Author: ข่าวกรุงเทพฯ

องค์การสหประชาชาติรายงานว่า ปี ค.ศ. 2024 ประชากรโลกที่มีอายุ 65 ปีขึ้นไป มีประมาณ 770 ล้านคน หรือราว 10 เปอร์เซ็นต์ของประชากรทั้งหมด และคาดว่าจะเพิ่มเป็น 1,600 ล้านคน ภายในปี 2050 ซึ่งคิดเป็นเกือบหนึ่งในหกของโลก 

ที่สำคัญคือ ในช่วงปลายทศวรรษ 2070 ผู้สูงอายุจะมีจำนวนมากกว่าเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ นั่นหมายความว่า โลกของเรากำลังเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง 

สำหรับประเทศไทย สำนักงานสถิติแห่งชาติระบุว่า ปัจจุบันเรามีผู้สูงอายุเกิน 13 ล้านคน หรือเกือบ 20 เปอร์เซ็นต์ของประชากรทั้งหมด และในปี 2031 ประเทศไทยจะก้าวเข้าสู่สังคมสูงวัยอย่างสมบูรณ์ (Complete Aged Society) และในปี 2050 ผู้สูงอายุไทยคาดว่าจะมีจำนวนเกือบ 30 เปอร์เซ็นต์ ของประชากรทั้งหมด เทียบได้กับญี่ปุ่นในปัจจุบัน 

อัตราพึ่งพิงผู้สูงอายุ หรือ Old-age Dependency Ratio ของไทยก็สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันอยู่ที่ 20 คนต่อวัยแรงงาน 100 คน และจะเพิ่มเป็นเกือบ 50 คนต่อวัยแรงงาน 100 คน ในปี 2050 

สิ่งเหล่านี้นำมาซึ่งแรงกดดันต่อเศรษฐกิจ ทั้งแรงงานวัยทำงานลดลง ภาระงบประมาณด้านบำนาญ และสาธารณสุขสูงขึ้น หากไม่มีการปรับตัว เศรษฐกิจไทยอาจเติบโตต่ำกว่าปัจจุบันที่ราว 2 เปอร์เซ็นต์ต่อปีในระยะยาว 

เมื่อประชากรสูงวัยมากขึ้น โครงสร้างแรงงานก็เปลี่ยนไปเช่นกัน สามารถแบ่งเป็น 3 มิติหลัก 

1.การสูงวัยของแรงงาน (Workforce Ageing) – อายุเฉลี่ยของแรงงานสูงขึ้น

2.การหดตัวของแรงงาน (Workforce Decline) – ผู้เกษียณเพิ่มขึ้น ขณะที่คนรุ่นใหม่เข้าสู่ตลาดแรงงานน้อยลง

3.อัตราพึ่งพิงผู้สูงอายุ (Old-age Dependency Ratio) – ผู้สูงอายุเพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับวัยทำงาน

กลไกของแรงงานสูงวัยที่มีต่อการขยายตัวทางเศรษฐกิจอาจแบ่งออกได้เป็น 2 ช่องทางหลัก 

1. ช่องทางด้านผลิตภาพ (Productivity Channel)

โดยทั่วไป พบว่า ผลิตภาพของแรงงานสูงวัยมีแนวโน้มลดลงตามอายุ มีลักษณะเป็นกราฟโค้ง U คว่ำ สูงสุดราวช่วงอายุ 40–49 ปี หลังจากนั้นผลิตภาพเฉลี่ยลดลง สาเหตุหลักคือ ความสามารถในการคิดวิเคราะห์เชิงวิทยาศาสตร์และการสร้างนวัตกรรมที่มักจะถึงจุดสูงสุดในวัยกลางคน ขณะที่วัยสูงอายุอาจมีข้อจำกัดเรื่องสุขภาพและความเร็วในการทำงาน

อย่างไรก็ตาม ผู้สูงอายุยังมีคุณค่าในงานที่ต้องใช้ประสบการณ์ ความรอบคอบ และ บางครั้งยังทำได้ดีกว่าคนหนุ่มสาว 

หากผู้สูงอายุได้รับการใช้ทักษะที่เหมาะสม เช่น งานที่ต้องการประสบการณ์ ความรอบคอบ การตัดสินใจเชิงกลยุทธ์  และทักษะการสื่อสาร ผลิตภาพของพวกเขาก็ยังสูง และอาจสร้างประโยชน์แก่บริษัทได้เช่นกัน 

2. ช่องทางด้านอุปทานแรงงาน (Labor-supply Channel) 

บางมุมมองกังวลว่า การที่ผู้สูงอายุทำงานนานขึ้น อาจแย่งงานคนรุ่นใหม่ แต่หลักฐานหลายชิ้นชี้ว่า นี่อาจเป็นความเข้าใจผิด หรือที่เรียกว่า Lump of Labor Fallacy เพราะในความเป็นจริง ทักษะของแรงงานสองกลุ่มไม่เหมือนกัน และมักจะเสริมกันมากกว่าทดแทนกัน 

ที่สำคัญ ในระดับครอบครัวก็มีความซับซ้อน เช่น ถ้าผู้สูงอายุยังทำงานอยู่ ก็อาจมีเวลาช่วยเลี้ยงดูหลานน้อยลง ทำให้ลูกหลานต้องลดชั่วโมงทำงาน แต่ในอีกด้านหนึ่ง หากผู้สูงอายุมีรายได้ ก็สามารถสนับสนุนค่าใช้จ่ายในครัวเรือนได้เช่นกัน 

ในระดับองค์กร การมีแรงงานสูงอายุมีทั้งข้อดีและข้อเสีย บางงานวิจัยพบว่า หากแรงงานสูงอายุมีมากเกินไป อาจลดมูลค่าเพิ่มของบริษัทโดยเฉพาะในธุรกิจที่ต้องการนวัตกรรมสูง เช่น ICT แต่บางงานวิจัยชี้ว่าความหลากหลายด้านอายุช่วยเพิ่มประสิทธิภาพ เพราะคนรุ่นเก่ามีประสบการณ์ ส่วนคนรุ่นใหม่มีทักษะดิจิทัล เกิดการเสริมกัน 

ด้านนวัตกรรมและผู้ประกอบการ พบว่า เมื่อสังคมสูงอายุ นวัตกรรมอาจลดลง เช่น จำนวนการยื่นจดสิทธิบัตรต่อประชากรลดลง 15–30% เพราะนักประดิษฐ์และผู้ก่อตั้งธุรกิจใหม่ส่วนใหญ่เป็นวัยกลางคน ช่วงอายุ 38–45 ปี หากสังคมสูงอายุเกินไป อาจทำให้ธุรกิจใหม่ชะลอตัวและลดพลวัตเศรษฐกิจ

คำถามสำคัญคือ หากผู้สูงอายุทำงานนานขึ้น จะ “แย่งงาน” คนรุ่นใหม่หรือไม่?

บางงานวิจัยตอบว่า ใช่ โดยเฉพาะหากเศรษฐกิจชะลอตัว แต่หลายงานวิจัยโต้แย้งว่าเป็นความเข้าใจผิด เพราะทักษะและตำแหน่งงานมักต่างกัน แรงงานสูงวัยและคนรุ่นใหม่ มักเสริมกันมากกว่าทดแทนกัน 
ในครอบครัว ผลกระทบสองด้านเช่นกัน หากผู้สูงอายุทำงานต่อ อาจมีเวลาช่วยเลี้ยงหลานน้อยลง แต่หากมีรายได้ ก็สามารถสนับสนุนค่าใช้จ่าย ทำให้ลูกหลานทำงานเต็มเวลาได้

คำตอบสำคัญคือ สุขภาพ  

งานวิจัยเกี่ยวกับการขยายตัวทางเศรษฐกิจระยะยาวมองว่าสุขภาพ คือ การลงทุนในทุนมนุษย์ หากรัฐลงทุนด้านสาธารณสุขมากขึ้น ผู้สูงอายุสามารถทำงานได้นานขึ้น ผลิตภาพสูงขึ้น และลดอัตราเกษียณก่อนวัย ตัวอย่างเช่น การลดอัตราความพิการของผู้สูงอายุ 5% สามารถลดผลกระทบเชิงลบต่อ GDP ต่อหัวได้ 0.2–0.4% 

ในกรณี ASEAN+3 หากรัฐใช้จ่ายด้านสุขภาพ 2% ของ GDP ก็ช่วยยืดอายุแรงงานสูงอายุให้ทำงานได้ยาวนานและมีประสิทธิภาพ
ตรงกันข้าม หากสุขภาพไม่ดี ผู้สูงอายุมักออกจากงานเร็วขึ้น ตัวเลขในยุโรปชี้ว่า คนอายุ 50–63 ปีที่สุขภาพไม่ดีมีโอกาสเกษียณก่อนวัยสูงกว่าคนทั่วไป 18%

สรุปได้ว่า แรงงานสูงวัยไม่ใช่ปัญหา แต่สุขภาพของแรงงานสูงวัย เป็นตัวแปรชี้ขาด การลงทุนด้านสุขภาพ โดยเฉพาะงบประมาณสาธารณสุข จึงสำคัญต่อเศรษฐกิจ  

แม้มีข้อกังวล แต่แรงงานสูงอายุอาจกลายเป็น “ทุนมนุษย์” (Human Capital) ที่มีคุณค่า ถ้ามีเงื่อนไขสนับสนุนที่เหมาะสม ได้แก่:

1.การลงทุนในทักษะและการเรียนรู้ตลอดชีวิต (Lifelong Learning):

• นโยบาย Reskilling / Upskilling ให้แรงงานสูงอายุสามารถทำงานในเศรษฐกิจดิจิทัลหรือบริการมูลค่าสูง

• การสร้างระบบฝึกอบรมที่ยืดหยุ่น เช่น Online Learning, Micro-credentials

2.การปรับรูปแบบการทำงาน (Workplace Adaptation):

• งาน Part-time, งานยืดหยุ่นเวลา, งานที่ใช้ประสบการณ์มากกว่าพละกำลัง

• การใช้เทคโนโลยีช่วยลดข้อจำกัดทางร่างกาย เช่น Automation, Digital Platforms

3. การใช้ประโยชน์จากทุนทางสังคมและประสบการณ์ (Social & Experiential Capital):

• แรงงานสูงอายุมีทักษะเชิงประสบการณ์ เครือข่าย และ soft skills เช่น การเจรจา บริหารจัดการ ที่สามารถถ่ายทอดสู่รุ่นใหม่

• สามารถทำงานที่เน้น “Mentorship” หรือ “Knowledge Transfer”

4.นวัตกรรมและสุขภาพ (Health & Innovation):

• การลงทุนด้านสุขภาพทำให้แรงงานสูงอายุมีสุขภาพดีขึ้น → ยืดอายุการทำงาน → ลดภาระสาธารณสุข

• เทคโนโลยีด้าน Health Tech และการแพทย์ป้องกัน (Preventive Healthcare) เป็นตัวแปรสำคัญ

บทเรียนจากต่างประเทศ

• ญี่ปุ่น: สร้างนโยบาย Silver Economy ให้ผู้สูงอายุทำงานต่อได้ ทั้งในภาคบริการ เทคโนโลยี และธุรกิจ start-up
 

•ยุโรป: หลายประเทศใช้ระบบ Lifelong Learning + นโยบายจ้างงานยืดหยุ่น

•เกาหลีใต้: ส่งเสริม “Re-employment” สำหรับผู้เกษียณและใช้พลังผู้สูงวัยในงานวิจัย-ที่ปรึกษา

แนวนโยบาย: ทำอย่างไรให้ “สูงวัย” กลายเป็น “ทุน”

1.ปรับระบบเกษียณให้ยืดหยุ่นตามอาชีพ → เลื่อนอายุเกษียณหรือสร้างทางเลือกการจ้างงาน

2.ส่งเสริม “เศรษฐกิจสีเงิน” (Silver Economy) เช่น ธุรกิจบริการสุขภาพ การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ การศึกษา และธุรกิจดูแลผู้สูงวัย

3.ลงทุนใน Health + Human Capital ไปพร้อมกัน → ทำให้ผู้สูงอายุ “productive longer”

4.การสร้างกลไกแรงจูงใจให้เอกชนจ้างแรงงานสูงอายุ เช่น มาตรการภาษี / เงินอุดหนุน 

โลกในอนาคตจะมีผู้สูงอายุมากกว่าคนหนุ่มสาว คำถามไม่ใช่ว่าเราจะมีผู้สูงอายุเพิ่มขึ้นหรือไม่ แต่คือ เราจะทำให้ผู้สูงอายุมีบทบาททางเศรษฐกิจอย่างไร และเราจะเปลี่ยน “ภาระ” ให้เป็น “พลัง” ได้หรือไม่

คำตอบอยู่ที่ สุขภาพ การลงทุนเชิงนโยบาย และ มุมมองของสังคม

คอลัมน์เศรษฐเสวนา จุฬาฯทัศนะ โดย…รศ.ดร.มนชยา อุรุยศ คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ

กมธ.เศรษฐกิจเร่งปรับกฎหมายแข่งขันทางการค้า สกัดการผูกขาดแพลตฟอร์มต่างชาติ เสนอสร้างเครือข่าย Open Commerce หนุนผู้ค้าไทย

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เศรษฐกิจดิจิทัลและอีคอมเมิร์ซเติบโตอย่างก้าวกระโดด แต่การเติบโตนี้กลับทำให้เกิดคำถามสำคัญต่อ “ความเป็นธรรมทางการแข่งขัน” โดยเฉพาะเมื่อผู้เล่นต่างชาติรายใหญ่เข้ามาครอบครองตลาดไทยในสัดส่วนสูง ส่งผลให้ผู้ประกอบการไทย โดยเฉพาะ SMEs และผู้ค้ารายย่อย ประสบปัญหาความเหลื่อมล้ำและถูกกีดกันทางการแข่งขัน

เพื่อรับมือกับสถานการณ์ดังกล่าว คณะกรรมาธิการ (กมธ.) พัฒนาเศรษฐกิจ สภาผู้แทนราษฎร ได้เร่งพิจารณาการปรับปรุงกฎหมายที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะ ร่างพระราชบัญญัติการแข่งขันทางการค้า ซึ่งผ่านการรับหลักการแล้ว เพื่อสร้างกลไกกำกับดูแลใหม่ ลดปัญหาการผูกขาด และแก้ไขความไม่เป็นธรรมในระบบเศรษฐกิจดิจิทัล

ในการประชุมวันที่ผ่านมา สิทธิพล วิบูลย์ธนากุล ประธาน กมธ. ระบุว่า ได้รับเรื่องร้องเรียนจำนวนมากจากผู้ประกอบการไทยที่ได้รับผลกระทบจากแพลตฟอร์มต่างชาติ จึงเชิญผู้เชี่ยวชาญและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมาร่วมให้ข้อมูลประกอบการพิจารณา

หนึ่งในประเด็นสำคัญที่ถูกหยิบยกขึ้นมาคือ คำชี้แจงของภาวุธ พงษ์วิทยภานุ ซีอีโอ Play Solution และ TARAD Dot Com ที่สะท้อนว่า ปัจจุบันแพลตฟอร์มต่างชาติครองส่วนแบ่งตลาดอีคอมเมิร์ซไทยมากกว่าร้อยละ 51 ผู้ให้บริการคนไทยแทบไม่เหลืออยู่ สินค้ากว่า 200 ล้านชิ้นในแพลตฟอร์มทำให้ผู้ผลิตท้องถิ่นแข่งขันไม่ได้ ขณะเดียวกันยังต้องเจอค่าธรรมเนียมสูง การเข้าถึงข้อมูลจำกัด และบริการที่ไม่เท่าเทียม

ภาวุธ เสนอว่า ทางออกระยะยาว “ไทยควรมี แพลตฟอร์มแห่งชาติที่ทำงานแบบ Open Commerce Network” เพื่อเชื่อมโยงผู้ค้าและเอสเอ็มอีทั่วประเทศ เปิดกว้างให้ผู้ประกอบการเข้ามาใช้ระบบเดียวกัน เชื่อมต่อกับบริการภาครัฐ เช่น ระบบชำระเงิน การขนส่ง รวมถึงเป็นฐานข้อมูลสินค้าของไทยที่สามารถเชื่อมโยงออกสู่แพลตฟอร์มต่างประเทศได้ เพื่อกระจายโอกาส ลดการพึ่งพาตลาดที่ถูกผูกขาด และเพิ่มความเข้มแข็งให้ธุรกิจท้องถิ่น

การเร่งปรับปรุงกฎหมายแข่งขันทางการค้าในครั้งนี้ จึงไม่ใช่แค่การปรับข้อกฎหมายเชิงเทคนิค แต่เป็น “ยุทธศาสตร์เชิงโครงสร้าง” เพื่อสร้างสมดุลใหม่ให้กับเศรษฐกิจดิจิทัลไทย ป้องกันการครอบงำตลาดจากผู้เล่นต่างชาติ และเปิดทางให้ผู้ประกอบการไทยมีโอกาสแข่งขันอย่างเป็นธรรมในระบบเศรษฐกิจยุคใหม่

“อย่าเริ่มทำสงครามราคา เพราะถ้าทุกเจ้าแข่งกันลด ตลาดมันจะพัง” – เฮียคณิน 2025

ท่ามกลางสภาพเศรษฐกิจที่ไม่สู้ดี แถมคนไทยก็กำลังซื้อถดถอย มันอาจไม่แปลกหากธุรกิจหลายๆ เจ้าจะเริ่มลดราคาสินค้าและบริการ หรือก่อ ‘สงครามราคา’ เพื่อดึงดูดผู้บริโภค

แต่ยิ่งถูก ไม่ได้แปลว่ายิ่งดี โดย ‘ลีโอนี่ ฮอสกิ้น’ ผู้จัดการฝ่ายธุรกิจค้าปลีก อิเกีย ประเทศไทย และเวียดนาม เผยว่า สินค้าราคาถูกที่มีคุณภาพต่ำกำลังทำให้ตลาดหยุดชะงัก ซึ่งสงครามราคาถือเป็นเพียงการแข่งขันไปสู่ที่โหล่เท่านั้น เพราะเมื่อแข่งกันลดราคาแล้ว คุณภาพก็จะเปลี่ยนไปด้วย

อย่างในช่วงโปรเดือด 9.9 ที่ผ่านมา บริษัทก็ไม่ได้จัดโปรโมชันลดราคาเหมือนคนอื่นเขา แต่มาพร้อมแคมเปญ ‘ซื้อคืนสินค้าอิเกีย’ ที่ผู้บริโภคเคยซื้อไว้ โดยเสนอราคาสูงกว่าปกติถึง 2 เท่า

อย่างไรก็ตาม ฮอสกิ้นไม่ได้หมายความว่าอิเกียไม่ให้ความสำคัญกับราคาเลย เพราะจริงๆ แล้ว ทุกสาขาทั่วโลกต่างต้องการขายในราคาที่ผู้บริโภคเอื้อมถึงง่ายทั้งนั้น เพียงแค่ว่าแต่ละประเทศอาจมีกลยุทธ์ในการตั้งราคาต่างกันไป

แล้วกลยุทธ์ของอิเกียประเทศไทยคืออะไร? มาดูกัน

ลดกระหน่ำทั้งปีตั้งแต่เฟอร์นิเจอร์ยันอาหาร เผยอยากโต 6%

ฮอสกิ้นเล่าว่า ในปีงบประมาณ 2025 (กันยายน 2024 – สิงหาคม 2025) ที่ผ่านมา ถือเป็นปีที่ท้าทายมากๆ เนื่องจากสถานการณ์บ้านเมืองต่างๆ ทั้งในแง่การเมืองและเศรษฐกิจ ทำให้ ‘ดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภค’ ลดลง

ทั้งนี้ อิเกียก็ยังทำกำไรได้ในปีที่ผ่านมา โดยทำผลประกอบการมากกว่าเป้าที่ตั้งไว้ถึง 6.3% แต่สิ่งที่ฮอสกิ้นเชื่อว่ายังสามารถพัฒนาต่อไปคือยอดขายที่เติบโตเพียง 1% เท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ สำหรับปีงบประมาณ 2026 (กันยายน 2025 – สิงหาคม 2026) อิเกียจึงหมายมั่นว่าอยากทำยอดขายให้เพิ่มขึ้นอีก 6% ผ่านกลยุทธ์หลักที่มุ่งเน้นการเป็นผู้นำด้าน ‘ราคา’ โดยยังคง ‘คุณภาพ’ ไว้

ถ้าถามว่ากลยุทธ์ด้านราคาคืออะไร? ฮอสกิ้นตอบว่า อิเกียจะปรับราคาสินค้าลงและตรึงราคานี้ไว้ตั้งแต่กันยายน 2025 – สิงหาคม 2026 ภายใต้แคมเปญที่ชื่อว่า ‘Everyday More Value คุ้มค่ากว่าในทุกวัน’ โดยบริษัทได้ทุ่มงบไปราวๆ 200-250 ล้านบาทเลย

สำหรับแคมเปญนี้ อิเกียปรับราคาสินค้าลงทุกหมวดหมู่ ตั้งแต่เฟอร์นิเจอร์ยันอาหาร เพราะอย่างกาแฟเย็นเอง ไม่ว่ากาแฟดำหรือกาแฟนมก็มีราคาเพียง 29 บาทเท่านั้น แถมปัจจุบัน ยังมีสินค้ามากกว่า 2,500 รายการแล้วที่มีราคาต่ำกว่า 200 บาท

สถานีต่อไป…อีสาน โมเดลคล้ายเชียงใหม่ มีเซเว่นและ Decathlon

ปรับราคาไม่พอ ยังมีข่าวดีกว่านั้น เพราะฮอสกิ้นแอบสปอยล์มาเล็กๆ ว่า ในเดือนกรกฎาคม 2026 ภาคอีสานจะมีอิเกียเป็นของตนเอง แต่เป็นจังหวัดไหน ต้องขออุบไว้ก่อน

โดยสาเหตุที่อิเกียเลือกจุดหมายปลายทางถัดไปเป็นอีสาน ก็เพราะบริษัทเห็นโอกาสใน ‘เมืองรอง’ ของประเทศไทย อิงจากยอดขายในพื้นที่ต่างๆ ผ่านช่องทางอีคอมเมิร์ซของธุรกิจ

ข่าวลือการเปิดตัวในภาคอีสานของอิเกียเรียกความสนใจจากผู้บริโภคไปไม่น้อย เพราะตอนที่ Brand Inside โพสต์ข่าวดังกล่าว ก็มีชาวเน็ตเข้ามาช่วยเดาโลเคชันถัดไปกันมากมาย ไม่ว่าจะขอนแก่น โคราช หรืออุดรธานี

แม้ตอนนี้รายละเอียดเต็มยังไม่ปล่อยออกมา แต่ฮอสกิ้นเปรยมาแล้วว่า อิเกียสาขาอีสานจะมีโมเดลคล้ายๆ กับ ‘เชียงใหม่’ ที่เพิ่งเปิดไปเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2025 โดยอาจมีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย แต่ไม่เกิน 750 ตารางเมตร

ถ้าถามว่าโมเดลอิเกียเชียงใหม่เป็นแบบไหน? หลักๆ แล้ว สาขานั้นจะเน้นความ ‘เล็กแต่ครบ’ ประกอบด้วย

• 7-Eleven, True และ Decathlon จากความร่วมมือกับ ‘CPFC’ (บริษัท ซีพี ฟิวเจอร์ ซิตี้ ดีเวลลอปเม้นท์ คอร์ปอเรชั่น จำกัด)
• ห้องตัวอย่าง 12 โซนเล็กๆ
• สินค้าพร้อมซื้อ 300 ชิ้น เน้นกลุ่มช่วยจัดเก็บบ้านให้เป็นระเบียบ
• สินค้ากลุ่มขนมและของทานเล่นจากสวีเดน อาทิ มีตบอล ไอศกรีม หรือเยลลีตัก
• บริการ Click and Collect สั่งสินค้าออนไลน์ แต่มารับได้ที่หน้าสาขา แบบไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม
• บริการที่ปรึกษาและวางแผนการออกแบบจากผู้เชี่ยวชาญ

ที่สำคัญ อิเกียเชียงใหม่ถือเป็นสาขาที่ลงทุนน้อยที่สุดด้วยนะ โดยใช้งบไปเพียง 15 ล้านบาทเท่านั้น

ฮอสกิ้นบอกว่า โมเดลสาขาเชียงใหม่ถือเป็นครั้งแรกของโลกเลย เพราะไม่เคยมีอิเกียประเทศไหนทำมาก่อน แถมยังมีเจ้าของแฟรนไชส์จากต่างชาติมาดูงานด้วย เพราะพวกเขาสนใจในคอนเซปต์ ‘ความสะดวกสบาย’ ที่สาขานี้มีให้

“คนชอบช็อปปิ้งด้วยความสะดวกสบาย จะไปซุปเปอร์มาร์เก็ต เซเว่น Decathlon หรืออิเกียก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเดินทางไปห้างใหญ่ๆ” ฮอสกิ้นกล่าว 

เธอยังบอกอีกว่า คนไทยชอบความสะดวกมากกว่าราคาที่ถูกเสียอีก ซึ่งนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้อิเกียสาขาอีสานจึงมีรูปแบบเดียวกันกับเชียงใหม่

อย่างไรก็ตาม ไม่ได้หมายความนับตั้งแต่นี้ไป อิเกียจะเปิดแค่สาขาในรูปแบบเดียวกันกับเชียงใหม่นะ เพราะฮอสกิ้นบอกว่า มันขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายๆ อย่าง 

เช่น สาขาภูเก็ตที่แม้จะใหญ่กว่าเชียงใหม่อยู่แล้ว ในขนาดประมาณ 2,000 ตารางเมตร แต่ฮอสกิ้นบอกว่า ตอนนี้กำลังเตรียมย้ายโลเคชันไปในพื้นที่ที่ใหญ่กว่า คาดว่าราวๆ 10,000 ตารางเมตรเลย

ไม่ได้ขายแค่ลูกค้าทั่วไป แต่เปิดขายให้ธุรกิจที่อยากใช้บริการอิเกียด้วย

นอกจากกลยุทธ์แบบ ‘B2C’ (Business to Customer) แล้ว อิเกียยังมีอีกหนึ่งหน่วยธุรกิจ ซึ่งก็คือ ‘IKEA for Business’ สำหรับลูกค้าองค์กรด้วย

‘พรภัคย์ จินตโกวิท’ ผู้จัดการ IKEA for Business อิเกีย ประเทศไทย อธิบายว่า หลักๆ แล้ว ลูกค้าของ IKEA for Business คือ

1. การพัฒนาโครงการที่อยู่อาศัย
2. สำนักงานและการตกแต่งภายในสำนักงาน
3. ที่พัก 
4. ร้านอาหารและคาเฟ่
5. สถานศึกษา
6. การตกแต่งภายในร้านค้าและอื่นๆ

แม้เศรษฐกิจอาจยังไม่สู้ดีเท่าไร แต่ธุรกิจหลายๆ ภาคส่วน เช่น อสังหาริมทรัพย์ โรงแรม หรือออฟฟิศ ก็ยังมีการขยายตัวหรือรีโนเวทตลอดเวลา ทำให้พรภัคย์มองว่า นี่คือโอกาสในการตีตลาดกลุ่มธุรกิจองค์กร

IKEA for Business จะทำหน้าที่ในการมอบบริการครบวงจร ตั้งแต่การวางแผนพื้นที่ การคัดเลือกเฟอร์นิเจอร์ การสั่งซื้อจำนวนมาก การจัดส่ง การประกอบ ไปจนถึงบริการหลังการขาย โดยมีบริการให้คำปรึกษาเฉพาะทางที่เหมาะกับแต่ละอุตสาหกรรมหรือบุคคลด้วย

สำหรับปีงบประมาณ 2026 นี้ พรภัคย์เล่าว่า IKEA for Business จะวางกลยุทธ์ในเรื่องของการสร้างพันธมิตรกับธุรกิจต่างๆ โดยสามารถรอติดตามได้เลย

สุดท้ายนี้ หากมองในภาพรวม อิเกียก็อาจไม่ได้สู้ด้วย ‘ราคาที่ถูกที่สุด’ จริงๆ แต่เลือกเดินเกมแบบครบวงจร ทั้งตรึงราคา รักษาคุณภาพ ขยายสู่เมืองรอง และเจาะตลาดองค์กร เพื่อสร้างสมดุลระยะยาวมากกว่าจะมาลงแข่งในสงครามราคา

แล้วคุณล่ะ คิดอย่างไรกับกลยุทธ์ของอิเกีย?

• มิติใหม่วงการเฟอร์นิเจอร์ ซื้อของ IKEA ส่งด้วย ไปรษณีย์ไทย ส่งด่วน ส่งไว EMS ได้ทั่วประเทศแล้ว

ติดตามข่าวสารจาก Brand Inside ได้จาก Facebook ของเรา