Category: เศรษฐกิจ

(26 มิ.ย. 69) น.อ.วีรยุทธ พันธ์ฉลาด หัวหน้าชุดควบคุมทหารพรานนาวิกโยธินที่ 3 หน่วยเฉพาะกิจนาวิกโยธินตราด ได้รับรายงานจากกำลังพลประจำจุดตรวจบ้านเขาล้าน อ.เมือง จ.ตราด ว่าสามารถสกัดจับรถเก๋งต้องสงสัย 2 คัน ขณะขับผ่านด่านมุ่งหน้าเข้าตัวเมืองตราด หลังพบมีพฤติกรรมน่าสงสัย คนขับเป็นชายไทย 2 คน และมีชายชาวจีนโดยสารมาคันละ 2 คน รวม 4 คน เจ้าหน้าที่นำทั้งหมดมาสอบสวน

นายกิตติพงษ์ ชายไทยหนึ่งในผู้ถูกจับกุม ให้การว่า ได้รับการว่าจ้างจากคนรู้จักให้ไปรับชาวจีนทั้ง 4 คน บริเวณใกล้สี่แยกไฟแดง อ.คลองใหญ่ จ.ตราด เพื่อนำไปส่งในตัวเมืองตราด ได้ค่าจ้างไม่เกินคันละ 1,500 บาท และไม่ทราบว่าชาวจีนทั้งหมดเดินทางมาจากที่ใด เคยรับงานมาแล้ว 2 ครั้ง

ส่วนนายภูศิริ (ผู้ต้องหาอีกราย) ซึ่งเป็นน้องชาย เพิ่งทำเป็นครั้งแรก ทั้งคู่เป็นชาวคลองใหญ่ อ้างว่า ที่รับงานดังกล่าว เพราะสภาพเศรษฐกิจชายแดนซบเซา ขาดรายได้ จึงจำเป็นต้องหาเงินประทังชีวิต

ด้านชายชาวจีนทั้ง 4 คน (ข้อหา ลอบเข้าเมือง) ให้การผ่านล่ามว่า ก่อนหน้านี้พักอาศัยอยู่ที่เมืองพัทยามานานกว่า 2 ปี และได้เดินทางมายังคลองใหญ่ เพื่อหวังจะเดินทางต่อไปประเทศกัมพูชา ยืนยันว่าไม่ได้มีเจตนาจะเดินทางไปทำงานในขบวนการสแกมเมอร์แต่อย่างใด – ข่าวเวิร์คพอยท์รายงาน

แจ้งปัญหาการใช้งานได้ที่ เพจสยามรัฐออนไลน์ภาพ-โฆษณา-ข่าว-บทความ รวมถึงข้อมูลอื่นที่เกี่ยวข้องกับเว็บไซต์สยามรัฐ อยู่ภายใต้โดเมน siamrath.co.th เท่านั้นผู้ดูแลเว็บไซต์ นายวิชัย สอนเรือง ดูแลรับผิดชอบข่าว / ภาพ / โฆษณา / ข้อมูลอื่นที่เกี่ยวข้องกับเว็บไซต์

แจ้งปัญหาการใช้งานได้ที่ เพจสยามรัฐออนไลน์ภาพ-โฆษณา-ข่าว-บทความ รวมถึงข้อมูลอื่นที่เกี่ยวข้องกับเว็บไซต์สยามรัฐ อยู่ภายใต้โดเมน siamrath.co.th เท่านั้นผู้ดูแลเว็บไซต์ นายวิชัย สอนเรือง ดูแลรับผิดชอบข่าว / ภาพ / โฆษณา / ข้อมูลอื่นที่เกี่ยวข้องกับเว็บไซต์

สถานการณ์เชื้อไวรัสอีโบลาในปีค.ศ. 2026 ส่งผลต่อเศรษฐกิจโลกอย่างไร  

อีโบลานับเป็นเชื้อไวรัสที่ถูกค้นพบ และแพร่ระบาดมาอย่างยาวนาน เชื้อไวรัสอีโบลาถูกค้นพบครั้งแรกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976 การระบาดในช่วงแรกเป็นไปในวงแคบและยังสามารถควบคุมได้ จนกระทั่งปี ค.ศ. 2014 ได้เกิดการระบาดของเชื้อไวรัสอีโบลาอย่างรุนแรงที่สุดในแอฟริกาตะวันตก มีผู้ติดเชื้อมากกว่า 28,000 คนใน 10 ประเทศ ครอบคลุมพื้นที่มากถึง 3 ทวีป ส่งผลให้พื้นที่ป่าไม้ในประเทศกินีซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการระบาด สูญเสียไปมากกว่าร้อยละ 85 จนกระทั่งปี ค.ศ. 2019 มีผู้ติดเชื้อในคองโกมากกว่า 2,000 ราย นำไปสู่การปรับมาตรการรับมือครั้งใหม่ 

ในปี ค.ศ. 2026 นี้ เชื้อไวรัสอีโบลายังคงกลับมาระบาดหนัก โดยเมื่อต้นเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา มีผู้ติดเชื้อที่ได้รับการยืนยันแล้ว 363 ราย ซึ่งเชื้อที่แพร่ระบาดระลอกนี้เป็นสายพันธุ์ Bundibugyo ที่ยังไม่มีวัคซีนสำหรับรักษาโดยตรง ในครั้งนี้ ลงทุนศาสตร์ขอพาท่านผู้อ่านไปสำรวจผลกระทบของเชื้อไวรัสอีโบลาที่มีต่อเศรษฐกิจโลกในปี ค.ศ. 2026 ดังต่อไปนี้ [1, 2, 3]

การแพร่ระบาดในปีนี้ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่ออุตสาหกรรมเทคโนโลยีระดับโลก เนื่องจากคองโกเป็นผู้ผลิตโคบอลต์รายใหญ่ที่สุดของโลก ครอบคลุมความต้องการทั่วโลกถึงร้อยละ 60 โคบอลต์นับเป็นแร่ธาตุสำคัญในการผลิตแบตเตอรี่ที่ใช้ทั้งในสมาร์ทโฟนและรถยนต์ไฟฟ้า นอกจากโคบอลต์แล้ว คองโกยังเป็นผู้ผลิตทองแดงรายใหญ่ที่สุดในแอฟริกา และมีแร่ธาตุสำคัญกลุ่ม 3TG ซึ่งได้แก่ ทังสเตน, ดีบุก, แทนทาลัม และทองคำ โดยแร่ธาตุเหล่านี้จำเป็นอย่างยิ่งต่อกระบวนการผลิตเซมิคอนดักเตอร์ ดังนั้น การแพร่ระบาดในพื้นที่ดังกล่าวจึงอาจส่งผลให้ภาคการผลิตหยุดชะงัก และส่งผลกระทบต่อเนื่องไปยังอุตสาหกรรมเทคโนโลยีทั่วโลก

หากการผลิตแร่ธาตุสำคัญกลุ่ม 3TG ต้องหยุดชะงักลง ราคาวัตถุดิบในตลาดโลกจะยิ่งผันผวนมากขึ้น ปัจจุบันนี้แร่ธาตุกลุ่มนี้เป็นที่ต้องการอย่างมาก และในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า คาดว่าความต้องการแร่ธาตุดังกล่าวจะเพิ่มขึ้นถึงอีก 3 เท่า อย่างไรก็ตาม ในทางกลับกัน ความต้องการแร่ธาตุที่พุ่งสูงขึ้นนี้ กลับกลายเป็นตัวกระตุ้นที่ทำให้การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสอีโบลาในคองโกเลวร้ายมากยิ่งขึ้น เมื่อการเร่งขุดเจาะแร่ธาตุต่าง ๆ เพื่อใช้ในอุตสาหกรรมเทคโนโลยี กลับนำไปสู่การตัดไม้ทำลายป่าอย่างรวดเร็ว

ในปี ค.ศ. 2024 ป่าฝนในลุ่มน้ำคองโกถูกทำลายไปมากถึง 1.5 ล้านเอเคอร์ ป่าไม้ที่ลดลงทำให้ค้างคาวซึ่งเป็นพาหะตามธรรมชาติของเชื้ออีโบลาสูญเสียที่อยู่อาศัย และย้ายแหล่งหากินเข้ามาใกล้ชิดกับชุมชนมากขึ้น นอกจากนี้ นักขุดแร่ทั้งหลายมักจะหาแหล่งแร่ใหม่ ๆ ในป่าลึก กลับกลายเป็นการเพิ่มความเสี่ยงในการสัมผัสกับสัตว์ป่าโดยตรง และทำให้เชื้อไวรัสแพร่กระจายเข้าสู่มนุษย์ได้รวดเร็วยิ่งขึ้น

ความจำเป็นทางด้านเศรษฐกิจ กลับกลายเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้เชื้อไวรัสอีโบลาแพร่กระจายและส่งผลกระทบต่อชีวิตของผู้คน จะเห็นได้ว่าการระบาดในปี ค.ศ. 2026 นี้ มีจุดเริ่มต้นจากเมือง Mongbwalu ซึ่งเป็นเมืองที่มีการทำเหมืองทองคำอย่างหนาแน่นและมีการตัดไม้ทำลายป่าอย่างชัดเจน 

เพื่อป้องกันไม่ให้เศรษฐกิจโลกเติบโตบนการทำลายสุขภาพของคนในท้องถิ่น ในเดือนพฤษภาคมปีนี้ สหภาพยุโรปได้ประกาศใช้มาตรการ “Global Health Resilience Initiative” เพื่อมุ่งหวังให้เกิดความมั่นคงทางเศรษฐกิจควบคู่ไปกับสุขภาพอนามัยของผู้คนในระยะยาว จากนี้ไป เราคงได้แต่คอยจับตาดูสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสอีโบลา ท่ามกลางกระแสการพัฒนาทางเทคโนโลยีที่ยังคงเรียกร้องทรัพยากรโลกอย่างมหาศาล

ลงทุนศาสตร์

รายการอ้างอิง

[1] Shah, S. (June 5, 2026). A disease of deforestation: how Ebola is linked to the smartphone in your pocket. https://www.theguardian.com/world/2026/jun/05/ebola-mineral-mining-smartphones-congo

[2] European Commission. (n.d.). Ebola virus outbreak 2026. https://health.ec.europa.eu/health-security-and-infectious-diseases/crisis-management/ebola-virus-outbreak-2026_en

[3] World Health Organization. (n.d.). Ebola: The Democratic Republic of the Congo, 2026. https://www.who.int/emergencies/situations/ebola-outbreak—drc-2026

อัพเดทล่าสุดเมื่อ : 26 มิถุนายน 2026

เกี่ยวกับผู้เขียน

ลงทุนศาสตร์

ผมเขียนบทความเกี่ยวกับการลงทุนตั้งแต่เบื้องต้น เหมาะสำหรับผู้ลงทุนหรือผู้ที่มีความสนใจที่จะลงทุนที่รักหรือมีทีท่าว่าจะรักในศาสตร์ของการลงทุนเหมือนกัน

ภาพรวมเศรษฐกิจ

เศรษฐกิจของประเทศชิลีประจำเดือนเมษายน 2569 ในภาพรวมชะลอตัวลงจากภาวะสงครามในตะวันออกกลางซึ่งส่งผลกระทบเชิงลบต่อราคาน้ำมันในตลาดโลกทำให้และอัตราเงินเฟ้อของชิลีปรับตัวขึ้นมาอยู่ที่ระดับ 4.0% เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจากระดับเงินเฟ้อต่ำสุดที่ 2.4% ในเดือนกุมภาพันธ์ 2569 GDP ปรับลดลง –1.2% การบริโภคภาคเอกชนลดลง -0.6% ในขณะที่อัตราว่างงานเพิ่มขึ้นแตะระดับ 9.1% การนำเข้าโดยรวมของชิลีเพิ่มขึ้น 5.2% และการส่งออกเพิ่มขึ้นที่ 12.8% โดยสินค้ากลุ่มสินแร่และทองแดงซึ่งเป็นสินค้าส่งออกหลักขยายตัวจากปีก่อนหน้า 20.5% รวมมูลค่า 2.3 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ ทั้งนี้ ในเดือนเมษายน 2569 ชิลีมีมูลค่าการค้ารวมกับไทยกว่า 385.8 ล้านเหรียญสหรัฐ โดยมีการนำเข้าสินค้าจากไทยเพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้า 12.9% รวมมูลค่า 236.1 ล้านเหรียญสหรัฐ ในส่วนของรายละเอียดในแต่ละด้านประจำเดือนเมษายน 2569 สคต. ณ กรุงซันติอาโกขอสรุปรายละเอียด ดังนี้

1. การบริโภคภาคเอกชน (ข้อมูลจากธนาคารกลางชิลี )

การบริโภคภาคเอกชนของชิลีประจำเดือนเมษายน 2569 ในภาพรวมปรับตัวลดลง -0.6% เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้า การบริโภคภาคเอกชนของชาวชิลีในภาพรวมชะลอตัวลงจากผลกระทบราคาน้ำมันและสินค้าโภคภัณฑ์ที่ปรับตัวสูงขึ้น โดยปรับตัวเพิ่มขึ้นถึง 11 หมวดจากทั้งหมด 13 หมวด (พลังงาน อาหาร ที่พัก เครื่องนุ่งห่ม ขนส่งสาธารณะ ฯลฯ) ทั้งนี้หมวดสินค้าที่มีการชะลอตัวมากที่สุด คือหมวด เครื่องดืมแอลกอฮอลและยาสูบ โดยลดลงที่ -7.0% ตามมาด้วยหมวดน้ำมันเชื้อเพลิงที่ -2.1% สะท้อนพฤติกรรมผู้บริโภคชาวชิลีที่ระมัดระวังการใช้จ่ายและปรับลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นลง

สำหรับดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภคประจำเดือนเมษายน 2569  ปรับตัวลดลงจากช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้าจากระดับ 43.1 มาอยู่ที่ 41.3 ลดลง -4.2%

2.การลงทุน (ข้อมูลจากธนาคารกลางชิลี https://www.bcentral.cl/)

บรรยากาศการลงทุนของภาครัฐและภาคเอกชนในชิลีประจำเดือนเมษายน 2569 ในภาพรวมปรับตัวเพิ่มขึ้น 7.4% เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้า สะท้อนจากตัวเลขการขออนุญาตก่อสร้าง (คิดเป็นตารางเมตร) เพิ่มขึ้นจาก 8.7 แสนตารางเมตร มาอยู่ที่ 9.4 แสนตารางเมตร โดยปัจจัยหลักมาจากการก่อสร้างของภาครัฐที่เพิ่มขึ้นถึง 139% ทางด้านดัชนีตลาดหลักทรัพย์ของชิลี (IPSA) อยู่ที่ระดับ 10,908 จุด เพิ่มขึ้น 4.06% จากช่วงต้นปีนี้

สำหรับดัชนีความเชื่อมั่นทางธุรกิจโดยรวมประจำเดือนเมษายน 2569 ปรับระดับจาก 46.1 มาอยู่ที่ 49.3 เพิ่มขึ้น 6.9% จากช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้า โดยภาคธุรกิจที่มีดัชนีความเชื่อมั่นสูงที่สุด  3 อันดับแรกได้แก่ (1) ภาคธุรกิจเหมืองแร่ (2) ภาคการค้า และ (3) ภาคการผลิต โดยอยู่ที่ 60.6, 53.7 และ 47.2 ตามลำดับ 

3. เสถียรภาพทางเศรษฐกิจ (ข้อมูลจากธนาคารกลางชิลี https://si3.bcentral.cl และสำนักงานสถิติแห่งชาติของชิลี https://www.ine.gob.cl)

อัตราการว่างงานของประเทศชิลีในเดือนเมษายน 2569 เพิ่มขึ้นมาอยู่ที่ 9.1% ของจำนวนผู้ใช้แรงงานทั้งหมดในประเทศ เพิ่มขึ้น 0.3% จากช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้า โดยอัตราการจ้างงานใหม่อยู่ที่ 0.7% ในขณะที่อัตราการเติบโตของจำนวนผู้ใช้แรงงานในระบบเพิ่มขึ้นที่ 1 %

อัตราเงินเฟ้อของประเทศชิลีในเดือนเมษายน 2569 ปรับตัวขึ้นมาอยู่ที่ระดับ 4.0% หมวดที่ปรับราคาเพิ่มขึ้นสูงสุดในรอบ 12 เดือนได้แก่ หมวดพลังงานและน้ำมันเชื้อเพลิง โดยเพิ่มขึ้นถึง 11.4% หากพิจารณาเฉพาะน้ำมันดีเซลพบว่า มีราคาเพิ่มขึ้นถึง 55.7% จากช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้าอันเป็นผลกระทบจากภาวะสงครามในตะวันออกกลาง

4. การส่งออก-นำเข้า (ข้อมูลจากกรมเศรษฐกิจระหว่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศของชิลี SUBREI – www.subrei.gob.cl)

การส่งออกสินค้าของชิลีระหว่างเดือนมกราคม – เมษายน 2569  มีมูลค่ารวมที่ 40,025 ล้านเหรียญสหรัฐ เพิ่มขึ้น 12.8% เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้า โดยสินค้าส่งออกหลัก ได้แก่  

สินค้า	ม.ค.-เม.ย. (ล้านเหรียญสหรัฐ)		ขยายตัว (68/69)
	ปี 2568	ปี 2569
สินแร่	19,737	23,782	20.5%
ผลไม้	3,837	3,479	-9.3%
เคมีภัณฑ์	2,560	3,290	28.5%
ปลาแซลมอน	2,262	2,390	5.7%
เยื่อกระดาษ	1,443	1,201	-16.8%
ไม้และเฟอร์นิเจอร์ไม้	732	624	-14.8%
เครื่องจักรและส่วนประกอบ	439	520	18.5%

การนำเข้าของชิลีระหว่างเดือนมกราคม – เมษายน 2569 มีมูลค่ารวมที่ 28,488 ล้านเหรียญสหรัฐ เพิ่มขึ้น 5.2% เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้า โดยสินค้านำเข้าหลัก ได้แก่

สินค้า	ม.ค.-เม.ย. (ล้านเหรียญสหรัฐ)		ขยายตัว (68/69)
	ปี 2568	ปี 2569
สินค้าอุปโภคบริโภค	8,200	8,437	2.9%
สินค้าหมวดพลังงาน	4,527	4,950	9.3%
สินค้าทุน	5,868	6,474	10.3%
–รถยนต์เชิงพาณิชย์	877	941	7.3%
–เครื่องจักรสำหรับอุตสาหกรรมเหมืองแร่และอุตสาหกรรมก่อสร้าง	617	533	-13.6%

จากตัวเลขการส่งออกของชิลีที่สูงกว่าตัวเลขการนำเข้า ทำให้ชิลีได้ดุลการค้าจำนวน 11,537 ล้านเหรียญสหรัฐ

5. การค้าของชิลีกับไทย และกลุ่มประเทศอาเซียน (ข้อมูลสถิติทางการค้าจาก Global Trade Atlas)

   ชิลีนำเข้าสินค้าจากประเทศไทยระหว่างเดือน มกราคม – เมษายน 2569 มีมูลค่ารวมอยู่ที่ 236.16 ล้านเหรียญสหรัฐ (เพิ่มขึ้น 12.98% เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้า) ซึ่งสินค้าที่ นำเข้าจากไทยมากที่สุด 5 อันดับแรก ได้แก่ 

• รถยนต์และส่วนประกอบ (111.87 ล้านเหรียญสหรัฐ เพิ่มขึ้น 38.37%) 

• เครื่องจักรกลและส่วนประกอบ (39.29 ล้านเหรียญสหรัฐ ลดลง -13.21%) 

• ปลากระป๋อง (20.68 ล้านเหรียญสหรัฐ ลดลง -20.09%)

• เครื่องจักรไฟฟ้าและอุปกรณ์ไฟฟ้า (15.74 ล้านเหรียญสหรัฐ เพิ่มขึ้น  91.56%)

• อัญมณีและไข่มุก (8.47 ล้านเหรียญสหรัฐ เพิ่มขึ้น 13.44%)

สำหรับตัวเลขการนำเข้าของชิลีจากกลุ่มประเทศอาเซียนใน 5 อันดับแรก ได้แก่

• ชิลีนำเข้าจากเวียดนาม 470.83 ล้านเหรียญสหรัฐ (ลดลง -15.57%)

• ชิลีนำเข้าจากไทย 236.16 ล้านเหรียญสหรัฐ (เพิ่มขึ้น 12.98%)

• ชิลีนำเข้าจากอินโดนีเซีย 171.96 ล้านเหรียญสหรัฐ (เพิ่มขึ้น 13.26%)

• ชิลีนำเข้าจากมาเลเซีย 85.36 ล้านเหรียญสหรัฐ (เพิ่มขึ้น 2.32%)

• ชิลีนำเข้าจากสิงคโปร์ 32.18 ล้านเหรียญสหรัฐ (ลดลง –25.08%)

ชิลีส่งออกสินค้าไปยังประเทศไทยระหว่างเดือน มกราคม – เมษายน 2569 มีมูลค่ารวมอยู่ที่ 149.71 ล้านเหรียญสหรัฐ (ลดลง -33.24% เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อนหน้า) ซึ่งสินค้าที่ส่งออกไปยังไทยมากที่สุด 5 อันดับแรก ได้แก่

• ทองแดง (38.52 ล้านเหรียญสหรัฐ ลดลง -59.88%) 

• แซลมอนและอาหารทะเล (37.31 ล้านเหรียญสหรัฐ ลดลง -14.28%)

• สินแร่อื่น ๆ (27.19 ล้านเหรียญสหรัฐ เพิ่มขึ้น 67.53%)

• เยื่อกระดาษ (19.71 ล้านเหรียญสหรัฐ ลดลง -50.14%)

• ผลไม้และผลิตภัณฑ์ธัญพืช (9.29 ล้านเหรียญสหรัฐ ลดลง –19.27%)

สำหรับตัวเลขการส่งออกของชิลีไปยังกลุ่มประเทศอาเซียนใน 5 อันดับแรก ได้แก่

• ชิลีส่งออกไปยังไทย 149.71 ล้านเหรียญสหรัฐ (ลดลง –33.24%)

• ชิลีส่งออกไปยังเวียดนาม 132.16 ล้านเหรียญสหรัฐ (เพิ่มขึ้น 8.40%)

• ชิลีส่งออกไปยังมาเลเซีย 92.81 ล้านเหรียญสหรัฐ (เพิ่มขึ้น 11.65%)

• ชิลีส่งออกไปยังอินโดนีเซีย 47.20 ล้านเหรียญสหรัฐ (เพิ่มขึ้น 118.23%)

• ชิลีส่งออกไปยังสิงคโปร์ 35.26 ล้านเหรียญสหรัฐ (เพิ่มขึ้น 13.35%)

มูลค่าการค้ารวมระหว่างไทย-ชิลี ระหว่างเดือนมกราคม – เมษายน 2569 อยู่ที่ 385.87 ล้านเหรียญสหรัฐ (ลดลง -10.95%)               โดยชิลีนำเข้าสินค้าจากไทย มากกว่าส่งออกสินค้ามายังไทย ทำให้ไทยเป็นฝ่ายได้ดุลการค้าที่ 86.45 ล้านเหรียญสหรัฐ

กรุงฮานอยอนุมัตินโยบายสนับสนุนผู้ประกอบการเอกชนใน 5 ภาคส่วนสำคัญ

 สภาประชาชนกรุงฮานอยได้อนุมัติมาตรการสนับสนุนผู้ประกอบการภาคเอกชนใน 5 สาขายุทธศาสตร์สำคัญ           เพื่อส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจและยกระดับบทบาทของ  กรุงฮานอยในฐานะศูนย์กลางการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ      โดยนโยบายดังกล่าวสอดคล้องกับบทบัญญัติของกฎหมาย     เมืองหลวง 2569

ภายใต้มาตรการดังกล่าว ผู้ประกอบการเอกชนที่ดำเนินธุรกิจใน 5 สาขาหลัก ได้แก่ อุตสาหกรรมวัฒนธรรม กีฬาและการท่องเที่ยว การศึกษาและการฝึกอบรม การสาธารณสุข โลจิสติกส์ และเกษตรกรรมเทคโนโลยีขั้นสูง จะได้รับสิทธิประโยชน์และการสนับสนุนจากภาครัฐ เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันและส่งเสริมการพัฒนาอย่างยั่งยืน

 นโยบายดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการส่งเสริมบทบาทของภาคเอกชนให้เป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญของเศรษฐกิจเมืองหลวง ควบคู่กับการพัฒนาอุตสาหกรรมและบริการที่มีมูลค่าเพิ่มสูง ซึ่งจะช่วยสร้างการเติบโตทางเศรษฐกิจและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาของประเทศ

  ภายใต้มติดังกล่าว ผู้ประกอบการที่มีสิทธิได้รับการสนับสนุนจะต้องเป็นกิจการที่จดทะเบียนในกรุงฮานอย และไม่มีการถือหุ้นโดยภาครัฐ หรือมีสัดส่วนการถือหุ้นของภาครัฐไม่เกินร้อยละ 50 ของทุนจดทะเบียน นอกจากนี้ ผู้ประกอบการจะต้องดำเนินธุรกิจใน 1 ใน 5 สาขายุทธศาสตร์ที่กำหนด รวมทั้งต้องมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างรายได้ให้ภาครัฐ การจ้างงาน และความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กร โดยมีมาตการสนับสนุนได้แก่ 

1. ด้านการสนับสนุนสถานที่ประกอบธุรกิจ กรุงฮานอยจะให้ความช่วยเหลือผ่านการลดค่าเช่าที่ดินในพื้นที่ซึ่งมีโครงสร้างพื้นฐานพร้อมใช้งาน ภายในนิคมอุตสาหกรรม กลุ่มอุตสาหกรรม และศูนย์เทคโนโลยี โดยใช้กลไกในลักษณะเดียวกับมาตรการส่งเสริมที่มีอยู่สำหรับธุรกิจเทคโนโลยีขั้นสูง ผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs) และธุรกิจสตาร์ทอัพด้านนวัตกรรม

2. ด้านแหล่งเงินทุน ผู้ประกอบการที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์จะสามารถเข้าถึงสินเชื่ออัตราพิเศษจากกองทุนเพื่อการลงทุนและพัฒนานกรุงฮานอย (Hà Nội Development Investment Fund) เพื่อใช้ในการลงทุนด้านเครื่องจักร อุปกรณ์ และเทคโนโลยีสมัยใหม่ ตลอดจนสนับสนุนการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลและการพัฒนาเศรษฐกิจสีเขียว โครงการสินเชื่อดังกล่าวยังครอบคลุมถึงการสนับสนุนด้านการส่งออก การเงินในห่วงโซ่อุปทาน ตลอดจนโครงการที่เกี่ยวข้องกับการเติบโตสีเขียว เศรษฐกิจหมุนเวียน (Circular Economy) และการนำหลักทางด้านสิ่งแวดล้อม สังคม และธรรมาภิบาล (ESG)    มาประยุกต์ใช้ในการดำเนินธุรกิจ เพื่อส่งเสริมการขยายตลาดสู่ต่างประเทศ โดยกรุงฮานอยจะสนับสนุนค่าใช้จ่ายร้อยละ 70 สำหรับการฝึกอบรมและพัฒนาศักยภาพในต่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับตลาดสากล โดยกำหนดวงเงินสนับสนุนไม่เกิน 100 ล้านด่ง (ประมาณ 3,800 เหรียญสหรัฐฯ) ต่อกิจการต่อปี เพื่อช่วยให้ผู้ประกอบการสามารถเชื่อมโยงกับบริษัทชั้นนำระดับโลก เข้าถึงตลาดใหม่ แหล่งเงินลงทุน และเทคโนโลยีที่ทันสมัย นอกจากนี้ ผู้ประกอบการที่เข้าร่วมงานแสดงสินค้าและนิทรรศการในต่างประเทศจะได้รับการสนับสนุนร้อยละ 70 ของค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้อง อาทิ ค่าเช่าพื้นที่จัดแสดงสินค้า ค่าออกแบบและก่อสร้างคูหา ตลอดจนค่าขนส่งสินค้า โดยกำหนดวงเงินสนับสนุนสูงสุดไม่เกิน 100 ล้านด่งต่อกิจการต่อปี

   มาตรการดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามของกรุงฮานอยในการยกระดับบทบาทของภาคเอกชน                    เพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของผู้ประกอบการท้องถิ่น และรองรับกระแสการเปลี่ยนแปลงด้านนวัตกรรมทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศที่มีความเข้มงวดมากขึ้น ในขณะเดียวกัน นโยบายนี้ยังมีเป้าหมายเพื่อส่งเสริมการพัฒนาชุมชนธุรกิจของกรุงฮานอยให้มีความแข็งแกร่ง สนับสนุนการเติบโตอย่างยั่งยืน เพิ่มผลิตภาพ และยกระดับการมีส่วนร่วมของภาคเอกชนต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของเมืองหลวงในระยะต่อไป.

   (จาก https://vneconomy.vn/)

ข้อคิดเห็น สคต

มาตรการสนับสนุนผู้ประกอบการภาคเอกชนของกรุงฮานอยครั้งนี้สะท้อนให้เห็นถึงแนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจของเวียดนามที่ให้ความสำคัญกับภาคเอกชนในฐานะกลไกหลักในการขับเคลื่อนการเติบโตทางเศรษฐกิจและยกระดับ   ขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศ โดยเฉพาะการมุ่งเน้นสนับสนุน 5 สาขายุทธศาสตร์ ได้แก่ อุตสาหกรรมวัฒนธรรม กีฬาและการท่องเที่ยว การศึกษาและการฝึกอบรม การสาธารณสุข โลจิสติกส์ และเกษตรกรรมเทคโนโลยี  ขั้นสูง ซึ่งล้วนเป็นสาขาที่มีศักยภาพในการสร้างมูลค่าเพิ่มสูง สอดคล้องกับทิศทางการพัฒนาเศรษฐกิจฐานนวัตกรรมและเศรษฐกิจสีเขียวของเวียดนาม นโยบายดังกล่าวมีจุดเด่นที่ไม่ได้จำกัดเพียงการให้สิทธิประโยชน์ทางการเงินเท่านั้น        แต่ยังครอบคลุมการสนับสนุนด้านสถานที่ประกอบธุรกิจ การเข้าถึงแหล่งเงินทุนต้นทุนต่ำ การส่งเสริมการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล ตลอดจนการสนับสนุนการขยายตลาดในต่างประเทศ ซึ่งจะช่วยลดข้อจำกัดสำคัญของผู้ประกอบการ โดยเฉพาะธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs) และธุรกิจนวัตกรรมที่มักประสบปัญหาด้านเงินทุน เทคโนโลยี และการเข้าถึงตลาดสากล นอกจากนี้ การกำหนดเงื่อนไขให้ผู้ประกอบการต้องมีบทบาทในการสร้างรายได้ภาครัฐ การจ้างงาน และ  การดำเนินธุรกิจอย่างมีความรับผิดชอบต่อสังคม ยังสะท้อนถึงความพยายามของทางการฮานอยในการส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจควบคู่ไปกับการพัฒนาที่ยั่งยืน ไม่มุ่งเน้นเพียงผลกำไรทางธุรกิจ แต่คำนึงถึงผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจและสังคมโดยรวม ซึ่งนโยบายดังกล่าวอาจเปิดโอกาสให้ผู้ประกอบการไทย โดยเฉพาะในสาขาโลจิสติกส์ การศึกษา          การท่องเที่ยว การเกษตรเทคโนโลยี และธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจสีเขียว สามารถขยาย           ความร่วมมือหรือร่วมลงทุนกับพันธมิตรท้องถิ่นในกรุงฮานอยได้มากขึ้น เนื่องจากผู้ประกอบการเวียดนามที่ได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐจะมีศักยภาพในการพัฒนาโครงการและขยายกิจการเพิ่มขึ้น มีความสามารถในการแข่งขันในตลาดมากขึ้น   ซึ่งอาจนำไปสู่โอกาสทางการค้า การลงทุน และการถ่ายทอดเทคโนโลยีระหว่างสองประเทศในอนาคต     อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จของมาตรการดังกล่าวจะขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพในการดำเนินงานของหน่วยงานภาครัฐ ความโปร่งใสในการคัดเลือกผู้ได้รับสิทธิประโยชน์ และความสามารถในการติดตามประเมินผลอย่างต่อเนื่อง หากสามารถดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพ นโยบายนี้จะเป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญที่ช่วยส่งเสริมความแข็งแกร่งของระบบนิเวศธุรกิจในกรุงฮานอย และสนับสนุนเป้าหมายของเวียดนามในการพัฒนาเศรษฐกิจที่มีนวัตกรรมสูง มีความยั่งยืน          และสามารถแข่งขันได้ในระดับสากลมากยิ่งขึ้น

เวียดนามขาดดุลดารค้าในช่วง 5 เดือนแรกปี 2569

ตามรายงานข้อมูลเศรษฐกิจของเวียดนาม ในช่วง 5 เดือนแรกของปี 2569 มูลค่าการค้ารวม การนำเข้าและการส่งออก ของเวียดนามอยู่ที่ประมาณ 445,000 ล้านเหรียญสหรัฐฯ โดยมูลค่าการนำเข้าที่ 229,560 ล้านเหรียญสหรัฐฯ เพิ่มขึ้นกว่าร้อยละ 30 เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน ส่งผลให้ดุลการค้าพลิกกลับจากภาวะเกินดุลเป็น ขาดดุลการค้า โดยมีมูลค่าการขาดดุลสูงถึง 13,810 ล้านเหรียญสหรัฐฯ

ในการเสวนาหัวข้อ “เวียดนามท่ามกลางแรงกดดันจากภายนอกและโอกาสจากภายใน” ภายใต้กรอบ Vietnam Investment Forum 2026 Summer Summit (VIF 2569) ซึ่งจัดขึ้น ณ กรุงฮานอย เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2569 ดร. Phan Duc Hieu กรรมาธิการประจำคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและการคลังของรัฐสภาชุดที่ 16 กล่าวว่า แม้ว่าการเกินดุลทางการค้าของเวียดนามในช่วงปี 2567–2568 จะมีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่อง แต่การที่เวียดนามประสบกับการขาดดุลการค้าในระดับสูงในช่วง 5 เดือนแรกของปี 2569 กลายเป็นประเด็นที่สร้างความประหลาดใจอย่างมาก นาย Nguyen Duy Linh ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัทหลักทรัพย์ Saigon-Hanoi (SHS) เห็นว่า สาเหตุหลักของสถานการณ์ดังกล่าวมีอยู่ 2 ประการ ได้แก่    (1) ความกังวลเกี่ยวกับการหยุดชะงักของห่วงโซ่อุปทาน อันเป็นผลมาจากความผันผวนทางภูมิรัฐศาสตร์ในภาคตะวันออกกลาง และ (2) ผลกระทบจากนโยบายภาษีของสหรัฐอเมริกา ปัจจัยทั้งสองประการนี้ส่งผลให้ภาคธุรกิจเร่งนำเข้าวัตถุดิบเพื่อการผลิตล่วงหน้า เพื่อสำรองไว้รับมือกับความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต 

แม้ว่าการเพิ่มขึ้นของการนำเข้า โดยเฉพาะวัตถุดิบเพื่อการผลิต อาจช่วยรองรับความต้องการผลิตในช่วงไตรมาส 3 และ  ไตรมาส 4 ของปี 2569 ได้ก็ตาม แต่ในอีกด้านหนึ่ง สถานการณ์ดังกล่าวยังสะท้อนให้เห็นถึงข้อจำกัดของภาคธุรกิจภายในประเทศในการจัดหาวัตถุดิบและชิ้นส่วนป้อนเข้าสู่ภาคการผลิตของบริษัทที่มีเงินลงทุนจากต่างประเทศ (FDI) ซึ่งเป็นปัญหาเชิงโครงสร้างที่ดำรงมาเป็นเวลานานในเศรษฐกิจเวียดนาม บริษัท FDI จึงยังคงต้องพึ่งพาการนำเข้าวัตถุดิบและชิ้นส่วนจากต่างประเทศ     เพื่อใช้ในการผลิต ด้วยเหตุนี้ ผู้เชี่ยวชาญมองว่าคอขวดที่แท้จริงของเวียดนามไม่ได้อยู่ที่ความสามารถในการดึงดูดการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ แต่อยู่ที่ความสามารถในการใช้ประโยชน์จากเงินลงทุนดังกล่าวให้เกิดมูลค่าเพิ่มต่อเศรษฐกิจภายในประเทศได้มากเพียงใด ปัจจุบัน ผลกระทบเชิงบวกของเงินทุน FDI ที่เชื่อมโยงสู่ภาคเศรษฐกิจภายในประเทศยังอยู่ในระดับค่อนข้างต่ำ ส่งผลให้เวียดนามยังคงติดอยู่ในบทบาทฐานการผลิตแบบรับจ้าง (Assembly and Processing Base) และต้องพึ่งพาห่วงโซ่อุปทานจากการนำเข้าเป็นอย่างมาก

เพื่อแก้ไขปัญหาการขาดดุลการค้าอย่างยั่งยืนด้วยแนวทางที่ครอบคลุม ผู้เชี่ยวชาญเสนอว่า เวียดนามจำเป็นต้องเร่งสร้าง ห่วงโซ่มูลค่าในประเทศ (Domestic Value Chain) เพื่อสร้างสมดุลและลดการพึ่งพาการนำเข้าวัตถุดิบและชิ้นส่วนเพื่อการผลิตของภาคธุรกิจ FDI โดยเฉพาะความมุ่งพัฒนาอุตสาหกรรมสนับสนุน (Supporting Industries) ส่งเสริมนวัตกรรมทางเทคโนโลยี และยกระดับผลิตภาพแรงงาน เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของภาคการผลิตภายในประเทศ ขณะเดียวกัน ภาครัฐอาจสนับสนุนให้เกิดผู้ประกอบการชั้นนำในประเทศที่มีศักยภาพเพียงพอในการขับเคลื่อนห่วงโซ่การส่งออกทั้งตลาดภายในประเทศและตลาดต่างประเทศ รวมถึงกำหนดยุทธศาสตร์ส่งเสริมการลงทุนในต่างประเทศอย่างเป็นระบบและเป็นมืออาชีพเพื่อสร้างเครือข่ายห่วงโซ่คุณค่าที่ยั่งยืนและเป็นของผู้ประกอบการเวียดนามเองในระยะยาว

ดังนั้น การขาดดุลการค้าในปัจจุบันจึงไม่ได้เป็นเพียงสัญญาณสะท้อนถึงการฟื้นตัวของภาคการผลิตเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญญาณเตือนสำคัญที่ชี้ให้เห็นว่าเศรษฐกิจเวียดนามจำเป็นต้องเร่งแก้ไขจุดอ่อนของห่วงโซ่การผลิตภายในประเทศ เพื่อเสริมสร้างการเติบโตที่ยั่งยืนและพึ่งพาตนเองได้มากขึ้นในระยะยาว

(จาก https://www.vneconomy.vn/)

ข้อคิดเห็น สคต

การขาดดุลการค้าของเวียดนามในช่วง 5 เดือนแรกของปี 2569 โดยขาดดุลการค้ามูลค่า 13,810 ล้านเหรียญสหรัฐฯ จากข้อมูลของกรมศุลกากรเวียดนาม (Vietnam Customs) สินค้าที่มีมูลค่าสูงและมีการเพิ่มขึ้นอย่างมากที่ส่งผลต่อการขาดดุลการค้าของเวียดนามในช่วง 5 เดือนแรกของปี 2569 ได้แก่ (1) คอมพิวเตอร์ ผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์และชิ้นส่วน และ (2) น้ำมันดิบและผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม โดยมูลค่าการนำเข้าคอมพิวเตอร์ ผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ และชิ้นส่วน      ที่ 88,219 ล้านเหรียญสหรัฐฯ เพิ่มขึ้นร้อยละ 57.1 เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปี 2567 และคิดเป็นร้อยละ 38.4 ของมูลค่า การนำเข้าทั้งหมดของเวียดนาม การเพิ่มขึ้นของการนำเข้าสินค้าดังกล่าวเป็นผลมาจากการขยายกำลังการผลิตของกลุ่มบริษัท FDI หลายแห่งในเวียดนาม อย่างไรก็ดี ระดับการใช้วัตถุดิบและชิ้นส่วนภายในประเทศ (Localization Ratio) ยังไม่ได้รับการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญ โดยอุตสาหกรรมเครื่องจักรกลและวิศวกรรมการผลิตที่ร้อยละ 30 อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ที่ร้อยละ 15–18 ขณะที่อุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูงมีอัตราการใช้วัตถุดิบภายในประเทศต่ำกว่าร้อยละ 15 สำหรับน้ำมันดิบและผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม นอกจากราคาน้ำมันดิบที่ปรับตัวสูงขึ้นจากความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ในภาคตะวันออกกลางแล้วการพึ่งพาการนำเข้าน้ำมันดิบยังเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่สะท้อนถึงความเปราะบางของห่วงโซ่การผลิตในเวียดนามต่อความผันผวนของห่วงโซ่อุปทานพลังงานโลก โดยจากข้อมูลสถิติของสำนักงานสถิติแห่งชาติเวียดนาม (General Statistics Office of Vietnam: GSO) มูลค่าการนำเข้าเชื้อเพลิง รวมถึงน้ำมันดิบและผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม ที่ 8,433 ล้านเหรียญสหรัฐฯ เพิ่มขึ้นร้อยละ 38.3 เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน และคิดเป็นมากกว่าร้อยละ 80 ของมูลค่าการค้าน้ำมันดิบทั้งหมดของเวียดนาม