Author: ข่าวกรุงเทพฯ

ธนาคารกลางแห่งสาธารณรัฐตุรกี (TCMB) ระบุว่า ปัจจุบันกำลังดำเนินการในระยะที่ 2 ของ “โครงการวิจัยและพัฒนาลีราตุรกีดิจิทัล” (Digital Turkish Lira R&D Project) ยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง โดยในรายงานความคืบหน้าลีราตุรกีดิจิทัล ระยะที่ 2 ที่จัดทำขึ้นนั้น ได้มีการเปิดเผยสถานะปัจจุบันของการดำเนินงาน โดยเน้นไปที่หัวข้อสำคัญ ได้แก่ การชำระเงินแบบโปรแกรมได้ (Programmable payments), การชำระเงินแบบออฟไลน์ (Offline payments) และความสามารถในการทำงานร่วมกันของระบบ (Interoperability) รายงานดังกล่าวระบุว่า หลังจากที่ได้เผยแพร่รายงานการประเมินผลระยะที่ 1 ไปเมื่อสิ้นปี 2023 ทางโครงการก็ได้เริ่มดำเนินงานในระยะที่ 2 ต่อทันที โดยการดำเนินงานยังคงยึดถือหลักการที่ระบุไว้ในรายงานการประเมินผลเดิม ได้แก่ ความเป็นส่วนตัว, ความยืดหยุ่นทางเทคโนโลยีและสถาปัตยกรรม, ความสามารถในการทำงานร่วมกัน, หลักการไม่ก่อให้เกิดความเสียหาย และการไม่พึ่งพาตัวกลางทางการเงิน รายงานยังเน้นย้ำถึงเป้าหมายในการสร้างโครงสร้างพื้นฐานสำหรับกรณีการใช้งานเชิงนวัตกรรมด้วยลีราตุรกีดิจิทัล และการสร้างช่องทางการชำระเงินส่วนเพิ่ม ซึ่งคาดว่าจะช่วยสร้างความเป็นเอกภาพในการชำระเงินและเพิ่มการเข้าถึงบริการทางการเงิน (Financial Inclusion) ให้มากขึ้น

รายงานระบุว่า เป้าหมายหลักคือการรักษาความน่าเชื่อถือและอธิปไตยของเงินลีราตุรกีควบคู่ไปกับการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล รวมถึงการเพิ่มประสิทธิภาพในการชำระเงิน โดยในระยะที่ 2 ของโครงการวิจัยและพัฒนานี้ ยังคงมีการดำเนินกิจกรรมด้านสกุลเงินดิจิทัลร่วมกับพันธมิตรด้านเทคโนโลยีอย่างต่อเนื่อง รายงานระบุว่ากำลังดำเนินการพัฒนาระบบต้นแบบ (Prototype) ที่สร้างขึ้นในระยะที่ 1 ให้มีความสมบูรณ์ยิ่งขึ้นจนถึงระดับ “ผลิตภัณฑ์ที่ใช้งานได้จริงขั้นพื้นฐาน” (Minimum Viable Product) รวมถึงการดำเนินงานเพื่อนำสถาบันตัวกลางทางการเงินเข้ามาในระบบ โดยมีรายละเอียด กล่าวคือ การชำระเงินแบบโปรแกรมและการชำระเงินแบบออฟไลน์ เป็นจุดเน้นหลักของการดำเนินงานในระยะที่ 2 นอกจากนี้ ยังมีการดำเนินการเพื่อพิสูจน์แนวคิด (Proof of Concept) สำหรับการชำระเงินข้ามพรมแดนภายในธนาคารกลางฯ อีกด้วย นอกเหนือจากงานด้านโครงสร้างพื้นฐานทางเทคโนโลยีแล้ว ยังมีการวิเคราะห์และเตรียมความพร้อมในมิติด้านกฎหมายและเศรษฐศาสตร์ โดยมีการทำแบบจำลองเพื่อประเมินผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นของลีราตุรกีดิจิทัลที่มีต่อระบบการเงิน ซึ่งผลลัพธ์ของการศึกษาจะถูกแบ่งปันสู่สาธารณะในลำดับถัดไป และเช่นเดียวกับระยะที่ 1 ในระยะที่ 2 นี้จะมีการทดสอบนำร่อง (Pilot tests) ซึ่งจะครอบคลุมการปรับปรุงระบบ ฟังก์ชันใหม่ และสถานการณ์จำลองที่หลากหลาย โดยมีแผนจะใช้สถานการณ์ที่กระตุ้นให้เกิดการใช้งานจริงแบบทันที เพื่อวัดคุณสมบัติและประสิทธิภาพของระบบได้อย่างครอบคลุมยิ่งขึ้น

การศึกษาในมิติด้านเทคโนโลยี กฎหมาย และเศรษฐศาสตร์ของลีราตุรกีดิจิทัลยังคงดำเนินต่อไป รายงานระบุว่า ในขณะที่ระบบลีราตุรกีดิจิทัลกำลังถูกพัฒนาให้สมบูรณ์ขึ้นในระยะที่ 2 นั้น มีความคืบหน้าในด้านการชำระเงินแบบโปรแกรมและแบบออฟไลน์ รวมถึงมีการศึกษาเกี่ยวกับการทำงานร่วมกันของระบบ เช่น การเชื่อมต่อกับสถาบันตัวกลางทางการเงิน, การประยุกต์ใช้อัตลักษณ์ดิจิทัล (Digital Identity) กับสกุลเงินดิจิทัลโดยเฉพาะ, การใช้งานสินทรัพย์ดิจิทัล และการชำระเงินข้ามพรมแดน

รายงานย้ำว่า การศึกษาในมิติด้านเทคโนโลยี กฎหมาย และเศรษฐศาสตร์ยังคงดำเนินอยู่ และมีแผนที่จะปิดจบระยะที่ 2 เมื่อผลการศึกษาเหล่านี้เสร็จสมบูรณ์ ในรายงานความคืบหน้าโครงการฯ ระบุว่า เป้าหมายต่อไปคือการก้าวเข้าสู่ การดำเนินงานในระยะที่ 3 ซึ่งหากมีการตัดสินใจให้นำลีราตุรกีดิจิทัลออกใช้หมุนเวียนจริง กระบวนการที่เกี่ยวข้อง รวมถึงการออกกฎระเบียบทางกฎหมาย จะถูกดำเนินการในระยะที่ 3 นี้

ข้อคิดเห็นจากสำนักงานฯ

ตามที่เราทราบกันว่า เงินสกุลดิจิทัลคือ รูปแบบของเงินที่อยู่ในรูปแบบอิเล็กทรอนิกส์หรือดิจิทัลเท่านั้น ไม่ได้มีตัวตนเป็นเหรียญหรือธนบัตรทางกายภาพเหมือนเงินที่เราใช้กันอยู่ เงินอิเล็กทรอนิกส์ถูกควบคุมและตรวจสอบโดยเครือข่ายคอมพิวเตอร์แบบกระจายอำนาจ (บล็อกเชน) โดยไม่จำเป็นต้องผ่านคนกลางอย่างธนาคารหรือรัฐบาล ทำให้มันมีความปลอดภัย โปร่งใส และมีอิสระในการทำธุรกรรมมากขึ้น อย่างไรก็ดี สกุลเงินดิจิทัลของประเทศหรือธนาคารกลางของหลายประเทศที่มีอยู่ในปัจจุบันนั้น คือ Central Bank Digital Currency (CBDC) คือ เงินตราประจำชาติที่ถูกแปลงให้อยู่ในรูปแบบดิจิทัล โดยมี ธนาคารกลาง ของประเทศนั้น ๆ เป็นผู้รับรองและออกให้ ซึ่งหมายความว่ามันมีความมั่นคงและมีสถานะเป็น เงินที่ถูกกฎหมาย (Legal Tender) เช่นเดียวกับเงินสดที่เราใช้กันอยู่ โดยประเทศที่มี CBDC อย่างเป็นทางการแล้วในปัจจุบันได้แก่ บาฮามาส จาเมกา และไนจีเรีย ในขณะที่ จีน สวีเดน เกาหลีใต้ และอินเดียเอง ก็อยู่ในการทดลงสกุลเงินดิจิทัลดังกล่าวเช่นกัน 

โดยในทางปฏิบัตินั้น มูลค่าของเงิน CBDC จะมีความคงที่กว่าเหรียญสกุลคริปโตอย่างมาก กล่าวคือ 1 CBDC = 1 บาท และไม่ผันผวนรุ่นแรงเหมือนเหรียญสกุลคริปโตอื่นๆ เนื่องจากเป็นสกุลเงินที่ออกและรับประกันโดยธนาคารกลาง (State-backed) ซึ่งจะไม่มีความเสี่ยงเรื่องล้มละลายหรือฉ้อโกง โดยจะสามารถใช้เพื่อการซื้อสินค้าและบริการและชำระหนี้ได้อย่างถูกกฎหมายเหมือนเงินสดทุกประการ เพียงแต่เป็นแบบดิจิทัลเท่านั้น ซึ่งหากต้องเปรียบเทียบความต่างระหว่าง CBDC กับ Cryptocurrency นั้น อาจจะบอกได้ดังนี้ รัฐบาลเป็นผู้ออก CBDC มีความมั่นคง คงที่ของมูลค่าและเป็นเงินที่ถูกต้องตามกฎหมาย (Legal Tender) แต่ Cryptocurrency ไม่มีคนกลาง มีความผันผวนของมูลค่าตลอดเวลา และถือเป็นเพียงสินทรัพย์ดิจิทัล (Digital Asset) เท่านั้น

หากตุรกีสามารถพัฒนาเงินสกุลดิจิทัลของตัวเองได้สำเร็จ อาจจะทำให้ตุรกีเข้าสู่สังคม ไร้เงินสด (Cashless) อย่างเต็มรูปแบบ ซึ่งอาจสร้างความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจของตุรกี ในทางใดทางหนึ่งเช่นกัน

ที่มา: https://www.aa.com.tr/tr/ekonomi/dijital-turk-lirasi-projesinin-ikinci-faz-ilerleme-raporu-yayimlandi/3752123 

หลังการยุบสภา 12 ธันวาคม 2568 ประเทศไทยเดินเข้าสู่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่ออีกครั้ง ช่วงเวลาที่คำว่า “ความหวัง” เดินเคียงคู่กับ “ความเปราะบาง” เศรษฐกิจที่ฟื้นตัวอย่างเชื่องช้า หนี้ครัวเรือนที่กดทับกำลังซื้อ

และการลงทุนที่ชะลอเพราะความไม่แน่นอน ล้วนทำให้การเลือกตั้งปี 2569 ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนรัฐบาล แต่คือบททดสอบว่าไทยจะเลือก “เดินหน้าแก้โครงสร้าง” หรือ กลับไปวนอยู่กับนโยบายระยะสั้นเหมือนที่ผ่านมา

ท่ามกลางคำถามใหญ่ของประเทศ “ดร.วัชราภรณ์ กันทะพะเยา” นักเศรษฐศาสตร์ ฝ่าย Wealth Research บริษัทหลักทรัพย์ บัวหลวง จำกัด (มหาชน) ฉายภาพอย่างตรงไปตรงมากับ “โพสต์ทูเดย์” ว่า “จุดพลิกเกม” ของเศรษฐกิจไทยอยู่ตรงไหน รัฐบาลใหม่ควรเร่งทำอะไรใน 100 วันแรก

และปัจจัยใดจะเป็นตัวตัดสินว่า การเลือกตั้งครั้งนี้จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนประเทศ หรือเป็นเพียงรอบซ้ำของปัญหาเดิมที่ไทยเผชิญมานาน

ดร.วัชราภรณ์ มองว่า จุดพลิกเกมเศรษฐกิจหลังเลือกตั้ง 2569 อยู่ตรงการเปลี่ยนจากนโยบายแก้ปลายเหตุไปสู่การแก้เชิงโครงสร้าง เพื่อให้เอกชนกลับมาลงทุนมากขึ้นและให้รัฐมีความน่าเชื่อถือเชิงการคลังพอจะบริหารความเสี่ยงได้

จุดนี้จะเกิดได้เมื่อรัฐบาลใหม่ส่งสัญญาณ 3 เรื่องพร้อมกัน ได้แก่ มีเสถียรภาพทางการเมืองเพียงพอที่จะทำให้การทำงานได้อย่างต่อเนื่อง นโยบายทางการคลังที่ชัดเจน และแพ็กเกจยกระดับผลิตภาพที่ทำได้จริงใน 3-5 ปี

3 ปัญหาที่รัฐบาลใหม่ต้องเร่งแก้ปัญหา

ดร.วัชราภรณ์ มองว่าสิ่งที่ควรทำก่อน คือ

1. กระตุ้นกำลังซื้อ เนื่องจากเป็นมาตรการที่สามารถทำได้เลย ถือว่าเป็น Quick Win แต่ก็ต้องยอมรับว่าภายใต้งบประมาณที่มีอย่างจำกัด อาจส่งผลบวกต่อเศรษฐกิจโดยรวมจำกัดเช่นกัน
2. การคลังอ่อนแอ ซึ่งประเด็นนี้จะควบคู่กับประเด็นหนี้สาธารณะที่สูงด้วย เพราะสถานะการคลังเป็นปัจจัยสำคัญต่อความเชื่อมั่นในการบริหารประเทศ รวมถึงการลงทุน โดยรัฐบาลใหม่อาจต้องใช้นโยบายที่มีไทม์ไลน์ชัดเจนต่อการลดหนี้และเพิ่มรายได้ทางการคลัง โดยเฉพาะในแง่ของการเพิ่มรายได้ที่อาจจะต้องดึงคนที่อยู่นอกระบบภาษีให้เข้ามาอยู่ในระบบมากขึ้น
3. แก้หนี้ครัวเรือน แม้ผลของการแก้หนี้ครัวเรือนอาจใช้ระยะเวลานาน แต่มีความยั่งยืนมากกว่า เพราะหากหนี้ครัวเรือนลดลง ครัวเรือนจะมีเงินในการจับจ่ายใช้สอยมากขึ้น ก็จะเป็นการเพิ่มกำลังซื้อภายในประเทศอย่างยั่งยืน. 

นโยบายประชานิยมรอบใหม่ ที่จะถูกใช้เป็นหัวใจหาเสียง? เสี่ยงต่อเสถียรภาพการคลังระยะกลางแค่ไหน? 

ดร.วัชราภรณ์ มองว่า ในเชิงยุทธศาสตร์การเมือง มีความเป็นไปได้ที่เราจะเห็นประชานิยมรอบใหม่ถูกนำมาใช้ แต่ความเสี่ยงต่อเสถียรภาพการคลังระยะกลางจะอยู่ในระดับน่ากังวล หากนโยบายนั้นสร้างภาระรายจ่ายผูกพันถาวร หรือเป็นการอุดหนุนราคาแบบปลายเปิดที่ไร้กลไกยุติ 

ในทางกลับกัน หากออกแบบให้พุ่งเป้าเฉพาะกลุ่ม มีกรอบเวลาชัดเจน และระบุแหล่งที่มาของเงินอย่างโปร่งใส ความเสี่ยงจะลดลงอย่างมีนัยสำคัญ 

กล่าวโดยสรุปคือ ตลาดทุนไม่ได้ตัดสินความเสี่ยงจากชื่อโครงการ แต่จะพิจารณาจากวินัยของการจัดสรรงบประมาณ และเงื่อนไขการสิ้นสุดโครงการเป็นสำคัญ.

ถ้าต้องขึ้นภาษีบางประเภทเพื่อฟื้นเสถียรภาพคลัง อะไรคือภาษีที่กระทบเศรษฐกิจน้อยที่สุด แต่สร้างรายได้มากสุด ? 

แนวทางที่กระทบกับเศรษฐกิจน้อยที่สุด ภายใต้ภาวะเศรษฐกิจที่ขยายตัวต่ำในปัจจุบัน คือ การขยายฐานภาษีมากกว่าการเพิ่มอัตราภาษี โดยเฉพาะการดึงคนและธุรกิจที่อยู่นอกระบบภาษีให้เข้ามาอยู่ในระบบภาษีให้มากที่สุด 

โดยเฉพาะธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกับแพลตฟอร์มดิจิทัลต่างประเทศ เช่น E-Commerce, Social media, cloud services ที่สร้างรายได้จากผู้บริโภคไทยหรือผู้ประกอบการไทยเป็นจำนวนมาก

แต่ภาระภาษีที่ชำระในประเทศยังต่ำเมื่อเทียบกับมูลค่าทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นจริง.

ถามว่า ไทยผลักดันเศรษฐกิจโตกว่า 3% ต้องปลดล็อกอะไร ?

ดร.วัชราภรณ์ มองว่าหากเป้าหมายคือการยกระดับอัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจให้ทะลุระดับ 3% อย่างยั่งยืน ตัวล็อกสำคัญลำดับแรกที่ต้องเร่งปลด คือ โครงสร้างระบบราชการและกฎระเบียบ (Regulatory Guillotine) เนื่องจากเป็นคอขวดสำคัญที่บั่นทอนศักยภาพการลงทุนของภาคเอกชน และเป็นอุปสรรคต่อการนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ เมื่อกลไกภาครัฐมีความคล่องตัวและเอื้อต่อการลงทุนแล้ว 

ภารกิจเร่งด่วนลำดับถัดไป คือ “การยกระดับคุณภาพทุนมนุษย์ผ่านกระบวนการ Upskill และ Reskill ที่มีดัชนีชี้วัดผลสัมฤทธิ์ได้อย่างเป็นรูปธรรม” แม้โครงสร้างประชากรจะเป็นความท้าทายใหญ่ของประเทศ แต่การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างดังกล่าวต้องใช้เวลายาวนาน

ดังนั้น ยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดในเวลานี้ จึงไม่ใช่การรอแก้ปัญหาเชิงปริมาณของประชากร แต่เป็นการเร่งสร้างผลิตภาพเชิงคุณภาพ ให้สามารถเอาชนะข้อจำกัดด้านกำลังแรงงานที่ลดลงให้ได้. 

ไทยติดกับดักประเทศรายได้ปานกลางยาวนาน รัฐบาลใหม่ต้องทำอะไรเพื่อหลุดจากวงจรนี้ ? 

การที่ไทยติดอยู่ในกับดักประเทศรายได้ปานกลางมาเป็นเวลานาน สะท้อนถึงปัญหาเชิงโครงสร้างที่ลึกกว่าการที่เศรษฐกิจโตต่ำกว่าศักยภาพมาเป็นเวลานาน

โดยมองว่าหนึ่งในปัจจัยสำคัญ คือ ระบบภาษีที่ยังไม่เอื้อต่อการยกระดับศักยภาพเศรษฐกิจในระยะยาว แรงงานชนชั้นกลางแบกภาระภาษีมากเกินไปจนทำให้มีรายได้ที่เหลือหลังหักภาษี (Disposable income) ถูกจำกัดอยู่ในระดับต่ำ 

ขณะที่ รายได้หรือค่าจ้างแท้จริงเติบโตช้าทำให้ความสามารถในการลงทุนกับการศึกษาที่สูงขึ้น ทักษะใหม่ รวมถึงการสร้างความมั่นคงทางการเงินจึงถูกบั่นทอน รัฐบาลใหม่จึงจำเป็นต้องทำต่างจากที่ผ่านมาด้วยการปรับโครงสร้างระบบภาษีให้เป็นธรรมและมีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยดึงคนและธุรกิจที่อยู่นอกระบบภาษีให้เข้ามาอยู่ในระบบมากขึ้นอย่างจริงจัง 

นอกจากนี้ การส่งเสริมธุรกิจระดับฐานราก (Micro Enterprises และ SMEs) อย่างจริงจัง เนื่องจากภาคธุรกิจกลุ่มนี้เป็นแหล่งจ้างงานหลักและเป็นฐานรายได้ของครัวเรือนส่วนใหญ่ของประเทศ หาก SMEs ไม่สามารถเติบโตหรือยกระดับผลิตภาพได้ เศรษฐกิจไทยจะติดอยู่กับกิจกรรมมูลค่าเพิ่มต่ำอย่างถาวร 

ดังนั้น รัฐบาลใหม่ควรสร้างนโยบายเพื่อผลักดันธุรกิจระดับฐานรากเหล่านี้ให้เติบโตอย่างเป็นระบบ โดยยกระดับให้เป็นหนึ่งในวาระแห่งชาติด้วยการเอื้อให้เข้าถึงแหล่งทุนต้นทุนถูก ยืดระยะเวลาในการคืนหนี้ เพื่อช่วยลดแรงกดดันด้านสภาพคล่องในช่วงเปลี่ยนผ่านจากธุรกิจขนาดเล็กไปสู่ธุรกิจที่มีศักยภาพสูงขึ้น พร้อมจัดตั้งผู้เชี่ยวชาญทางธุรกิจคอยให้คำแนะนำและส่งเสริมอย่างจริงจัง.

ไทยพร้อมหรือยังกับการปฏิรูปใหญ่ เช่น ภาษีที่ดิน, ยกเครื่องกฎหมายแรงงาน, หรือ ปฏิรูปราชการ ? 

หากประเมินตามความเป็นจริง ประเทศไทยอยู่ในสถานะพร้อมแบบมีเงื่อนไข ความสำเร็จของการปฏิรูปไม่ได้ขึ้นอยู่กับความจำเป็นทางเศรษฐกิจเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับต้นทุนทางการเมือง และศิลปะในการบริหารการเปลี่ยนผ่านของรัฐบาลเป็นสำคัญ 

สำหรับการปฏิรูปเรื่องละเอียดอ่อนอย่างภาษีที่ดินหรือโครงสร้างราชการ รัฐบาลไม่สามารถใช้วิธีหักด้ามพร้าด้วยเข่า แต่ต้องใช้ยุทธศาสตร์แบบขั้นบันได (Phased Approach) ที่มีการออกแบบระยะเวลาเปลี่ยนผ่านให้สังคมปรับตัวได้ เพื่อลดแรงเสียดทานในส่วนของกฎหมายแรงงาน 

หัวใจสำคัญ คือ การสร้างจุดสมดุลใหม่ โดยต้องเพิ่มความยืดหยุ่นให้ภาคธุรกิจสามารถปรับตัวแข่งขันได้ แต่ในขณะเดียวกัน รัฐก็ต้องวางระบบสวัสดิการและระบบสร้างทักษะใหม่ที่เปรียบเสมือนตาข่ายรองรับทางสังคมที่เข้มแข็งให้แก่แรงงาน

หากขาดสมดุลนี้ แรงต้านจากผู้เสียผลประโยชน์จะเป็นกำแพงต้านที่ทำให้การปฏิรูปต้องล้มเหลวเหมือนในช่วงที่ผ่านมา.

เลือกตั้ง 2569 เป็น “จุดเปลี่ยนประเทศ” หรือ “ซ้ำปัญหาเดิม” ? อะไรคือปัจจัยตัดสิน ? 

ปัจจัยตัดสิน คือ ความสามารถในการจัดตั้งรัฐบาลที่มีเสถียรภาพและมีเอกภาพเชิงนโยบาย โดยหากสามารถจัดตั้งรัฐบาลเสียงข้างมากที่ชัดเจน จะทำให้ฝ่ายบริหารมีอำนาจในการผลักดันนโยบายเศรษฐกิจเชิงโครงสร้างได้อย่างต่อเนื่อง

ทั้ง การปฏิรูปภาษี การแก้หนี้ครัวเรือน และการเร่งการลงทุน โดยไม่ถูกจำกัดด้วยการต่อรองทางการเมือง ซึ่งมักทำให้นโยบายขาดความต่อเนื่อง ล่าช้า หรือถูกลดทอนจนไม่เกิดผลจริง 

ในทางกลับกัน หากรัฐบาลเป็นลักษณะเสียงข้างน้อยหรือรัฐบาลผสมที่ขาดเอกภาพ ความเสี่ยงของการติดหล่มนโยบายจะเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ โดยนโยบายสำคัญอาจถูกเลื่อนออกไปหรือเปลี่ยนทิศทางบ่อยครั้ง ส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นและการดำเนินนโยบายทางเศรษฐกิจ

และท้ายที่สุดแล้วอาจทำให้เศรษฐกิจกลับเข้าสู่วงจรเดิมของการเติบโตในระดับต่ำ.

หากเป็นที่ปรึกษาทีมเศรษฐกิจรัฐบาล นโยบายเร่งด่วนและระยะยาวที่สร้างผลกระทบเชิงบวกได้จริงคืออะไร ?

นโยบายเร่งด่วน ได้แก่ 

1. แก้หนี้ครัวเรือน เพื่อให้ครัวเรือนมีกำลังซื้อเพิ่มขึ้นอย่างยั่งยืน

2. ปฏิรูปโครงสร้างระบบภาษีให้เป็นธรรมและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ผ่านการขยายฐานภาษีด้วยการคนและธุรกิจที่อยู่นอกระบบภาษีให้เข้ามาอยู่ในระบบภาษีมากขึ้น ควบคู่กับการลดการขาดดุลการคลัง 

3. การส่งเสริมการลงทุน โดยเน้นเพิ่ม Easing to do business เพราะจะเป็นกลไกสำคัญในการยกระดับศักยภาพการเติบโตของเศรษฐกิจไทยในระยะกลางถึงยาว

ทั้งนี้ รัฐบาลใหม่จำเป็นต้องเร่งออกนโยบายเชิงรุกแบบ Fast track เพื่อปลดล็อกคอขวดด้านการลงทุนทั้งจากในประเทศและต่างประเทศ

หัวใจสำคัญไม่ใช่เพียงการให้สิทธิประโยชน์ทางภาษีเพิ่มเติม แต่คือ การลดต้นทุนที่ไม่จำเป็นของการทำธุรกิจผ่านการปรับปรุงกฎระเบียบ กระบวนการอนุญาต และลดขั้นตอนราชการให้รวดเร็ว โปร่งใส ซึ่งจะเป็นการสร้างความเชื่อมั่นในการลงทุนได้มากขึ้น

4. มุ่งเจรจาการค้าระหว่างประเทศผ่าน FTA หรือขยายคู่ค้าให้มากขึ้น เพราะจะเป็นทางรอดของการค้าและการลงทุนไทยอย่างยั่งยืนในระยะข้างหน้า อีกทั้ง ยังเป็นการกระจายความเสี่ยงจากการพึ่งพิงตลาดสหรัฐฯ 

5. ส่งเสริมการท่องเที่ยวทั้งเมืองหลักและเมืองรอง โดยออกนโยบายด้านความปลอดภัยเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้แก่นักท่องเที่ยวอย่างจริงจัง ควบคู่กับการเปิดแหล่งท่องเที่ยวใหม่ๆ เพื่อดึงดูดให้นักท่องเที่ยวต่างชาติกลับมาเที่ยวไทยมากขึ้นเช่นเดิม. 

นโยบายระยะยาว ได้แก่ 

1. ขยายโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลและเสริมสร้างพลังงานแห่งอนาคต เช่น โครงข่ายไฟฟ้าอัจฉริยะ (Smart grid) พลังงานสะอาด Data center และ AI เพื่อรองรับอุตสาหกรรมมูลค่าเพิ่มสูง และดึงดูด FDI ระยะยาว 
2. ขยายโครงสร้างพื้นฐานโลจิสติกส์และการเชื่อมโยงภูมิภาค เพื่อเอื้อต่อการขนส่งสินค้า ลดต้นทุนธุรกิจ เพิ่มขีดความสามารถการแข่งขันของ SMEs และเป็นการเสริมสร้างความแข็งแกร่งภาคส่งออกไทย และยังเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวไปในตัวให้เกิดการขยายไปยังเมืองรองมากขึ้น
3. ส่งเสริมการพัฒนาทรัพยากรบุคคล ผ่านระบบการศึกษาให้ทันสมัย เพิ่มทักษะแรงงานให้ทันโลกธุรกิจและเทคโนโลยี เพราะสุดท้ายแล้วจะเป็นการยกระดับผลิตภาพแรงงาน ซึ่งเป็นหัวใจของการหลุดพ้นกับดักรายได้ปานกลาง.