Author: ข่าวกรุงเทพฯ

เมื่อวันที่ 6 มีนาคม ที่แขวงบ่อแก้ว สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ได้มีพิธีเปิดใช้งาน “สนามบินสากลบ่อแก้ว” อย่างเป็นทางการ โดยมีนายสะเหลิมไซ กมมะสิด รองนายกรัฐมนตรี สปป.ลาว เป็นประธานในพิธี พร้อมด้วยนายสมสะหวาด เล่งสะหวัด อดีตรองนายกรัฐมนตรี นายเหล็กไหล สีวิไล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงโยธาธิการและขนส่ง พลจัตวา แป้นคำ บุดจันแพง เลขาธิการคณะบริหารงานพรรคแขวงบ่อแก้ว รวมทั้งผู้บริหารจากหน่วยงานภาครัฐและผู้แทนจากเขตเศรษฐกิจพิเศษสามเหลี่ยมทองคำเข้าร่วมอย่างพร้อมเพรียง

นางเทียนทอง โสภา ผู้อำนวยการสนามบินสากลบ่อแก้ว รายงานว่า สนามบินตั้งอยู่ที่บ้านใหญ่สีเมืองงาม เมืองต้นผึ้ง แขวงบ่อแก้ว ห่างจากเขตเศรษฐกิจพิเศษสามเหลี่ยมทองคำประมาณ 5 กิโลเมตร จัดอยู่ในสนามบินขนาดกลางตามมาตรฐาน Code 4C สามารถรองรับอากาศยานขนาด Airbus A320 หรือ Boeing 737 ได้ โดยมีทางขับ (Taxiway) จำนวน 3 เส้น ได้แก่ Alpha, Bravo และ Charlie พร้อมลานจอดอากาศยานขนาดประมาณ 130 x 220 เมตร รองรับหลุมจอดรวม 4 หลุม สามารถจอดเครื่องบิน A320 หรือ B737 ได้พร้อมกัน 2 ลำ และเครื่องบินขนาดเล็กอย่าง ATR-72 หรือ MA-60 อีก 2 ลำ

ด้านอุปกรณ์ภาคพื้นสนามบินมีการเตรียมความพร้อมอย่างครบครัน ทั้งรถบันไดขึ้นลงเครื่องบิน รถเติมน้ำมันและรถถ่ายน้ำเสีย รถสายพานลำเลียงสัมภาระ รถลากจูงอากาศยาน และรถนำทาง (Follow Me) รวมถึงมีการเตรียมรองรับอากาศยานรุ่น C-909 ในอนาคต
สำหรับอาคารผู้โดยสารมีจำนวน 1 หลัง แบ่งพื้นที่ให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศ โดยมีเคาน์เตอร์เช็คอินสำหรับสายการบินภายในประเทศ 8 เคาน์เตอร์ และระหว่างประเทศ 10 เคาน์เตอร์ พร้อมประตูทางออกขึ้นเครื่อง (Gate) จำนวน 4 ประตู และสะพานเทียบเครื่องบินหรือ “งวงช้าง” จำนวน 2 ชุด รองรับผู้โดยสารในช่วงชั่วโมงเร่งด่วนได้ประมาณ 250 คน สำหรับเที่ยวบินภายในประเทศ และ 384 คน สำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศ รวมทั้งมีห้องรับรองพิเศษ VIP Lounge

ส่วนในด้านมาตรการรักษาความปลอดภัย มีการติดตั้งเครื่องเอกซเรย์ตรวจสัมภาระจำนวน 10 เครื่อง เครื่องตรวจจับโลหะแบบเดินผ่าน 9 เครื่อง เครื่องตรวจแบบมือถือ 30 เครื่อง และเครื่องตรวจวัตถุระเบิด 2 เครื่อง พร้อมระบบควบคุมการเข้าออกด้วยบัตรอิเล็กทรอนิกส์ และกล้องวงจรปิดตลอด 24 ชั่วโมง

จากการวิเคราะห์ศักยภาพด้านการเดินทางและการลงทุน คาดว่าในอนาคตจะมีการเปิดเส้นทางบินภายในประเทศเชื่อมต่อจากบ่อแก้วไปยังนครหลวงเวียงจันทน์ หลวงพระบาง หัวพัน เชียงขวาง สะหวันนะเขต และจำปาสัก ขณะที่เส้นทางบินระหว่างประเทศมีศักยภาพเชื่อมต่อกับเมืองสำคัญในภูมิภาค เช่น กรุงเทพมหานคร และเชียงใหม่ ของประเทศไทย ฮานอย และโฮจิมินห์ ของเวียดนาม คุนหมิง กวางโจว และฮ่องกง ของจีน รวมทั้งพนมเปญ และเสียมราฐ ของกัมพูชา

ขณะนายเหล็กไหล ระบุว่า การพัฒนาการบินพลเรือนถือเป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจและสังคมของ สปป.ลาว โดยเฉพาะด้านการค้าและการท่องเที่ยว เพื่อรองรับนโยบายการเชื่อมโยงภูมิภาคตามแผนพัฒนาประเทศระยะปี 2026-2030 ซึ่งตั้งเป้าเพิ่มการขนส่งทางอากาศเฉลี่ยปีละประมาณ 0.8 เปอร์เซ็นต์

ทั้งนี้ ภายในพิธีได้มีการมอบใบรับรองการเป็นสนามบินสากลอย่างเป็นทางการ พร้อมประกอบพิธีลั่นฆ้อง 9 ครั้ง เพื่อความเป็นสิริมงคลในการเปิดใช้งานสนามบินแห่งใหม่ของแขวงบ่อแก้ว

สงครามอิหร่านเขย่า 4 เสาเศรษฐกิจ ‘ยูเออี’ ฮับการเงิน AI อสังหาฯ การบิน ’ดูไบ-อาบูดาบี’ จากศูนย์เศรษฐกิจสู่เขตเฝ้าระวัง นักลงทุนและมหาเศรษฐีชั่งน้ำหนักเรื่องความปลอดภัยกับภาษี

ภูมิภาค

เปิดขุมทองอาชีพ! 5 ธุรกิจทำเงินระดับโลก ที่สร้างมหาเศรษฐีมากที่สุดในรอบ 10 ปี

รายงานจาก Forbes ระบุว่า ปัจจุบันทั่วโลกมีมหาเศรษฐีมากกว่า 3,028 คน ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดเป็นประวัติการณ์ และเพิ่มขึ้นจากปีก่อนถึง 247 คน โดยมหาเศรษฐีเหล่านี้มีทรัพย์สินรวมกันสูงถึง 16.1 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือเฉลี่ยคนละประมาณ 5.3 พันล้านดอลลาร์

ที่น่าสนใจคือ มหาเศรษฐีจำนวนมากไม่ได้กระจายอยู่ในทุกอุตสาหกรรม แต่กลับเกิดขึ้นจาก 5 อุตสาหกรรมหลัก ที่มีศักยภาพด้านรายได้ โอกาสทางธุรกิจ และแนวโน้มเติบโตสูงในระยะยาว โดยหลายผู้เชี่ยวชาญมองว่าอุตสาหกรรมเหล่านี้ยังคงเป็น “ขุมทอง” ที่มีโอกาสสร้างมหาเศรษฐีรุ่นใหม่ในอนาคต

1. อุตสาหกรรมการผลิต

แม้อุตสาหกรรมเทคโนโลยีจะได้รับความสนใจมากกว่า แต่ในความเป็นจริง ภาคการผลิต คือหนึ่งในอุตสาหกรรมที่สร้างมหาเศรษฐีใหม่มากที่สุดในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา

ข้อมูลระบุว่า ระหว่างปี 2014-2024 มีมหาเศรษฐีใหม่กว่า 500 คน ที่เติบโตมาจากภาคการผลิต โดยเฉพาะในประเทศเศรษฐกิจขนาดใหญ่ เช่น จีนและอินเดีย ซึ่งในปี 2024 เพียงปีเดียว มีมหาเศรษฐีใหม่จากอุตสาหกรรมนี้ถึง 46 คน

การเติบโตดังกล่าวส่วนหนึ่งมาจากการปรับโครงสร้างห่วงโซ่อุปทานโลก การแข่งขันทางการค้า และกระแส “ย้ายฐานการผลิตกลับประเทศ” ของหลายประเทศเศรษฐกิจหลัก

2. อุตสาหกรรมเทคโนโลยี

อุตสาหกรรมเทคโนโลยียังคงเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของโลก ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา ภาคเทคโนโลยีสร้างมหาเศรษฐีใหม่ถึง 443 คน ตั้งแต่ธุรกิจโซเชียลมีเดีย ฟินเทค ไปจนถึงเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI)

โดยเฉพาะกระแส AI ที่กำลังเปลี่ยนโครงสร้างเศรษฐกิจโลก ทำให้บริษัทผู้ผลิตชิปและหน่วยประมวลผล เช่น Nvidia หรือ Super Micro Computer เติบโตอย่างรวดเร็ว เนื่องจากความต้องการพลังประมวลผลสำหรับ AI เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

ในหลายประเทศ รวมถึงเวียดนามและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาชีพด้าน IT ยังมีแนวโน้มรายได้สูง โดยผู้มีประสบการณ์ 1-3 ปี อาจมีรายได้ประมาณ 15,000-30,000 บาทต่อเดือน และเพิ่มขึ้นเป็น 30,000-50,000 บาทหรือมากกว่านั้นเมื่อมีประสบการณ์มากกว่า 5 ปี

3. อุตสาหกรรมสุขภาพและการแพทย์

สุขภาพเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับคุณภาพชีวิตของมนุษย์ ทำให้อุตสาหกรรม การแพทย์และการดูแลสุขภาพ กลายเป็นอีกหนึ่งภาคธุรกิจที่เติบโตต่อเนื่อง

หลังการแพร่ระบาดของโควิด-19 ความต้องการด้านยา วัคซีน เทคโนโลยีชีวภาพ และอุปกรณ์ทางการแพทย์เพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก ส่งผลให้ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา อุตสาหกรรมนี้สร้างมหาเศรษฐีใหม่กว่า 284 คน

อย่างไรก็ตาม การประสบความสำเร็จในอุตสาหกรรมนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะต้องเผชิญกับต้นทุนวิจัยสูง กระบวนการพัฒนาเทคโนโลยีที่ใช้เวลานาน และกฎระเบียบที่เข้มงวด แต่หากสามารถคิดค้นนวัตกรรมที่ช่วยรักษาชีวิตผู้คนได้ ก็มีโอกาสสร้างมูลค่าทางธุรกิจมหาศาล

4. อุตสาหกรรมการเงินและการลงทุน

อุตสาหกรรม การเงินและการลงทุน ถือเป็นอีกหนึ่ง “แหล่งเพาะมหาเศรษฐี” โดยในช่วงปี 2014-2024 มีมหาเศรษฐีเกิดใหม่ถึง 353 คน จากธุรกิจด้านการลงทุน

ความมั่งคั่งจำนวนมากมาจากการลงทุนในบริษัทสตาร์ทอัพหรือบริษัท “ยูนิคอร์น” ผ่านกองทุนร่วมลงทุน ซึ่งสามารถสร้างผลตอบแทนมหาศาลเมื่อธุรกิจเติบโต

บุคคลที่เป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จในอุตสาหกรรมนี้คือ Warren Buffett นักลงทุนระดับตำนานที่เคยกล่าวถึงเคล็ดลับความสำเร็จว่า การอ่านหนังสือ ศึกษาข้อมูล และคิดวิเคราะห์อย่างต่อเนื่อง คือกุญแจสำคัญของการลงทุนระยะยาว

5. อุตสาหกรรมแฟชั่นและค้าปลีก

อีกหนึ่งอุตสาหกรรมที่สร้างมหาเศรษฐีจำนวนมากคือ แฟชั่นและค้าปลีก ตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุดคือ Bernard Arnault เจ้าของอาณาจักรสินค้าแบรนด์หรู LVMH ซึ่งมีทรัพย์สินมากกว่า 140,000 ล้านดอลลาร์

ความสำเร็จในธุรกิจนี้มักเกิดจากการสร้างแบรนด์ที่แข็งแกร่ง การขยายธุรกิจผ่านการซื้อกิจการ และการสร้างระบบธุรกิจที่เชื่อมโยงกันจนกลายเป็นเครือข่ายมูลค่ามหาศาล

อุตสาหกรรมนี้ยังสร้างผู้ประกอบการชื่อดังอีกมาก เช่น Sara Blakely ผู้ก่อตั้งแบรนด์ Spanx หรือ Kevin Plank ผู้ก่อตั้ง Under Armour รวมถึงผู้ประกอบการค้าปลีกหลายรายทั่วโลกที่สร้างความมั่งคั่งจากการพัฒนาเครือข่ายร้านค้าขนาดใหญ่

บทสรุป: อุตสาหกรรมแห่งโอกาสของอนาคต

แม้โลกธุรกิจจะเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว แต่ทั้ง 5 อุตสาหกรรม ได้แก่ การผลิต เทคโนโลยี สุขภาพ การเงิน และแฟชั่น-ค้าปลีก ยังคงเป็นเสาหลักของเศรษฐกิจโลก

ผู้เชี่ยวชาญหลายคนมองว่า อุตสาหกรรมเหล่านี้ยังมีศักยภาพเติบโตอีกมากในอีก 10 ปีข้างหน้า และอาจเป็นพื้นที่ที่สร้างมหาเศรษฐีรุ่นใหม่ของโลกต่อไป

• ต่างชาติเปิด 10 อาชีพ “ไม่ง้อปริญญา” แต่รายได้สูงลิ่ว AI แย่งงานยาก อันดับ 8 คาดไม่ถึง!!
• ฮาร์วาร์ดค้นพบ 3 กิจกรรมง่ายๆ แต่ทำให้เด็ก “ฉลาดกว่าเพื่อน” ในวัยเดียวกัน อย่างเห็นได้ชัด!!

ก่อนการประกาศตัวเลขผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) ของไทยในไตรมาสที่ 4 ปี 2568 ไม่นาน ไทยถูกสื่อระดับโลกอย่าง Financial Times พาดหัวว่าเป็น “คนป่วยแห่งเอเชีย” (The Sick Man of Asia) เนื่องจากเศรษฐกิจไทยในปี 2568 มีแนวโน้มขยายตัวต่ำที่สุดในกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อย่างไรก็ดี ตัวเลขจริงไตรมาส 4/2568 ออกมาสูงกว่าคาดมากอยู่ที่ 2.5%YOY ส่งผลให้ทั้งปี 2568 ขยายตัวได้ 2.4% สูงกว่าที่ตลาดและนักวิเคราะห์คาดการณ์ไว้ที่ราว 2% ตามผลสำรวจของ Asia Pacific Consensus Forecasts รวมถึง SCB EIC ด้วย จึงมีส่วนช่วยสร้างบรรยากาศเชิงบวกต่อมุมมองเศรษฐกิจปี 2569 อย่างมาก

อย่างไรก็ดี คำถามสำคัญที่ควรถูกหยิบยกขึ้นมาพิจารณา คือ การขยายตัวของ GDP ในปี 2568 ที่สูงกว่าคาดมากเช่นนี้สะท้อนว่า เศรษฐกิจไทยสามารถรอดพ้นจากภาวะวิกฤตจริงและออกจากห้อง ICU ได้จริงเพียงใด? เศรษฐกิจไทยกำลังฟื้นตัวจากคนป่วยกลับมาเข้มแข็งแล้วใช่ไหม? หรือเป็นเพียงผลลัพธ์จาก “ยากระตุ้น” ที่ให้ผลดีชั่วคราว โดยไม่สามารถเปลี่ยนแปลงศักยภาพการเติบโตในระยะยาวอย่างแท้จริง

ภายใต้บริบทเศรษฐกิจไทยเช่นนี้ นโยบายของรัฐบาลชุดใหม่ ซึ่งมีแนวโน้มจะยังคงได้พรรคภูมิใจไทยเป็นแกนนำเช่นเดิมและมีแนวโน้มสานต่อและผลักดันนโยบาย Big Win ให้เป็นชุดนโยบาย 10 พลัส ซึ่งถูกออกแบบให้ผสานมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้น เช่น คนละครึ่งพลัส เข้ากับการแก้ไขปัญหาเชิงโครงสร้างในระยะยาวมากขึ้น เช่น การศึกษาเท่าเทียมพลัส ลงทุนพลัส อย่างไรก็ดี แม้หลายนโยบายของ 10 พลัส จะพยายามตอบโจทย์ปัญหาเชิงโครงสร้างไทยในหลายด้าน แต่งบประมาณส่วนใหญ่ยังกระจุกตัวในโครงการให้เงินอุดหนุน ซึ่งเน้นประโยชน์และมีบทบาทสำคัญในการพยุงเศรษฐกิจระยะสั้น นำไปสู่ข้อสงสัยว่านโยบายชุดนี้จะสามารถตอบโจทย์การแก้ไขปัญหาเชิงโครงสร้างของเศรษฐกิจไทยในระยะยาวได้มากเพียงใด

บทความนี้สนใจวิเคราะห์การฟื้นตัวของเศรษฐกิจไทยในไตรมาสสุดท้ายของปี 2568 จุดแข็งและข้อจำกัดของนโยบาย 10 พลัส ตลอดจนความท้าทายด้านการคลังและเสถียรภาพเศรษฐกิจในระยะยาว ก่อนนำไปสู่ข้อเสนอเชิงนโยบายที่มุ่งสร้างสมดุลระหว่างการกระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้นและการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจในระยะยาวอย่างยั่งยืน

ถอดรหัสการเติบโตของ GDP ไทย Q4/2568 : แรงส่งจากอะไร ยั่งยืนแค่ไหน?

เศรษฐกิจไทยปี 2568 ขยายตัวสูงกว่าคาดที่ 2.4% โดยเฉพาะไตรมาสที่ 4/2568 ซึ่งขยายตัวสูงถึง 2.5%YOY เร่งตัวขึ้นมากจาก 1.2%YOY ในไตรมาส 3 เมื่อพิจารณาแต่ละองค์ประกอบของ GDP พบว่า อัตราการขยายตัวสูงนี้ได้แรงขับเคลื่อนหลักจาก 1) การบริโภคภาคเอกชนที่เร่งตัวขึ้น สอดคล้องกับการออกมาตรการกระตุ้นกำลังซื้อของภาครัฐและความเชื่อมั่นผู้บริโภคที่ปรับตัวดีขึ้นผ่านโครงการคนละครึ่งพลัส ซึ่งช่วยลดภาระค่าครองชีพและเพิ่มกำลังซื้อของครัวเรือนในระยะสั้น รวมถึงการเร่งซื้อรถยนต์ไฟฟ้าก่อนมาตรการ EV 3.0 จะสิ้นสุด 2) การลงทุนภาคเอกชนที่ขยายตัวในอัตราสูงสุดในรอบ 13 ไตรมาส นำโดยการลงทุนภาคเอกชนในหมวดยานพาหนะ เครื่องจักร และการก่อสร้างที่ฟื้นตัว และ 3) การใช้จ่ายภาครัฐกลับมาขยายตัว จากการเร่งเบิกจ่ายงบประมาณและมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจ

นอกจากนี้ แม้การส่งออกสินค้ายังสามารถขยายตัวในระดับสูง แต่เริ่มชะลอลงบ้าง ตามการลดลงของสินค้าเกษตรและสินค้าอุตสาหกรรมบางหมวด ท่ามกลางการแข่งขันด้านราคาในตลาดโลกสูง ที่สำคัญแรงส่งจากภาคการส่งออกในปีนี้ยังพึ่งพาปัจจัยเชิงวัฏจักรมากกว่าการปรับตัวดีขึ้นของขีดความสามารถในการแข่งขันของอุตสาหกรรมในไทย อีกทั้งถูกหักล้างด้วยการนำเข้าที่สูงเช่นเดียวกัน ขณะที่การส่งออกบริการยังหดตัวต่อเนื่อง สะท้อนการฟื้นตัวของภาคท่องเที่ยวที่ยังไม่กลับมาได้เต็มที่ ส่งผลให้ภาพรวมเศรษฐกิจขยายตัวได้ดีขึ้นจากแรงหนุนอุปสงค์ภายในประเทศเป็นหลัก จากการอัดฉีดเม็ดเงินและมาตรการกระตุ้นชั่วคราว อย่างไรก็ดี ชุดมาตรการเหล่านี้ไม่ได้มาพร้อมกับการยกระดับผลิตภาพ การเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน หรือการสร้างรากฐานการเติบโตใหม่ในระยะยาวให้เศรษฐกิจไทยมากนัก

การเติบโตลักษณะเช่นเดียวกับไตรมาสที่ 4/2568 นี้อาจไม่ส่งผลยั่งยืน เนื่องจากผลของมาตรการกระตุ้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อโครงการสิ้นสุดลงก่อนสิ้นปี 2568 หากไม่มีแรงขับเคลื่อนใหม่ที่ช่วยยกระดับผลิตภาพ เพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน และสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจระยะยาวมากขึ้น เศรษฐกิจไทยก็อาจกลับเข้าสู่ภาวะเติบโตต่ำอีกครั้ง นับเป็นความท้าทายสำคัญของเศรษฐกิจไทยในปัจจุบัน

10 พลัส : พยุงเศรษฐกิจระยะสั้น ยังขาดแก่นปฏิรูปเชิงโครงสร้าง

ชุดนโยบาย 10 พลัส เป็นนโยบายเรือธงของพรรคภูมิใจไทยในการหาเสียงผ่านเว็บไซต์และเวทีปราศรัย มีส่วนช่วยให้พรรคภูมิใจไทยได้รับคะแนนเสียงสูงสุดในการเลือกตั้งวันที่ 8 ก.พ. 2569 และเป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาลเช่นเดิม โดยมีเป้าหมายผลักดันให้เศรษฐกิจไทยเติบโตได้มากกว่า 3% พร้อมแผนกระตุ้นเศรษฐกิจที่มุ่งเน้นการลดค่าครองชีพและเพิ่มสภาพคล่องในระบบเศรษฐกิจ ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อตอบโจทย์เร่งด่วนในการฟื้นฟูเศรษฐกิจและบรรเทาภาระค่าครองชีพของประชาชน พร้อมกับการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจไทยให้กลับมาเติบโตสูงขึ้นได้อย่างยั่งยืนในระยะยาว ภายใต้บริบทของเศรษฐกิจไทยปัจจุบันที่ยังเปราะบางจากปัจจัยภายนอกและปัญหาเชิงโครงสร้างที่สะสมมายาวนาน

อย่างไรก็ดี มีข้อสังเกตว่า 1.ชุดนโยบายที่พรรคภูมิใจไทยใช้ในการหาเสียงผ่านเว็บไซต์และเวทีปราศรัย กับชุดนโยบายที่แจ้งต่อคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ยังมีความไม่สอดคล้องกันอยู่มาก ตัวอย่างเช่น นโยบายลงทุนพลัส ภายใต้ชุดนโยบายภายใต้ 10 พลัส หรือโครงการแลนด์บริดจ์ โครงการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่มูลค่ากว่า 9.9 แสนล้าน ที่ถูกหยิบยกขึ้นกล่าวถึงหลายครั้งในช่วงหาเสียง แต่กลับไม่ปรากฏอยู่ในเอกสารชุดนโยบายและกรอบวงเงินงบประมาณที่แจ้งต่อ กกต. ราว 148,000 ล้านบาท ซึ่งครอบคลุมเพียง 8 นโยบายหลักเท่านั้น

2.กรอบวงเงินงบประมาณของชุดนโยบายหาเสียงพรรคฯ ที่ประเมินไว้ต่อ กกต. จึงอาจยังไม่ครอบคลุมวงเงินของการดำเนินนโยบายทั้งหมด หากรัฐบาลมีความตั้งใจจะเดินหน้าผลักดันนโยบาย 10 พลัสอย่างครบถ้วนจริงจัง โดยเฉพาะการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่อย่างโครงการแลนด์บริดจ์ ย่อมเป็นไปได้สูงว่าวงเงินงบประมาณที่ประเมินไว้ต่อ กกต. อาจไม่เพียงพอ ต้องจัดหางบประมาณเพิ่มเติมอีกมากในช่วงข้างหน้า

3.ข้อจำกัดทางการคลังของไทยที่มีมากขึ้นอาจสร้างข้อจำกัดในการดำเนินชุดนโยบายของรัฐบาล โดยเฉพาะนโยบายประชานิยม เนื่องจากหนี้สาธารณะมีแนวโน้มชนเพดาน 70% ภายในช่วง 1-2 ปีข้างหน้า สะท้อนผ่านการปรับลดเครดิตเรตติงของไทยแล้วถึง 2 ใน 3 ของสถาบันจัดอันดับ หากแนวโน้มนี้ดำเนินต่อไป ย่อมเพิ่มความเสี่ยงต่อการถูกปรับลดอีกในระยะต่อไป ซึ่งไม่เพียงเพิ่มต้นทุนทางการเงินของภาครัฐและเอกชน แต่ยังสร้างข้อจำกัดเชิงนโยบาย ต่อความสามารถของรัฐบาลในการดำเนินมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจ

4.เมื่อพิจารณาในมิติของการแก้ปัญหาเชิงโครงสร้างระยะยาวสำหรับ 8 นโยบายที่พรรคภูมิใจไทยแจ้งต่อ กกต. พบว่า โครงสร้างการใช้วงเงินดำเนินนโยบายยังคงให้น้ำหนักกับการกระตุ้นอุปสงค์ในระยะสั้นมากกว่าการยกระดับศักยภาพการผลิตของประเทศและแก้ปัญหาเชิงโครงสร้างในระยะยาว งบประมาณส่วนใหญ่ 73% ถูกใช้ไปกับมาตรการให้เงินอุดหนุนและลดค่าครองชีพ เช่น โครงการคนละครึ่งพลัส และเงินอุดหนุนค่าไฟฟ้า เพื่อกระตุ้นการบริโภคและเสริมสร้างความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจในระยะสั้น ขณะที่อีก 25% เป็นมาตรการจ้างงาน สร้างรายได้ในระยะปานกลาง โดยเฉพาะกลุ่มอาชีพทหารและพยาบาล ในทางตรงกันข้าม นโยบายที่มีศักยภาพในการสร้างการเติบโตระยะยาว ไม่ว่าจะเป็นการลงทุนด้านการศึกษา การพัฒนาทักษะแรงงาน และการยกระดับทุนมนุษย์ภายใต้นโยบายการศึกษาเท่าเทียมพลัส กลับได้รับการจัดสรรวงเงินเพียง 0.5% ของวงเงินรวมเท่านั้น

5.ภายใต้ข้อจำกัดเชิงโครงสร้างและการคลังดังกล่าว นโยบายที่มุ่งกระตุ้นการใช้จ่ายเป็นหลักอาจช่วย “ประคอง” เศรษฐกิจในระยะสั้น และสร้างแรงส่งชั่วคราวให้ตัวเลขการเติบโตปรับตัวดีขึ้นได้ในช่วงเวลานั้น แต่ยังไม่เพียงพอที่จะ “เปลี่ยนทิศทาง” ศักยภาพการเติบโตในระยะยาว ได้อย่างยั่งยืน หากปราศจากการลงทุนเชิงยุทธศาสตร์ในด้านทุนมนุษย์ เทคโนโลยี นวัตกรรม และโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล เป้าหมายการขยายตัวทางเศรษฐกิจที่ระดับ 3% ต่อปี อาจยังคงเป็นเพียง “ความคาดหวังเชิงนโยบาย” มากกว่า “ศักยภาพที่สามารถบรรลุได้จริง”

อย่างไรก็ดี รัฐบาลจำเป็นต้องปรับสมดุลเชิงนโยบายอย่างจริงจัง จากการเน้น “พยุงเศรษฐกิจ” ไปสู่การลงทุนเพื่อ “เปลี่ยนผ่านเชิงโครงสร้าง” มากขึ้น โดยเพิ่มน้ำหนักของการลงทุนในทุนมนุษย์ เทคโนโลยี และผลิตภาพ ควบคู่ไปกับมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้นอย่างเหมาะสม หากทำได้จะเป็นกุญแจสำคัญในการรักษาเสถียรภาพเศรษฐกิจในระยะสั้นและยกระดับศักยภาพการเติบโตในระยะยาวที่เป้าหมาย 3% ได้อย่างยั่งยืน

บทสรุป : หากโครงสร้างไม่เปลี่ยน GDP จะโตขึ้นยากในวันหน้า

ตัวเลข GDP ไตรมาส 4 ปี 2568 ที่ขยายตัวเกินคาดเป็นสัญญาณบวกที่ช่วยเสริมความเชื่อมั่นในระยะสั้น ทว่ายังไม่อาจตีความตัวเลขดังกล่าวได้ว่าเศรษฐกิจไทย “หายป่วย” อย่างแท้จริง เนื่องจากการเร่งตัวในช่วงปลายปีมีแรงหนุนสำคัญจากมาตรการกระตุ้นระยะสั้นและปัจจัยเชิงวัฏจักรเป็นหลัก มากกว่าจะสะท้อนการปรับตัวเชิงโครงสร้างอย่างเป็นระบบ

ความท้าทายสำคัญของรัฐบาลชุดใหม่ไม่ได้อยู่ที่การประคองให้ GDP เติบโตในระยะสั้นเท่านั้น หากแต่อยู่ที่ความสามารถในการวางแผนและดำเนินนโยบายเพื่อ “รักษาอาการป่วยของไทยให้หายขาด” ผ่านการสร้างสมดุลระหว่างนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจกับการลงทุนเพื่อการปฏิรูปเชิงโครงสร้างระยะยาว ซึ่งแม้อาจไม่สะท้อนผลลัพธ์ผ่านตัวเลขการเติบโตของ GDP โดยทันที แต่เป็นเงื่อนไขสำคัญในการวางรากฐานความมั่นคงและความมั่งคั่งของประเทศในระยะยาว หากสามารถสร้างสมดุลการดำเนินนโยบายได้อย่างต่อเนื่อง เศรษฐกิจไทยย่อมมีโอกาสก้าวพ้นกับดักการเติบโตต่ำ หายขาดจากการเป็น “คนป่วยแห่งเอเชีย” และเข้าสู่เส้นทางการเติบโตที่มีเสถียรภาพยั่งยืน และทั่วถึงมากขึ้นได้ในวันข้างหน้า

ติดตามเพจ Facebook : Thairath Money ได้ที่ลิงก์นี้ –   

สำนักข่าวซินหัวรายงานจากกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน เมื่อวันที่ 7 มี.ค. ว่า หวังแถลงข่าวนอกรอบการประชุมครั้งที่ 4 ของสภาผู้แทนประชาชนแห่งชาติ (เอ็นพีซี) ชุดที่ 14 ว่าจีนจะปลดล็อกศักยภาพการจ้างงานในภาคเศรษฐกิจดิจิทัล การผลิตขั้นสูง และการบริการสมัยใหม่ โดยกระทรวงจะเพิ่มความพยายามพัฒนาอาชีพใหม่ มุ่งเน้นกำลังการผลิตใหม่ที่มีคุณภาพ การบริโภครูปแบบใหม่ และการบริการเพื่อสวัสดิการสาธารณะ

ทั้งนี้ กระทรวงทรัพยากรมนุษย์และประกันสังคมของจีนกำหนดอาชีพใหม่ 72 อาชีพ ในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา ซึ่งเกี่ยวข้องโดยตรงกับเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์มากกว่า 20 อาชีพ และคาดว่า อาชีพใหม่แต่ละอาชีพจะสร้างงานให้ประชาชนในระยะแรกราว 3-5 แสนอัตรา

ร่างแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติระยะ 5 ปี ฉบับที่ 15 (2569-2573) ซึ่งเสนอต่อเอ็นพีซี เพื่อพิจารณาเมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา ระบุว่าจีนจะปรับใช้แนวทางแบบหลายมิติ ในการรับมือผลกระทบต่อการจ้างงานจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมภายนอก รวมถึงการพัฒนาของเทคโนโลยีใหม่ เช่น เอไอ.

ข้อมูล : XINHUA

เครดิตภาพ : AFP

เปิดฉากความยิ่งใหญ่ “งานแฟรนไชส์สร้างอาชีพ” Roadshow ครั้งที่ 3 “กรมพัฒนาธุรกิจการค้า” เดินหน้าสร้างอาชีพสู่ภาคอีสาน ต่อยอดศักยภาพชาว จ.อุดรธานี กระตุ้นเศรษฐกิจท้องถิ่นด้วยโมเดลธุรกิจสำเร็จรูป 

หลังจากที่ “กรมพัฒนาธุรกิจการค้า” ยกขบวนแฟรนไชส์ดาวเด่นกระตุ้นเศรษฐกิจภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จัดกิจกรรมแฟรนไชส์สร้างอาชีพ Roadshow ครั้งที่ 3 ที่เซ็นทรัลอุดร จังหวัดอุดรธานี ช่วงวันที่ 5 – 8 มีนาคม 2569 โดยการนำโมเดลธุรกิจสำเร็จรูปที่ลงทุนง่าย คืนทุนไว และจับต้องได้จริง มาเปิดโอกาสชาวอีสานเลือกลงทุน พร้อมจัดเต็มสิทธิประโยชน์และแหล่งเงินทุนแบบครบวงจร นั้น

เมื่อวันศุกร์ที่ 6 มีนาคม 2569 นายพูนพงษ์ นัยนาภากรณ์ อธิบดีกรมพัฒนาธุรกิจการค้า กระทรวงพาณิชย์ เปิดเผยว่า วันนี้ได้มอบหมายให้ นายสถาพร ร่วมนาพะยา รองอธิบดีกรมพัฒนาธุรกิจการค้า เป็นประธานเปิดงานแฟรนไชส์สร้างอาชีพ Roadshow ครั้งที่ 3 ณ เซ็นทรัลอุดรธานี สำหรับการจัดงานแฟรนไชส์ Roadshow ในครั้งนี้ ถือเป็นการต่อยอดศักยภาพของจังหวัดอุดรธานีให้เกิดการหมุนเวียนทางเศรษฐกิจในพื้นที่ 

ซึ่งจังหวัดอุดรธานี ถือเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการค้าที่สำคัญของภาคอีสานตอนบนที่มีความพร้อมทั้งด้านกำลังซื้อและโครงสร้างพื้นฐาน รวมถึงเป็นประตูเชื่อมโยงเศรษฐกิจข้ามพรมแดน การนำแฟรนไชส์มาเช็คอินในครั้งนี้ถือเป็นการขยายความสำเร็จจากการจัดกิจกรรมในพื้นที่อื่นๆ เพื่อกระจายโอกาสในการสร้างอาชีพให้แก่พี่น้องชาวอีสานอย่างทั่วถึง

ภายในงานจะมีการนำเสนอแฟรนไชส์หลากหลายประเภท อาทิ ธุรกิจอาหารและเครื่องดื่ม ธุรกิจบริการ การศึกษา และธุรกิจความงาม/สปา ที่ตอบโจทย์พฤติกรรมผู้บริโภคยุคใหม่ รวมถึงการให้คำปรึกษาด้านการลงทุน และแนวทางการเริ่มต้นธุรกิจอย่างเป็นระบบ เพื่อช่วยลดความเสี่ยง และเพิ่มโอกาสความสำเร็จให้กับผู้สนใจลงทุน และการเจรจาทางธุรกิจ (Business Matching) ซึ่งคาดว่าจะช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจจังหวัดอุดรธานีในหลายมิติ ทั้งการสร้างรายได้ให้กับผู้ประกอบการท้องถิ่น การจ้างงานในพื้นที่ การเพิ่มทางเลือกในการประกอบอาชีพให้กับประชาชน รวมถึงการเสริมองค์ความรู้ด้านธุรกิจแฟรนไชส์ซึ่งเป็นรูปแบบธุรกิจที่มีมาตรฐานและมีโอกาสเติบโตในระยะยาว

งานแฟรนไชส์ Roadshow ครั้งที่ 3 จ.อุดรธานี จึงเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมเชิงเศรษฐกิจที่สำคัญสำหรับภาคอีสาน โดยเฉพาะการกระตุ้นให้ธุรกิจแฟรนไชส์เติบโต และเปิดโอกาสให้ผู้ประกอบการ และผู้ลงทุนในพื้นที่ได้เข้าถึงเครือข่ายธุรกิจที่กว้างขึ้น พร้อมกับสนับสนุนเศรษฐกิจระดับท้องถิ่นและระดับภูมิภาคให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น โดยงานนี้ตั้งเป้าดึงดูดผู้เข้าชมงานจากจังหวัดรอบข้างและภาคอีสานตอนบน พร้อมคาดการณ์ว่าจะเป็นแรงผลักดันให้เศรษฐกิจระดับพื้นที่ให้คึกคักมากยิ่งขึ้น ทั้งในด้านการสร้างงาน สร้างรายได้ และกระจายโอกาสให้ธุรกิจขนาดเล็กเติบโตอย่างยั่งยืน 

“ผู้สนใจสามารถเข้าร่วมงานแฟรนไชส์ Roadshow ครั้งที่ 3 จังหวัดอุดรธานี ระหว่างวันที่ 5 – 8 มีนาคม 2569 ณ เซ็นทรัล อุดรธานี โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย เพื่อร่วมเปิดมุมมองใหม่ทางธุรกิจ สร้างโอกาสการลงทุนและเป็นส่วนหนึ่งในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจท้องถิ่นให้เติบโตอย่างเข้มแข็ง” อธิบดีพูนพงษ์ฯ กล่าวทิ้งท้าย  

ปัจจุบัน อุดรธานีถูกยกให้เป็นหนึ่งในจังหวัดที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่รองจากนครราชสีมาและขอนแก่น โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวม (GDP) ของจังหวัดสูงถึงเป็นลำดับที่ 3 ประชากรมีรายได้เฉลี่ยต่อคนอยู่ที่ 75,000 บาท/ปี ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยรายได้ของภูมิภาค แม้เศรษฐกิจจังหวัดอุดรธานียังไม่สามารถเทียบกับระดับเฉลี่ยของประเทศโดยรวม แต่มีแนวโน้มขยายตัวอย่างต่อเนื่องทั้งในภาคการค้า การบริการ การท่องเที่ยว และการลงทุนในภาคอุตสาหกรรม 

‘ดีป้า’ เปิดตัว โครงการSmart Living, Better Living ยกระดับ 40 ชุมชนอัจฉริยะทั่วไทย สร้างมูลค่าเศรษฐกิจ 210 ล้านบาท

เศรษฐกิจโลกอาจจำเป็นต้องปรับโครงสร้างครั้งใหญ่ เพื่อให้ระบบเศรษฐกิจทำงานเพื่อตอบสนองความต้องการพื้นฐานของคนส่วนใหญ่ มากกว่าจะถูกขับเคลื่อนด้วยความต้องการฟุ่มเฟือยของกลุ่มมหาเศรษฐี

The Guardian สหราชอาณาจักร เปิดเผยข้อเสนอของ โอลิวิเยร์ เดอ ชุตเตอร์ (Olivier De Schutter) ผู้รายงานพิเศษขององค์การสหประชาชาติด้านความยากจนขั้นรุนแรงและสิทธิมนุษยชน ซึ่งชี้ว่าแนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจในปัจจุบันกำลังทำให้โลกเผชิญทั้งความเหลื่อมล้ำที่ลึกขึ้น และวิกฤตสิ่งแวดล้อมที่รุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เดอ ชุตเตอร์ กล่าวว่า ผู้นำทางการเมืองควรหยุดให้ความสำคัญกับการเติบโตทางเศรษฐกิจที่สร้างกำไรให้กับบรรษัทขนาดใหญ่และกลุ่มคนร่ำรวยเป็นหลัก เพราะการเติบโตลักษณะนี้มักก่อผลกระทบต่อสังคม สิ่งแวดล้อม และยังทำให้ช่องว่างความเหลื่อมล้ำในระบบเศรษฐกิจโลกมีมากขึ้นกว่าเดิม ดังนั้นโลกจึงจำเป็นต้องมีวาระเศรษฐกิจรูปแบบใหม่ เพื่อรับมือกับวิกฤตที่เชื่อมโยงกันหลายด้าน ทั้งความเหลื่อมล้ำที่เพิ่มขึ้น การเสื่อมโทรมของระบบนิเวศ และกระแสการเมืองฝ่ายขวาจัดที่กำลังกลับมาในหลายประเทศ

เดอ ชุตเตอร์ เสนอว่า ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดควรถูกใช้เพื่อตอบสนองความต้องการพื้นฐานของคนทั่วไป โดยเฉพาะกลุ่มคนยากจน มากกว่าจะถูกใช้ไปกับการบริโภคที่ฟุ่มเฟือยของคนส่วนน้อย หากระบบเศรษฐกิจเลือกใช้ทรัพยากรไปกับการสร้างคฤหาสน์ขนาดใหญ่แทนที่อยู่อาศัยสำหรับประชาชน หรือผลิตรถยนต์สมรรถนะสูงแทนการลงทุนในระบบขนส่งสาธารณะ ก็ย่อมเป็นระบบที่ไม่มีประสิทธิภาพ และไม่สามารถตอบสนองความต้องการพื้นฐานของผู้มีรายได้น้อยได้ในระยะยาว

ข้อเสนอดังกล่าวสอดคล้องกับรายงานฉบับใหม่ที่เดอ ชุตเตอร์เตรียมเผยแพร่ในเดือนเมษายน ในชื่อ ‘แผนที่นำทางเพื่อขจัดความยากจนในโลกหลังการเติบโต’ ซึ่งพัฒนาขึ้นร่วมกับเครือข่ายความร่วมมือ ‘Beyond Growth Coalition’ ที่ประกอบด้วยหน่วยงานของสหประชาชาติ นักวิชาการ ภาคประชาสังคม และสหภาพแรงงาน

เป้าหมายของรายงานฉบับนี้คือการเปิดทางเลือกเชิงนโยบายใหม่ให้กับรัฐบาล สถาบันระหว่างประเทศ และองค์กรพัฒนา ในการแก้ปัญหาความยากจน โดยมาตรการที่อยู่ระหว่างการพิจารณา เช่น รายได้พื้นฐานถ้วนหน้า (Universal Basic Income) การรับประกันการจ้างงาน การยกเลิกหนี้บางส่วน และการจัดเก็บภาษีความมั่งคั่งในระดับสูง

นอกจากนี้ รายงานดังกล่าวจะเผยแพร่ในช่วงเวลาเดียวกับความเคลื่อนไหวสำคัญอีกสองด้านในเวทีโลก ด้านแรกคือโครงการของ อันโตนิโอ กูเตอร์เรส (António Guterres) เลขาธิการสหประชาชาติ ที่กำลังผลักดันให้โลกพัฒนา ‘ตัวชี้วัดความสำเร็จทางเศรษฐกิจรูปแบบใหม่’ แทนการใช้ GDP เพียงอย่างเดียว ส่วนอีกด้านคือรายงานว่าด้วยปัญหาความเหลื่อมล้ำระดับโลก ซึ่งจัดทำโดยคณะผู้เชี่ยวชาญอิสระของกลุ่มประเทศ G20 ที่มี โจเซฟ สติกลิตซ์ (Joseph Stiglitz) นักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบล เป็นหัวหน้าคณะ

เดอ ชุตเตอร์ยอมรับว่า แม้เจ้าหน้าที่ในสหประชาชาติหลายฝ่ายจะเห็นมานานแล้วว่าการพัฒนาเศรษฐกิจควรก้าวข้ามแนวคิด ‘การเติบโตเป็นศูนย์กลาง’ แต่ข้อจำกัดด้านบทบาทหน้าที่ทำให้ไม่สามารถพูดถึงเรื่องนี้อย่างชัดเจนในระดับการเมือง อย่างไรก็ตาม เขาเชื่อว่าความเคลื่อนไหวที่จะเกิดขึ้นในปีนี้อาจทำให้ประเด็นดังกล่าวถูกหยิบยกขึ้นมาพูดอย่างเปิดเผยมากขึ้น และโลกกำลังมีโอกาสครั้งใหญ่ในการกำหนดทิศทางการพัฒนาหลังปี 2030 ด้วยการสร้างทางเลือกใหม่ที่สามารถสร้างสมดุลระหว่างขีดจำกัดของทรัพยากรโลก ความเป็นธรรมทางสังคม และการขจัดความยากจน

ในระยะยาว เดอ ชุตเตอร์ยังเสนอให้จัดตั้งหน่วยงานถาวรของสหประชาชาติที่ทำหน้าที่ติดตามและผลักดันการลดความเหลื่อมล้ำทั่วโลก หน่วยงานนี้จะรวบรวมข้อมูลและหลักฐานเชิงนโยบาย เพื่อช่วยออกแบบระบบเศรษฐกิจที่กระจายประโยชน์อย่างเป็นธรรมและมีความยั่งยืนตั้งแต่ต้นทาง แทนการปล่อยให้เกิดการเติบโตที่สร้างปัญหา แล้วค่อยแก้ไขผลกระทบในภายหลัง

แนวคิดดังกล่าวมีต้นแบบจากคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ หรือ ไอพีซีซี (IPCC) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1988 เพื่อรวบรวมองค์ความรู้และสนับสนุนการตัดสินใจเชิงนโยบายด้านการแก้ไขปัญหาสภาพภูมิอากาศ

จากประสบการณ์ที่ได้เดินทางไปยังประเทศรายได้น้อยและประเทศกำลังพัฒนาหลายแห่งตั้งแต่ปี 2020 เดอ ชุตเตอร์พบว่า หลายประเทศกำลังติดอยู่ในโมเดลเศรษฐกิจที่บังคับให้ต้องเร่งการเติบโตเพื่อหาเงินชำระหนี้ต่างประเทศ ส่งผลให้ต้องเร่งส่งออกสินค้าเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้ซื้อรายใหญ่ในห่วงโซ่อุปทานโลก มากกว่าจะผลิตเพื่อตอบสนองความต้องการของประชาชนในประเทศหรือคำนึงถึงผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

ซึ่งผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นคือการทำลายทรัพยากรธรรมชาติ ค่าแรงที่ต่ำ และการพัฒนาเศรษฐกิจที่ไม่สร้างความมั่งคั่งให้กับคนส่วนใหญ่ เขาจึงเสนอว่า ประเทศเหล่านี้ควรหันมาสร้างการเติบโตจากอุปสงค์ภายในประเทศ ส่งเสริมความร่วมมือทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค และขยายการค้าระหว่างประเทศกำลังพัฒนา แทนการพึ่งพาห่วงโซ่อุปทานโลกที่ถูกกำหนดโดยประเทศร่ำรวย

สำหรับประเทศพัฒนาแล้ว เดอ ชุตเตอร์เสนอว่ารัฐบาลควรหาแหล่งรายได้เพื่อสนับสนุนบริการสาธารณะและระบบคุ้มครองทางสังคมผ่านการจัดเก็บภาษีจากความมั่งคั่ง ทรัพย์สินทางการเงิน อสังหาริมทรัพย์ และธุรกรรมทางการเงิน รวมถึงภาษีจากกิจกรรมเศรษฐกิจที่สร้างผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะอุตสาหกรรมสกัดทรัพยากรและพลังงานฟอสซิล แทนการพึ่งพาการเติบโตทางเศรษฐกิจโดยรวมเพียงอย่างเดียว

อย่างไรก็ตาม ข้อเสนอเหล่านี้ไม่ใช่การสนับสนุนภาวะเศรษฐกิจถดถอย แต่เป็นการเปลี่ยนผ่านไปสู่ระบบเศรษฐกิจรูปแบบใหม่ที่มีการวางแผนและกำกับดูแลอย่างรอบคอบ แตกต่างจากวิกฤตเศรษฐกิจที่โลกเคยเผชิญ เช่น ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในปี 1929 หรือวิกฤตการเงินโลกปี 2008

เดอ ชุตเตอร์เชื่อว่า แนวทางที่กำลังเสนอได้รับการสนับสนุนจากนักเศรษฐศาสตร์ นักวิชาการ หน่วยงานของสหประชาชาติ สหภาพแรงงาน และองค์กรพัฒนาเอกชนจำนวนมาก ซึ่งหากได้รับการผลักดัน ก็มีโอกาสกลายเป็นทางเลือกเชิงนโยบายสำหรับวาระการพัฒนาของโลกหลังปี 2030 ซึ่งจะช่วยสร้างสมดุลระหว่างขีดจำกัดของทรัพยากรโลก ความเป็นธรรมทางสังคม และการลดความยากจน พร้อมทิ้งท้ายว่า “หากไม่สามารถทำได้ กระแสประชานิยมฝ่ายขวาจัดอาจยิ่งมีอิทธิพลทางการเมืองเพิ่มขึ้นในหลายประเทศทั่วโลก”