Category: เศรษฐกิจ

บทความที่เกี่ยวข้อง

พลิกโฉมทักษะแรงงานทุกวัย สู่เศรษฐกิจดิจิทัลที่ยั่งยืน

“วันแรงงานแห่งชาติ” (May Day) ในอดีตมักถูกระลึกถึงในฐานะวันแห่งการเฉลิมฉลองสิทธิของผู้ใช้แรงงานและการเรียกร้องสวัสดิการขั้นพื้นฐาน ทว่าในบริบทเศรษฐกิจปัจจุบัน ท่ามกลางกระแสดิจิทัลดิสรัปชัน (Digital Disruption) และการก้าวเข้าสู่สังคมสูงวัยอย่างสมบูรณ์ (Aged Society) ความหมายของวันแรงงานกำลังถูกท้าทายและเปลี่ยนผ่านไปสู่แนวคิด “New Way” หรือวิถีใหม่

การขับเคลื่อนเศรษฐกิจให้เข้มแข็งและยั่งยืน ไม่อาจพึ่งพาเพียงแรงงานราคาถูกหรือทักษะแบบดั้งเดิมได้อีกต่อไป หากแต่ต้องอาศัยการ “พลิกโฉมทักษะ” (Skill Transformation) ของแรงงานทุกช่วงวัย เพื่อรองรับการเติบโตของเศรษฐกิจดิจิทัล (Digital Economy) ที่หมุนเวียนด้วยข้อมูล เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) และระบบอัตโนมัติ (Automation) การสร้างโอกาสทางอาชีพที่เท่าเทียมและการมีส่วนร่วมจากทุกภาคส่วนจึงกลายเป็นกุญแจสำคัญในการสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจของประเทศ

1. ความท้าทายสองมิติ: แรงงานสูงวัยกับภัยคุกคามจากเทคโนโลยี

โครงสร้างตลาดแรงงานไทยกำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายแบบ “Double Whammy” หรือวิกฤตซ้อนวิกฤต ได้แก่:

• โครงสร้างประชากรที่เปลี่ยนไป: ประเทศไทยได้ก้าวเข้าสู่สังคมสูงวัยอย่างสมบูรณ์แล้ว ส่งผลให้สัดส่วนของแรงงานในระบบส่วนใหญ่กลายเป็นแรงงานที่มีอายุมาก (Aging Workforce) ซึ่งอาจมีความคุ้นชินกับเทคโนโลยีน้อยกว่าคนรุ่นใหม่

• การแทนที่ด้วยเทคโนโลยี (Displacement by Technology): รายงานจากสถาบันระดับโลกชี้ให้เห็นว่า ระบบอัตโนมัติและ Generative AI มีแนวโน้มจะเข้ามาทดแทนงานประจำ (Routine Tasks) มากขึ้น

ความเสี่ยงนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะกับแรงงานไร้ฝีมือเท่านั้น แต่ยังรวมถึงแรงงานสายวิชาชีพที่ปรับตัวไม่ทัน ดังนั้น “New Way” จึงไม่ใช่เพียงการจ้างงานคนรุ่นใหม่ที่มีทักษะดิจิทัลอยู่แล้ว แต่คือการดึงแรงงาน “ทุกช่วงวัย” ให้สามารถเดินหน้าไปพร้อมกันได้โดยไม่มีใครถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

2. การพลิกโฉมทักษะ (Upskilling & Reskilling) หัวใจสำคัญของแรงงานทุกวัย

การปรับตัวสู่เศรษฐกิจดิจิทัลที่ยั่งยืน จำเป็นต้องมีการยกระดับทักษะ (Upskilling) และการสร้างทักษะใหม่ (Reskilling) โดยแบ่งกลุ่มเป้าหมายตามบริบทที่เหมาะสม:

• แรงงานรุ่นใหญ่ (Baby Boomers & Gen X): มุ่งเน้นการเสริมสร้างทักษะความเข้าใจและใช้เทคโนโลยีดิจิทัล (Digital Literacy) เช่น การใช้งานแพลตฟอร์มบริหารจัดการข้อมูล การตลาดออนไลน์ และการตระหนักรู้ด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ (Cybersecurity) เพื่อนำประสบการณ์และองค์ความรู้ดั้งเดิมที่มีอยู่ (Tacit Knowledge) มาต่อยอดบนระบบดิจิทัล

• แรงงานรุ่นกลางและรุ่นใหม่ (Gen Y & Gen Z): มุ่งเน้นไปที่ทักษะขั้นสูง (Advanced Digital Skills) เช่น การวิเคราะห์ข้อมูล (Data Analytics) การบริหารจัดการระบบคลาวด์ (Cloud Computing) และการประยุกต์ใช้ AI ในการทำงาน ควบคู่ไปกับทักษะทางอารมณ์และสังคม (Soft Skills) เช่น ความยืดหยุ่นและการปรับตัว (Adaptability) และการคิดวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ (Critical Thinking)

การเรียนรู้ตลอดชีวิต (Lifelong Learning) จะต้องเปลี่ยนจากแนวคิดเชิงทฤษฎีมาสู่แนวปฏิบัติที่เกิดขึ้นจริงในองค์กร เพื่อให้แรงงานทุกวัยสามารถรักษาคุณค่าของตนเองในตลาดงานไว้ได้

3. พลังแห่งความร่วมมือข้ามเจเนอเรชัน (Intergenerational Synergy)

เศรษฐกิจที่เข้มแข็งเกิดจากการผสมผสานจุดแข็งของแรงงานแต่ละช่วงวัย องค์กรยุคใหม่ควรสร้างระบบนิเวศการทำงานที่เกื้อกูลกัน เช่น ระบบ Reverse Mentoring หรือการให้พนักงานรุ่นใหม่ที่มีความเชี่ยวชาญด้านดิจิทัลมาเป็นพี่เลี้ยงคอยแนะนำเทคโนโลยีใหม่ๆ ให้กับพนักงานรุ่นใหญ่ ในขณะที่พนักงานรุ่นใหญ่ก็ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาด้านการบริหารความสัมพันธ์ การแก้ปัญหาที่ซับซ้อน และทักษะการเจรจาต่อรอง

การผสานพลังดังกล่าวไม่เพียงแต่ช่วยลดช่องว่างระหว่างวัย (Generation Gap) ในองค์กร แต่ยังช่วยสร้างนวัตกรรมและเสถียรภาพทางเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยทั้ง “ประสบการณ์” และ “เทคโนโลยี”

4. บทบาทของภาคส่วนต่างๆ ในการสร้างกลไกที่ยั่งยืน

การพลิกโฉมทักษะแรงงานเป็นวาระแห่งชาติที่ต้องอาศัยกลไกแบบจตุภาคี (Quadruple Helix) หรือการมีส่วนร่วมจาก 4 ภาคส่วนหลัก:

1. ภาครัฐ: ต้องปรับเปลี่ยนบทบาทสู่การเป็น “ผู้สนับสนุน” (Facilitator) โดยการออกนโยบายเงินอุดหนุนหรือมาตรการลดหย่อนภาษีให้แก่องค์กรที่ลงทุนในการพัฒนาทักษะพนักงาน รวมถึงการพัฒนาแพลตฟอร์มการเรียนรู้แห่งชาติที่ทุกคนเข้าถึงได้ฟรี

2. ภาคเอกชน: ต้องปรับเปลี่ยนทัศนคติต่อการฝึกอบรม โดยมองว่าการพัฒนาบุคลากรคือ “การลงทุน” ไม่ใช่ “ค่าใช้จ่าย” และควรเปิดโอกาสให้แรงงานสูงวัยได้เข้าถึงตำแหน่งงานที่ใช้ทักษะใหม่ๆ

3. ภาคการศึกษา: ต้องปรับหลักสูตรให้มีความยืดหยุ่นและเชื่อมโยงกับความต้องการของภาคธุรกิจจริง (Demand-Driven Education) มุ่งเน้นการแจกใบประกาศนียบัตรระยะสั้น (Micro-credentials) มากกว่าปริญญาบัตรแบบเดิม

4. ภาคประชาสังคมและแรงงาน: ตัวแรงงานเองต้องมีทัศนคติแบบเติบโต (Growth Mindset) พร้อมที่จะเปิดรับสิ่งใหม่และพร้อมที่จะเรียนรู้อยู่เสมอ

สรุป (Summary)

หัวข้อ “May Day… New Way: พลิกโฉมทักษะแรงงานทุกวัย สู่เศรษฐกิจดิจิทัลที่ยั่งยืน” เป็นเสมือนเข็มทิศนำทางตลาดแรงงานไทยในยุคปัจจุบัน ความเข้มแข็งของเศรษฐกิจไม่ได้วัดกันที่จำนวนแรงงานอีกต่อไป แต่วัดกันที่ “ขีดความสามารถในการปรับตัว” ของแรงงาน การเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจดิจิทัลที่ประสบความสำเร็จและยั่งยืน จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อทุกภาคส่วนร่วมมือกันทลายข้อจำกัดด้านอายุ เปิดรับเทคโนโลยี และสร้างระบบนิเวศการเรียนรู้ตลอดชีวิตที่โอบรับแรงงานทุกกลุ่ม เพื่อเปลี่ยนความท้าทายจากเทคโนโลยีดิสรัปชันและสังคมสูงวัย ให้กลายเป็นโอกาสครั้งสำคัญในการขับเคลื่อนประเทศอย่างมั่นคง

แหล่งอ้างอิง (References)

1. World Economic Forum (WEF). The Future of Jobs Report. รายงานแนวโน้มตลาดแรงงานโลกและการเปลี่ยนแปลงด้านทักษะที่จำเป็นอันเนื่องมาจากเทคโนโลยีและปัญญาประดิษฐ์

2. สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI). รายงานผลกระทบของสังคมสูงวัยต่อตลาดแรงงานไทยและการปรับตัวทางนโยบาย. งานวิจัยเชิงลึกเกี่ยวกับการยกระดับทักษะแรงงานไทยและการส่งเสริมการจ้างงานผู้สูงอายุในยุคดิจิทัล

3. สถาบันวิจัยเศรษฐกิจป๋วย อึ๊งภากรณ์ (ธนาคารแห่งประเทศไทย). บทความวิจัยด้านการเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจดิจิทัลและขีดความสามารถในการแข่งขันของแรงงานไทย. Analysis of labor market resilience and structural changes.

4. กระทรวงแรงงาน. แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อรองรับอุตสาหกรรมเป้าหมาย (S-Curve). แนวทางการขับเคลื่อนและเตรียมความพร้อมแรงงานไทยสู่ศตวรรษที่ 21

รูปภาพ

จีนกำลังเผชิญกับปัญหาเศรษฐกิจในประเทศอย่างเห็นได้ชัด โดยข้อมูลล่าสุดจากสำนักงานสถิติแห่งชาติ ชี้ให้เห็นว่า แม้การส่งออกของจีนจะเติบโตได้ดีมาก แต่ตัวเลขเศรษฐกิจในประเทศกลับปรับตัวแย่ลง

การลงทุนในสินทรัพย์ถาวรในช่วง 4 เดือนแรกของปี 2569 หดตัวลง 1.6% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ซึ่งเป็นการปรับตัวลดลงมากกว่าที่นักวิเคราะห์คาดการณ์ 

ขณะที่ ยอดค้าปลีกในเดือนเม.ย.เติบโตเพียง 0.2% ซึ่งถือเป็นระดับที่แย่ที่สุดนับตั้งแต่ช่วงการระบาดของโควิด-19 และต่ำกว่าที่นักเศรษฐศาสตร์ทุกสำนักคาดการณ์ไว้

ภาคการผลิตเชิงอุตสาหกรรมขยายตัวเพียง 4.1% ซึ่งถือเป็นระดับที่อ่อนแอที่สุดในรอบเกือบ 3 ปี ส่วนยอดสินเชื่อใหม่ของภาคครัวเรือนปรับตัวลดลงอย่างมาก ทั้งหมดชี้ให้เห็นสภาวะที่ประชาชนไม่กล้าใช้จ่ายหรือกู้ยืมเพื่อการลงทุน

นอกจากนี้ วิกฤติตลาดแรงงานในกลุ่มคนรุ่นใหม่ ยังเป็นปัจจัยซ้ำเติม โดยอัตราการว่างงานของแรงงานอายุน้อยพุ่งสูงขึ้นแตะระดับสูงสุดในรอบกว่า 2 ปี ท่ามกลางความกังวลเกี่ยวกับผลกระทบของเทคโนโลยี AI ต่อการจ้างงาน

แม้ภาคการส่งออกจะยังคงเป็นเครื่องยนต์หลักที่ทำงานได้ดี โดยเติบโตถึง 15% ในช่วง 4 เดือนแรกของปี จากอานิสงส์ของการลงทุนในเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) ทั่วโลก และความสัมพันธ์ทางการค้ากับสหรัฐ ที่เริ่มมีเสถียรภาพมากขึ้นภายหลังการเยือนปักกิ่งของประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์

อย่างไรก็ดี แรงขับเคลื่อนนี้กลับทำได้เพียงช่วยพยุงให้เศรษฐกิจจีนยังคงอยู่ในเส้นทางที่จะบรรลุเป้าหมายการเติบโตที่ 4.5% ถึง 5% เท่านั้น และไม่เพียงพอที่จะชดเชยอุปสงค์ภายในประเทศที่หายไปได้ทั้งหมด

ขณะที่ผู้ผลิตจีนเองยังต้องแบกรับภาระต้นทุนวัตถุดิบที่พุ่งสูงขึ้นตามราคาน้ำมันจากผลกระทบของสงครามในอิหร่าน

ทางด้านนโยบายรัฐบาล และธนาคารกลางจีนยังคงดำเนินแนวทางแบบ “รอดูสถานการณ์” โดยมีการลดการใช้จ่ายทางการคลัง และยังไม่มีการส่งสัญญาณผ่อนคลายนโยบายการเงินเพิ่มเติม แม้ว่าสภาพคล่องในตลาดจะเพียงพอแต่กลับขาดความต้องการสินเชื่อจากภาคธุรกิจ และประชาชน

อย่างไรก็ตาม ยังพอมีสัญญาณบวกที่หาได้ยากจาก ภาคอสังหาริมทรัพย์ โดยราคาบ้านมือสองปรับตัวลดลงในอัตราที่ช้าลงที่สุดนับตั้งแต่เดือนมี.ค.2568 ซึ่งอาจเป็นจุดเริ่มต้นเล็กๆ ของการรักษาเสถียรภาพในภาคส่วนที่เปราะบางที่สุดส่วนหนึ่งของเศรษฐกิจ

พิสูจน์อักษร….สุรีย์  ศิลาวงษ์

เจาะลึกยุทธศาสตร์ในช่วงที่ผ่านมา ของรัฐบาลที่มากกว่าแค่พักหนี้ แต่คือการรื้อโครงสร้างผ่านดิจิทัล เติมทุน 2 แสนล้าน สกัดสินค้านอก และใช้ภาษีสร้างแต้มต่อ เพื่อให้คนตัวเล็กเติบโตได้จริง