ระเบียงเศรษฐกิจภาคใต้ และ วาทะของผู้นำที่โลกยอมรับ

เมื่อกลางเดือนที่แล้ว ได้มีบทความเรื่อง “ความน่าอับอายของระบบการเมืองไทย ในสายตาประเทศเพื่อนบ้านและในเวทีโลก” ว่าประเทศไทยได้เตรียมการมาหลายสิบปี ที่จะทำ“ระเบียงพัฒนาเศรษฐกิจภาคใต้” หรือ Southern Economic Corridor (SEC) ขนาดเวนคืนที่ดินไว้แล้ว ทำถนนเขตทางกว้าง 200 เมตรไว้แล้ว สร้างถนนขนาด 4 เลน ไว้แล้ว เพื่อเชื่อมทะเลอันดามันฝั่งตะวันตก กับสุราษฎร์ธานีฝั่งตะวันออกเข้าด้วยกัน สองข้างทางจะได้เป็นที่พัฒนาภาคใต้ให้เป็นท่าเรือน้ำลึกทั้งสองฝั่งมหาสมุทร เป็นโรงกลั่นน้ำมันจากตะวันออกกลาง เพื่อส่งไปยังญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์ เวียดนาม ฮ่องกง ไต้หวัน เขมร มีคลังน้ำมันดิบ คลังน้ำมันที่กลั่นแล้ว และมีโรงงานอุตสาหกรรมที่จีน ญี่ปุ่น จะส่งทางเอเชียใต้ (อินเดีย ศรีลังกา ปากีสถาน บังกลาเทศ) และตะวันออกกลาง มาตั้งอยู่ และในทางตรงกันข้าม ก็มีคลังสินค้าของอินเดียที่ส่งไปประเทศในมหาสมุทรแปซิฟิก มาตั้งและเป็นฐานส่งออกทางทะเลต่อไป

โดยไม่ต้องพึ่งช่องแคบมะละกาอันคับแคบและเสี่ยงภัยต่ออุบัติเหตุ โจรสลัด และความคับคั่งในการเดินเรือ

เรามีแผนการมาเกือบ 40 ปีแล้ว เตรียมโครงสร้างพื้นฐานไว้มากมายแล้ว แต่โครงการก็ยังไม่สัมฤทธิผล เพราะระบบการเมืองของไทยขาดเสถียรภาพ เปิดโอกาสให้นักธุรกิจการเมือง ผู้เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมน้อยกว่าประโยชน์ส่วนตน เข้ามาบริหารประเทศ ประเทศเพื่อนบ้านของเรา จึงทำโครงการอย่างเดียวกันบ้าง จะแล้วเสร็จและใช้งานได้ต้นปี 2570 นี้แล้ว

ถึงแม้ระบบการเมืองไทย จะทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่ดีต่างๆ นานา เช่น รัฐบาลขาดเสถียรภาพ คนเก่งคนดีไม่ยอมนำตนเข้ามาอยู่ในวงจรอันค่อนข้างสกปรกนี้ แต่ผู้เขียนก็ยังนึกไม่ออกว่า ข้าราชการสภาพัฒน์ กรมทางหลวง และผู้บริหารการรถไฟในสมัยนั้น ที่ร่วมกันริเริ่มโครงการไว้ด้วยกัน หายไปไหนกันหมด ทำไมไม่ทำโครงการ “ระเบียงพัฒนาเศรษฐกิจภาคใต้” จากสุราษฎร์ธานีฝั่งแปซิฟิก ไปยังพังงาและกระบี่ทางฝั่งมหาสมุทรอินเดีย ให้แล้วเสร็จ หรือว่าเสนอคณะรัฐมนตรีชุดใหม่ แล้วเขาสั่งให้ทิ้ง เพราะเขากว้านซื้อที่ดิน สองฝั่งทางหลวงสาย 44 (จากอำเภอขนอม มาจนถึงพังงาและกระบี่) ไม่ทัน หรืออาจจะกลัวชายทะเลแถวจังหวัดตรังจะเจริญเร็วไปด้วย จึงขอให้หน่วยราชการทั้งสามได้ช่วยชี้แจงด้วย

ตอนท้ายของบทความดังกล่าว นอกจากเสนอแนะให้เลิกโครงการแลนด์บริดจ์ และ เลิกความคิดที่จะมาถ่ายคอนเทนเนอร์เสีย แล้วหันมาพัฒนาระบบเศรษฐกิจภาคใต้ (SEC) เสียใหม่โดยรีบด่วนแล้ว ยังเสนอให้แก้ไขการเข้าสู่อำนาจบริหารของประเทศไทยเสียใหม่ โดยให้มีองค์กรเลือกตั้ง(Electoral Body) ของอำนาจบริหาร (Executive Power หรือ นรม. และ ครม.) ขึ้นมาใหม่ เพื่อให้มีโอกาสได้เลือกคนเก่ง มืออาชีพ (Professional Executive) จากภาครัฐ ภาคธุรกิจ ภาคประชากิจ เข้ามาเป็นผู้บริหารประเทศอย่างมืออาชีพ และให้เขาผู้มีคุณวุฒิเหล่านี้ เป็น องค์กรเลือกตั้ง (Electoral Body) กันเอง เพื่อเลือกคนดี มีจริยธรรม มีความซื่อสัตย์สุจริต เห็นแก่ประโยชน์ของส่วนรวมมากกว่าประโยชน์ส่วนตน มาบริหารประเทศ

เพื่อสนับสนุนแนวคิดดังกล่าว จึงขอยกวาทะของผู้นำประเทศ ที่พาประเทศไปสู่ความสำเร็จ พลเมืองพ้นจากความยากจน ประเทศมีรายได้สูง เทคโนโลยีก้าวหน้า และติดอันดับ 1 ใน 5 ของประเทศที่เจริญแล้วของโลก ประเทศแรกได้แก่ วาทะของลีกวนยู ผู้นำสิงคโปร์ ประเทศเล็กปลายแหลมมลายู ซึ่งกล่าวไว้ว่า

ท่านผู้นี้เสียชีวิตไปหลายปีแล้ว แต่ลูกชายของท่าน และผู้ที่เป็นผู้นำคนต่อๆ มา ก็ได้ยึดถือแนวทางเดียวกัน

ส่วนประเทศไทยเรา คนดีมีความสามารถถอยหมด เพราะกลไกทางการเมืองของประเทศ (รัฐธรรมนูญ) เปิดโอกาสให้นักการเมืองที่ไม่ดี เข้ามาบริหารประเทศได้ คนดีจึงต้องถอยออกไป

ส่วนวาทะของผู้นำคนที่สอง จากประเทศที่เคยแสนจะยากจน มีพลเมืองนับพันล้าน พลเมืองต้องอพยพหลบหนีความยากแค้น ออกไปอยู่นอกประเทศทุกมุมโลก รวมทั้งประเทศไทย วาทะของผู้นำปัจจุบัน ซึ่งแม้แต่ทรัมป์เองยังต้องบินมาหา กล่าวไว้ว่า

_______________________

ขณะนี้ ประเทศดังกล่าว ประชาชนมีความอยู่ดีกินดี ประเทศกลายเป็นมหาอำนาจของโลก เพราะแก้ไขปัญหาระบบการเมืองภายในประเทศได้แล้ว

เราคนไทยในยุคปัจจุบัน เมื่อพิจารณาวาทะของสองผู้นำข้างต้นแล้ว จึงต้องหาวิธีปิดช่องทาง ที่เปิดให้นักการเมือง ใช้เงินภาษีของเราบ้าง และใช้เงินที่ได้มาโดยมิชอบจากตำแหน่งหน้าที่การเมืองบ้าง ซื้อประชาชนที่ยังไม่ฉลาดพอ พาตนเองให้มาเป็นผู้บริหารประเทศเช่นในระบบปัจจุบัน ซึ่งเรียกว่า ประชาธิปไตยแบบรัฐสภา (Parliamentarian Democracy)

_______________________

เมื่อประเทศได้คนดี ที่มีความสามารถ เข้ามาเป็นผู้นำหรือเป็นผู้บริหารประเทศ ได้แล้ว ความน่าอับอายเช่นที่เกิดมากับโครงการพัฒนาภาคใต้ของเรา ก็จะได้หมดไปเสียที และจะนำพาประเทศ ไปเคียงบ่าเคียงไหล่ กับประเทศเพื่อนบ้านได้ในอนาคตอันไม่ไกลนี้

ศิริภูมิ