต ทำให้ผู้ประกอบการจำเป็นต้องรักษาความสมดุลให้เกิดขึ้นในภาคการผลิตปิโตรเคมี เพื่อรักษาขีดความสามารถในการแข่งขันในระยะยาว โดยเฉพาะการจัดหาวัตถุดิบที่ยั่งยืน ทั้งในรูปของปิโตรเลียม และการนำขยะพลาสติก กลับมาใช้ใหม่ในกระบวนการรีไซเคิล ที่ใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรมทันสมัยมาพัฒนากระบวนการผลิต ให้สามารถผลิตเม็ดพลาสติกรีไซเคิลคุณภาพดีสำหรับรูปแบบการใช้งานต่าง ๆ  ในบางการใช้งานที่ต้องการความสะอาด คุณภาพสามารถเทียบเท่ากับเม็ดพลาสติกใหม่ได้ ซึ่งมีการใช้งานแล้วหลายประเทศ โดยการส่งเสริมให้เกิดการใช้วัตถุดิบชนิดใหม่นี้ นอกจากเป็นการสร้างวงจรเศรษฐกิจใหม่แล้ว ยังเป็นการแก้ไขปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมด้วยหลักเศรษฐกิจหมุนเวียนอีกด้วย อย่างไรก็ดี ความสำเร็จต้องอาศัยภาครัฐช่วยส่งเสริมการสร้างภาคีเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาวงจรเศรษฐกิจหมุนเวียนพลาสติก  และผลักดันการปรับปรุงกฎระเบียบให้เกิดการผลิตและใช้พลาสติกอย่างเข้าใจทั้งระบบ

ประธานกลุ่มอุตสาหกรรมพลาสติก ส.อ.ท. กล่าวว่า ในส่วนของอุตสาหกรรมพลาสติกไทยกำลังเผชิญทั้งความท้าทายและโอกาสจากภาษีสหรัฐฯ  ดังนั้นผู้ประกอบการไทยจำเป็นต้องเร่งปรับตัวเชิงรุก  ซึ่งการสนับสนุนเชิงนโยบายจากรัฐจะเป็นกุญแจสำคัญในการรักษาขีดความสามารถในการแข่งขัน พร้อมทั้งผลักดันให้ “อุตสาหกรรมรีไซเคิล” กลายเป็น New S-Curve ของเศรษฐกิจไทยในอนาคต

“ผลิตภัณฑ์พลาสติกไม่ใช่แค่ อุตสาหกรรมปลายทาง แต่คือโซลูชันที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจและการใช้ชีวิตในทุกมิติ หากปิโตรเคมีและพลาสติกของไทยไม่แข็งแรง การพัฒนาอุตสาหกรรม S-Curve ของประเทศก็จะเดินต่อได้ยาก” นายฐิติธัม กล่าว

นายฐิติธัม  กล่าวว่า  มาตรการเก็บภาษีนำเข้าของสหรัฐฯ ส่งผลให้ผู้ส่งออกไทยเสียเปรียบด้านราคา   สูญเสียส่วนแบ่งตลาด และต้นทุนการผลิตสูงขึ้น นอกจากนี้ยังเกิด Trade Diversion จากประเทศอื่นที่หันมาระบายสินค้าในภูมิภาคเอเชีย รวมถึงไทย ทำให้การแข่งขันด้านราคารุนแรงยิ่งขึ้น แม้ว่าจะมีข้อดีบางด้าน เช่น การนำเข้าวัตถุดิบหรือสินค้าบางรายการจากสหรัฐฯ ในราคาที่ต่ำลง แต่ผลเชิงบวกยังไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับผลกระทบที่เกิดขึ้น 

“ภาษีทรัมป์ที่สูงถึง 19% กระทบโดยตรงต่อผู้ประกอบการไทย ทั้งในแง่ยอดขายที่ลดลง กำไรหดตัว และความสามารถในการแข่งขันที่ด้อยกว่าประเทศคู่แข่งอย่างเม็กซิโก เวียดนาม และจีน ทั้งนี้ภาคอุตสาหกรรมไทยจึงต้องเร่งปรับตัว ทั้งการใช้เทคโนโลยีเพื่อลดต้นทุนการผลิต การกระจายตลาดไปยังภูมิภาคอื่น การเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์ด้วยการใช้วัตถุดิบรีไซเคิล เพื่อให้สามารถแข่งขันได้ในระยะยาว”  นายฐิติธัมกล่าว

กลุ่มอุตสาหกรรมพลาสติก ส.อ.ท. ยังได้เตรียมเสนอภาครัฐเร่งออกมาตรการที่รองรับผลกระทบจากมาตรการภาษีของสหรัฐ ได้แก่ การเจรจาข้อตกลงการค้ากับสหรัฐฯ ให้ชัดเจน และกับประเทศคู่ค้าใหม่เพื่อลดอุปสรรคภาษีและสร้างตลาดส่งออกเพิ่มเติม การสนับสนุนการลงทุนด้านเทคโนโลยีรีไซเคิลที่ได้มาตรฐานและการสร้างระบบนิเวศเศรษฐกิจหมุนเวียนเต็มรูปแบบ ในขณะเดียวกัน พิจารณาออกกฎหมายภาคบังคับเพื่อผลักดันการใช้พลาสติกรีไซเคิลที่ผลิตได้จากทรัพยากรหมุนเวียน  ควบคู่กับการใช้มาตรการป้องกันการทุ่มตลาดและคุ้มครองผู้ผลิตภายในประเทศ  ซึ่งการดำเนินการตามข้อเสนอเหล่านี้จะช่วยสร้างความเข้มแข็งให้ภาคอุตสาหกรรมไทย เพิ่มมูลค่าเศรษฐกิจ และสร้างความยั่งยืนให้ Supply Chain ตลอดจนเสริมความมั่นคงให้เศรษฐกิจประเทศ

ด้านนางภรณี กล่าวว่า อีกหนึ่งความท้าทายที่สำคัญของอุตสาหกรรมพลาสติกไทยคือ แรงกดดันจากมาตรฐานสิ่งแวดล้อม ทั้งจากความตกลงระหว่างประเทศที่ไทยเป็นภาคีและความต้องการภายในประเทศ เช่น เป้าหมายการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก การลดคาร์บอนฟุตพริ้นท์ในสินค้าและองค์กร ซึ่งทำให้ผู้ผลิตจำเป็นต้องเร่งปรับปรุงกระบวนการผลิตและพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่ตอบโจทย์  โดยอุตสาหกรรมปิโตรเคมี และอุตสาหกรรมพลาสติก กำลังผลักดันการผลิตและใช้เม็ดพลาสติกรีไซเคิล (PCR) ที่มีคุณภาพได้มาตรฐานในผลิตภัณฑ์พลาสติกต่าง ๆ  เพื่อให้การใช้งานพลาสติกเข้าสู่วงจรเศรษฐกิจหมุนเวียนอย่างแท้จริง หากทำได้สำเร็จ จะเป็น New S-Curve ของอุตสาหกรรมไทยในอนาคต

“การเปลี่ยนผ่านไปสู่อุตสาหกรรมที่ยั่งยืนไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นสิ่งจำเป็น ภาครัฐควรมีมาตรการสนับสนุนทั้งฝั่งผู้ผลิตและผู้บริโภค เพื่อสร้างแรงจูงใจให้การใช้พลาสติกรีไซเคิลเกิดขึ้น ซึ่งเม็ดพลาสติกรีไซเคิลยังมีต้นทุนสูง จึงจำเป็นต้องอาศัยมาตรการสนับสนุนจากภาครัฐทั้งด้านการลงทุน เทคโนโลยี และแรงจูงใจแก่ผู้ผลิตและผู้บริโภคด้วย สำหรับภาคเอกชนได้เริ่มการพัฒนาทั้งเชิงโครงสร้างพื้นฐานและการทดลองโมเดลการบริหารจัดการต่าง ๆ ภายใต้สมาคม PPP Plastics เพื่อขับเคลื่อนระบบนิเวศเศรษฐกิจหมุนเวียนของพลาสติกตามโรดแมปการจัดการขยะพลาสติกของประเทศแล้ว” นางภรณีกล่าว

สำหรับความท้าทายจาก US Tariff ทั้งสองกลุ่มอุตสาหกรรมเห็นตรงกันว่า ผู้ประกอบการไทย เสียเปรียบด้านราคา มีแนวโน้มสูญเสียตลาด ภาคเอกชนไทยต้องเร่งปรับตัว ทั้งการเพิ่มประสิทธิภาพการผลิต ลดต้นทุน พัฒนาผลิตภัณฑ์ให้มีจุดเด่น (Product Differentiation) เน้นคุณภาพและบริการที่เหนือกว่า เพิ่มนวัตกรรมด้านความยั่งยืนเพื่อสร้างภาพลักษณ์ของผลิตภัณฑ์ (Brand Image) ที่ดีในตลาดโลก รวมถึงการมองหาพันธมิตรทางธุรกิจ เช่น การร่วมทุนหรือการร่วมมือทางเทคโนโลยี

ทั้งนี้ ทั้งสองกลุ่มอุตสาหกรรมได้ยื่นข้อเสนอให้ภาครัฐพิจารณาสนับสนุนอย่างเป็นรูปธรรม ผ่านมาตรการสำคัญ 4 ด้าน ได้แก่ 1. ส่งเสริมการใช้วัตถุดิบในประเทศ (Local Content) เพื่อสร้างความมั่นคงของห่วงโซ่อุปทาน  2. ปรับปรุงกฎเกณฑ์ด้านภาษี ช่วยลดต้นทุนการแข่งขันในตลาดโลก 3.ปกป้องตลาดจากการทุ่มตลาดเพื่อรักษาความเป็นธรรมในการแข่งขัน และ 4. สร้างเครื่องจักรทางเศรษฐกิจใหม่ด้วยเศรษฐกิจหมุนเวียนของพลาสติกครบวงจร แม้ว่าไทยต้องเผชิญแรงกดดันจากมาตรการภาษีของสหรัฐฯ และการแข่งขันที่เข้มข้น แต่ยังคงเป็นฐานการผลิตปิโตรเคมีที่สำคัญของภูมิภาค ด้วยความพร้อมด้านโครงสร้างพื้นฐาน การเชื่อมโยงโลจิสติกส์ ต้นทุนการผลิตที่เหมาะสม และคุณภาพสินค้าที่เชื่อถือได้ ทำให้ไทยยังมีศักยภาพในการแข่งขันและดึงดูดความเชื่อมั่นจากตลาดโลก

การสร้างเขตเศรษฐกิจชายแดนเวียดนาม-จีน

ในวันที่ 19 กันยายน 2568 นาย Nguyen Sinh Nhat Tan รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมและการค้า และนาย Nguyen Thanh Sinh รองประธานคณะกรรมการประชาชนจังหวัด หล่าวกาย (Lao Cai) เป็นประธานร่วมในการประชุมเชิงปฏิบัติการเพื่อรับฟังความคิดเห็นเกี่ยวกับโครงการเขตเศรษฐกิจชายแดนหล่าวกาย(เวียดนาม) – ยูนนาน (จีน) 

นาย Nguyen Sinh Nhat Tan รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมและการค้ากล่าวว่า เวียดนามมีประเทศเพื่อนบ้านที่ใกล้ชิดที่สุด 3 ประเทศ ได้แก่ สปป.ลาว กัมพูชา และจีน ซึ่งเวียดนามมีความสัมพันธ์ทางการค้ากับจีนมากที่สุด และยังมีศักยภาพอย่างมากที่จำเป็นต้องได้รับการพัฒนา เพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์ทางการค้า

โครงการเขตเศรษฐกิจชายแดนหล่าวกาย (เวียดนาม) – ยูนนาน (จีน) เชื่อมโยงกับนโยบายและแนวทางปฏิบัติของพรรคและรัฐบาล โดยเฉพาะ มี 3 ประเด็นที่สำคัญดังนี้ 

ประการแรก ทำเลที่ตั้งของจังหวัดหล่าวกาย (Lao Cai) มีความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์ เปรียบเสมือนประตูสู่           การเชื่อมโยงเวียดนามกับจีน

ประการที่สอง เงื่อนไขสำหรับโครงสร้างพื้นฐานการค้าชายแดนระหว่าง 2 ฝ่ายได้รับการสร้างขึ้นอย่างเป็นระบบและสอดคล้องกันจนถึงปัจจุบัน โครงการรถไฟความเร็วสูงหล่าวกาย (Lao Cai) – นครไฮฟอง (Hai Phong) ซึ่งคาดว่าจะเริ่มก่อสร้างภายในปี 2568 จะช่วยเปิดเส้นทางเชื่อมโยงที่สำคัญยิ่งขึ้น ซึ่งเหมาะสมต่อการวางแนวทางการสร้างเขตความร่วมมือทางเศรษฐกิจชายแดน

ประการที่สาม ด้วยการปรับโครงสร้างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดหล่าวกาย(Lao Cai) จะมีโอกาส           อย่างมากมายในการดำเนินงานอย่างมีประสิทธิภาพ

สถาบันวิจัยกลยุทธ์และนโยบายอุตสาหกรรมและการค้า ภายใต้กระทรวงอุตสาหกรรมและการค้า ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ปรึกษาของโครงการระบุว่า เขตเศรษฐกิจชายแดนหล่าวกาย- ยูนนาน มุ่งเป้าไปที่รูปแบบความร่วมมือที่เท่าเทียม             การเชื่อมโยงโครงสร้างพื้นฐาน การแบ่งส่วนงาน และการบริหารจัดการที่ประสานกัน รายงานภาพรวมโครงการระบุว่า หลักการดำเนินงานตั้งอยู่บนพื้นฐานที่แต่ละฝ่ายบริหารจัดการพื้นที่ตามกฎหมาย ควบคู่ไปกับการสร้างกลไก                การประสานงานร่วมกัน เพื่อสร้างพื้นที่เศรษฐกิจที่ราบรื่น โดยรูปแบบการดำเนินงานประกอบด้วยสองแกนหลัก ได้แก่    (๑) จัดตั้งคณะกรรมการร่วมเวียดนาม – จีน ซึ่งรับผิดชอบทางยุทธศาสตร์ แก้ไขปัญหา และรักษาสมดุลผลประโยชน์        (๒) จัดตั้งคณะกรรมการบริหารเขตเศรษฐกิจภายใต้คณะกรรมการประชาชนจังหวัดหล่าวกายเป็นหน่วยงานประจำ รับผิดชอบการบริหารจัดการโครงการ ส่งเสริมการลงทุน และประสานงานธุรกิจ โครงสร้างดังกล่าวมุ่งลดความเหลื่อมล้ำ เพิ่มความโปร่งใส 

แผนงานโครงการดังกล่าวแบ่งออกเป็น 3 ระยะ (๑) ระยะที่ 1 ระหว่างปี 2568-2569 ดำเนินโครงการให้เสร็จ และดำเนินการลงนามในเอกสารทวิภาคี ทดสอบการชำระเงินด่ง (VND) – หยวน (CNY) และจัดตั้งคณะกรรมการร่วม          (๒) ระยะที่ 2 ระหว่างปี 2569-2570 ลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ ได้แก่ ด่านชายแดน คลังสินค้า ศูนย์กระจายสินค้า (Inland Container Depot: ICD) เชื่อมต่อทางหลวงและทางรถไฟ จัดตั้งคณะกรรมการบริหารเขต และนำร่อง   เขตเศรษฐกิจชายแดนและโลจิสติกส์ (๓) ระยะที่ 2 ระหว่างปี 2571-2573 ขยายเขต จัดทำกรอบนโยบาย รายงานต่อรัฐบาล และเสนอมติระดับชาติ เพื่อการดำเนินการในวงกว้าง โครงการดังกล่าวมีเป้าหมายที่จะบรรลุเป้าหมายมูลค่าการนำเข้า – ส่งออกอยู่ที่ 12,000 – 15,000 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ภายในปี 2573 และสร้างงานกว่า 50,000 ตำแหน่ง โดยมีวิสัยทัศน์ที่จะเพิ่มมูลค่าการส่งออกเป็น 25,000 – 30,000 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ภายในปี 2588

การจัดตั้งเขตเศรษฐกิจชายแดนดังกล่าวจะเป็นก้าวสำคัญ ส่งเสริมการใช้ประโยชน์จากศักยภาพสูงสุดของระเบียงเศรษฐกิจคุนหมิง– หล่าวกาย– กรุงฮานอย – นครไฮฟอง โดยเฉพาะเมื่อโครงการรถไฟความเร็วสูงเสร็จสมบูรณ์ ซึ่งเป็นกลไกสำคัญในการบรรลุบทบาท “เสาหลักแห่งการเติบโต ศูนย์กลางการเชื่อมโยง” ที่กำหนดไว้สำหรับหล่าวกาย

นาย Nguyen Sinh Nhat Tan รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมและการค้ากล่าวว่า เขตเศรษฐกิจชายแดนจะเป็นแกนหลักในการดึงดูดโครงการลงทุนด้านเทคโนโลยีขั้นสูงขนาดใหญ่ ไม่เพียงแต่สำหรับหล่าวกายเท่านั้น แต่ยังขยายไปยังจังหวัดทางตะวันตกเฉียงเหนือ สร้างความเชื่อมโยงที่แข็งแกร่งในภูมิภาค สร้างห่วงโซ่คุณค่าที่สมบูรณ์ตั้งแต่การผลิต การแปรรูปเชิงลึก ไปจนถึงการขนส่งและการส่งออก และเพิ่มมูลค่าของผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรและแร่ธาตุ                  ในขณะเดียวกัน โครงสร้างพื้นฐานการขนส่งต่อเนื่องหลายรูปแบบที่ได้รับการปรับปรุงจะเสริมสร้างสถานะของหล่าวกาย ให้เป็นประตูที่สั้นที่สุดและมีประสิทธิภาพสูงสุดในการเชื่อมต่อภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีนกับอาเซียนผ่านท่าเรือ        นครไฮฟองและเมืองกว๋างนิญโดยการพัฒนาเศรษฐกิจชายแดนระหว่าง 2 ประเทศเป็นนโยบายร่วมกัน นายกรัฐมนตรีฯ ยังได้มีมติให้จังหวัดหล่าวกายเป็นศูนย์กลางการพัฒนาเศรษฐกิจ ดังนั้น การก่อสร้างเขตเศรษฐกิจชายแดนจึงจำเป็นต้องมี  แนวทางแก้ไขที่ก้าวล้ำ เพื่อให้นโยบายบรรลุผล

(จาก https://vneconomy.vn/)

ข้อคิดเห็น สคต

ในช่วงที่ผ่านมา นับตั้งแต่เวียดนามและจีนได้เป็นหุ้นส่วนความร่วมมือเชิงยุทธศาสตร์รอบด้าน ความสัมพันธ์เวียดนาม-จีนยังคงรักษาการพัฒนาที่มั่นคงพร้อมความก้าวหน้ามากขึ้น ความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการค้ายังคงเป็นจุดสำคัญในความสัมพันธ์ของทั้ง 2 ประเทศ มูลค่าการค้าทวีภาคีระหว่างเวียดนามและจีนในปี 2567 มีมูลค่า 260,650 ล้านเหรียญสหรัฐฯ เพิ่มขึ้นร้อยละ 13.5 เมื่อเทียบกับปีก่อน จีนยังคงเป็นคู่ค้ารายใหญ่ที่สุดของเวียดนาม ในขณะที่เวียดนามเป็นคู่ค้ารายใหญ่ที่สุดของจีนในอาเซียน สินค้าหลักที่เวียดนามส่งออกไปยังจีน ได้แก่ โทรศัพท์และส่วนประกอบ คอมพิวเตอร์ สินค้าเกษตรกรรม ป่าไม้และการประมง เครื่องจักรและอุปกรณ์ เป็นต้น และสินค้าหลักที่เวียดนามนำเข้าจากจีน ได้แก่ คอมพิวเตอร์และส่วนประกอบ เครื่องจักรและอุปกรณ์ ผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้าในครัวเรือน เป็นต้น โดยการก่อสร้างโครงการเขตเศรษฐกิจชายแดนเวียดนาม-จีนเป็นนโยบายที่สำคัญ โดยมุ่งเน้นการบูรณาการระหว่างประเทศ และกระชับความร่วมมือเชิงกลยุทธ์ที่ครอบคลุมระหว่างเวียดนามและจีน ถือเป็นจุดสำคัญที่สะท้อนความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างจีนและเวียดนาม โดยเฉพาะความสัมพันธ์การค้าของสองประเทศส่งผลให้เกิดข้อตกลงความร่วมมือเชิงยุทธศาสตร์ในหลากหลายด้าน เช่น โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง การค้า และเทคโนโลยี นับเป็นจุดเริ่มต้นของการยกระดับความร่วมมือให้ลึกซึ้งและกว้างขวางมากยิ่งขึ้น ทั้งสองประเทศยังแสดงความมุ่งมั่นในการพัฒนาระบบโลจิสติกส์ร่วมกัน ทั้งทางบก ทางอากาศ และทางรถไฟ ซึ่งจะส่งผลต่อเศรษฐกิจภูมิภาคโดยรวม โดยความร่วมมือระหว่างเวียดนามและจีนในการส่งเสริมการเชื่อมโยงทางรถไฟและทางบก เพื่อบรรลุเป้าหมายการเติบโตที่ยั่งยืนในด้านการค้าและการลงทุนระหว่างทั้งสองประเทศ รวมถึงการตั้งใจของทั้งสองฝ่ายในการอำนวยความสะดวกในการส่งเสริมการค้า 

พ่อค้าแม่ค้าอยากเห็น’ครม.อนุทิน’หลังถวายสัตย์ เร่งแก้ปัญหาชายแดน-เศรษฐกิจ

วันพุธ ที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2568, 15.59 น.

วันที่ 24 ก.ย. นายเมธัส รัตนซ้อน หัวหน้าฝ่ายวิจัยเศรษฐกิจ ศูนย์วิเคราะห์เศรษฐกิจและกลยุทธ์ทิสโก้ เปิดเผยว่า เศรษฐกิจไทยในปีนี้คาดว่าจะอยู่ที่ 1.9% และในปี 69 อยู่ที่ 1.6% แม้การเมืองจะมีความคลี่คลายลงบ้างแต่มีความเสี่ยงอีกหลายด้าน ซึ่งจีดีพีในปี 69 โตต่ำกว่าปีนี้ เพราะผลกระทบจากมาตรการภาษีสหรัฐที่ได้เร่งการส่งออกสินค้าไปในช่วงครึ่งปีแรก ส่งผลกระทบต่อการส่งออกคาดว่าปีนี้โต 5.8% แต่ในปี 69 จะติดลบ 6%

ทั้งนี้ เศรษฐกิจไทยครึ่งปีแรกขยายตัวได้ดี ไตรมาสแรก 3.2% และไตรมาสสอง 2.8% แต่ดูจากที่มาการเติบโต มาจากการเร่งส่งออกสินค้าจากมาตรการภาษีทรัมป์ พอหลังจากนี้ครึ่งหลังปีเป็นปัจจัยเสี่ยงเศรษฐกิจหลังโตช้า ส่วนเรื่องการเมืองมีเสถียรภาพมากขึ้นทำให้โอกาสเกิดเศรษฐกิจถดถอยลดลง โดยติดตามนโยบายรัฐบาลเตรียมทำคนละครึ่ง 2.0 ซึ่งอาจช่วยได้บ้าง แต่ไม่ได้กระตุ้นให้เติบโตได้ดี

นอกจากนี้ ต้องติดตามการเจรจาการค้าสหรัฐในเรื่องภาษีเพิ่มเติม ในส่วนของสินค้าสวมสิทธิว่าจะให้ใช้สัดส่วนการผลิตด้วยวัตถุดิบในประเทศเท่าไร โดยไทยคาดหวังว่าจะให้มีสัดส่วน 50-60% แต่ในบางประเทศอยู่สูงถึง 75-80% ทำให้ไทยอาจเป็นไปได้ยาก เพราะถ้าหากมีเป็นสัดส่วนมาก จะเป็นต้นทุนผู้ประกอบการ เป็นความเสี่ยงที่ต้องติดตาม

ขณะเดียวกัน ปัญหาที่ต้องติดตามคือเรื่องชายแดนไทย-กัมพูชา จะกระทบเศรษฐกิจพอสมควร โดยคาดว่ากระทบจีดีพี 0.3% ปีนี้ หากไม่สามารถกลับมาเปิดการค้าชายแดนได้ ซึ่งหากกลับไปเปิดด่านได้ก็อาจไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว ขณะที่ภาคการท่องเที่ยวไทยมีความเสี่ยงในปีนี้ เพราะนักท่องเที่ยวมาได้น้อย อาจจะเหลือแค่ 31 ล้านคน จากคาดเดิม 33.5 ล้านคน เนื่องจากนักท่องเที่ยวจีนไม่เข้ามา รวมทั้งการงดหรือเลื่อนการจัดกิจกรรมต่างๆทำให้อาจกระทบกับการท่องเที่ยวได้

“กลางปีหน้าได้รัฐบาลใหม่ จะมีความชัดเจนรัฐบาล และทำให้การลงทุนดีขึ้น นักลงทุนมั่นใจ และเงินลงทุนก็จะเข้ามา ส่วนคนละครึ่ง 2.0 ยังไม่ใช่กระตุ้นเศรษฐกิจในวงกว้าง คาดว่าคนไม่ได้มีเงินเก็บเยอะ และหนี้เยอะ หากย้อนไปดูรอบแรก ร้านค้าเข้าร่วมโครงการ ทำให้ร้านค้ามียอดขายเพิ่ม อาจช่วยกระตุ้นไม่มาก แต่ช่วยกระจายกำลังซื้อให้ธุรกิจขนาดกลางและเล็กมียอดขายเพิ่มขึ้นได้ โดยเฉพาะในในต่างจังหวัด จะมีเงินหมุนเวียนมากขึ้น”

นายเมธัส กล่าวว่า หนึ่งในโจทย์เร่งด่วนของประเทศคงหนีไม่พ้นการดูแลค่าเงินบาทให้สอดคล้องกับพื้นฐานเศรษฐกิจ เพื่อฟื้นฟูความสามารถในการแข่งขันของภาคการส่งออกและการท่องเที่ยว โดยมองว่านโยบายการเงินควรจะมีทิศทางที่ผ่อนคลายมากขึ้น เพิ่มปริมาณเงินและสภาพคล่องในระบบเพื่อกระตุ้นเงินเฟ้อให้กลับมาอยู่กึ่งกลางของกรอบเป้าหมายธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) ที่ 2% และสร้างกระแสเงินทุนระหว่างประเทศให้มีความสมดุลยิ่งขึ้น โดยหากนโยบายการเงินและนโยบายการคลังมีทิศทางที่สอดประสานซึ่งกันและกัน เชื่อว่าจะสามารถแก้โจทย์ที่ท้าทายนี้ได้

“กรณีค่าเงินบาทแข็งค่ากับการหาที่มาของเงินไม่ได้ ทางหน่วยงานต่างๆ ทั้ง ธปท. กระทรวงการคลัง ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย สำนักงานกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ สำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน ได้รวมตั้งทีมหาหาที่มาให้ได้ว่าแต่ละมุมแต่ละจุดไหนหายไปบ้าง โดยตั้งข้อสังเหตุเงินอาจมาจากคริปโตฯ ซึ่งถ้าหาคำตอบได้ว่ามาจากไหน ก็จะจัดการได้ดีกว่านี้ และหาคำตอบทำไมเงินบาทแข็ง มองว่าไม่ควรเกิดขึ้นในลักษณะแบบนี้”