Author: ข่าวกรุงเทพฯ

เมื่อเข้าสู่เดือนแห่งความรัก ภาพจำของหลายคนมักผูกกับดอกไม้ ช็อกโกแลต ร้านอาหาร หรือสถานที่ออกเดต ธุรกิจเหล่านี้คึกคักขึ้นทุกปี เพราะ “ความรัก” ถูกถ่ายทอดผ่านการใช้จ่ายและการสร้างประสบการณ์ร่วมกัน

แต่ในปีนี้ โพสต์ทูเดย์ ชวนมองความรักในอีกมุม ความรักที่ไม่ได้ผูกกับความสัมพันธ์กับผู้อื่น แต่เริ่มต้นจากการให้คุณค่ากับตัวเอง และแนวคิดนี้เองกำลังผลักดันเทรนด์เศรษฐกิจที่เติบโตอย่างเงียบ ๆ แต่ทรงพลัง นั่นคือ “Solo Economy” หรือเศรษฐกิจของการใช้ชีวิตคนเดียว

คนโสด = กำลังซื้อที่ธุรกิจมองข้ามไม่ได้

งานวิจัยจำนวนมากสะท้อนตรงกันว่า กลุ่มคนโสดหรือผู้ที่ใช้ชีวิตลำพังเป็นกลุ่มที่มีกำลังซื้อสูง ด้วยเหตุผลที่เรียบง่าย ไม่มีภาระครอบครัว เงินที่หามาได้จึงถูกใช้เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตและสร้างความสุขให้ตนเอง พูดให้ชัดคือ “เปย์หนัก เพราะรักตัวเอง”

พฤติกรรมนี้กำลังทำให้ธุรกิจออกแบบสินค้าและบริการที่ตอบโจทย์การใช้ชีวิตแบบเดี่ยวมากขึ้น โดยคำว่า “คนโสด” ในบริบทนี้ ไม่ได้หมายถึงผู้ที่ไม่มีคู่เท่านั้น แต่รวมถึงคนที่เลือกอยู่คนเดียวด้วยความสมัครใจ กลุ่มนี้มักถูกเรียกว่า SINK (Single Income, No Kids) ผู้มีรายได้คนเดียวและไม่มีภาระเรื่องบุตร ซึ่งมักจะให้ความสำคัญกับอิสระในการใช้ชีวิต มองความปลอดภัยและความสบายใจเป็นอันดับแรก ให้คุณค่ากับสุขภาพกายและสุขภาพจิตยอมจ่ายเพื่อประสบการณ์ ความสะดวกสบาย และการดูแลตัวเอง

4 หมวดธุรกิจที่เติบโตตามไลฟ์สไตล์คนโสด

1. บ้านและของใช้ พื้นที่เล็ก แต่คุณภาพชีวิตใหญ่

สำหรับผู้ที่อยู่คนเดียว บ้านคือพื้นที่ส่วนตัวที่ต้องทั้ง “พอดี” และ “คุ้มค่า” ความต้องการจึงมุ่งไปที่คอนโดขนาดกะทัดรัด เฟอร์นิเจอร์มัลติฟังก์ชัน เครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็ก รวมถึงบริการทำความสะอาดแบบรายครั้ง

ตัวอย่างที่ชัดคือ MUJI แบรนด์ที่ออกแบบสินค้าให้สอดคล้องกับชีวิตเรียบง่าย ใช้พื้นที่น้อย และสร้างความสงบ แม้ไม่ได้ระบุว่าทำสินค้าเพื่อคนโสดโดยตรง แต่ปรัชญา “No-brand Quality Goods” กลับตอบโจทย์ผู้ที่ใช้ชีวิตลำพังได้อย่างลงตัว ทั้งในแง่ฟังก์ชันและประสบการณ์ภายในร้านที่เน้นความเป็นส่วนตัว

2. อาหาร-เครื่องดื่ม การกินคนเดียวคือเรื่องปกติ

ภาพการนั่งกินข้าวคนเดียวที่เคยถูกมองว่าน่าเขิน กำลังกลายเป็นเรื่องธรรมดา ร้านอาหารยุคใหม่จึงออกแบบพื้นที่และเมนูสำหรับ Solo Dining โดยเฉพาะ

เกาหลีใต้ถือเป็นภาพสะท้อนชัดของการเปลี่ยนผ่านพฤติกรรมผู้บริโภค จากสังคมที่เคยให้ความสำคัญกับการกินเป็นกลุ่ม ในอดีตร้านอาหารจำนวนไม่น้อยถึงขั้นไม่รับลูกค้าที่มาคนเดียว แต่เมื่อจำนวนคนโสดและผู้ที่อยู่อาศัยลำพังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ธุรกิจร้านอาหารจึงต้องปรับตัว

ร้านอาหารยุคใหม่เริ่มออกแบบพื้นที่รองรับลูกค้าที่มาคนเดียวโดยเฉพาะ ไม่ว่าจะเป็นเคาน์เตอร์บาร์หรือโต๊ะเดี่ยวที่จัดระยะห่างอย่างเหมาะสม เพื่อสร้างความเป็นส่วนตัว บางแห่งติดตั้งพาร์ติชันหรือฉากกั้นเตี้ย ช่วยลดความรู้สึกกดดันและทำให้การรับประทานอาหารคนเดียวกลายเป็นประสบการณ์ที่ผ่อนคลาย

สิ่งที่น่าสนใจคือ การปรับตัวดังกล่าวไม่ได้ตอบโจทย์เพียงด้านการใช้งาน แต่ยังสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้ผู้บริโภคที่ต้องการใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ส่งผลให้อุตสาหกรรมร้านอาหารในเกาหลีใต้เติบโตอย่างมั่นคง โดยเฉพาะในกลุ่มวัยทำงานและคนรุ่นใหม่

ขณะเดียวกันอาหาพร้อมทาน และอาหารออนไลน์ ได้กลายเป็นหนึ่งในธุรกิจดาวรุ่ง แม้เศรษฐกิจมีช่วงชะลอตัว แต่พฤติกรรมการสั่งอาหารผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลยังขยายตัวต่อเนื่อง โดยข้อมูลไตรมาสแรกปี 2567 ระบุว่า มูลค่าการขายอาหารออนไลน์ในเกาหลีใต้แตะ 26,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 16% จากปีก่อน และสูงกว่าช่วงก่อนโควิดปี 2562 ถึง 179%

สำหรับในประเทศไทย มีหลายธุรกิจร้านอาหารก็เริ่มปรับตัวในทิศทางเดียวกัน ขอตัวอย่างเช่น บาร์บีคิวพลาซ่าที่ออกแบบโต๊ะเดี่ยวและเมนู Solo Set ปริมาณเหมาะสม ราคาจับต้องได้ ช่วยลด Food Waste และลดแรงกดดันทางสังคมของลูกค้าที่ต้องการรับประทานอาหารคนเดียว

3. การท่องเที่ยว ไปคนเดียว คือการให้เวลากับตัวเอง

คำว่า “ไปคนเดียวก็ได้” ไม่ใช่คำปลอบใจอีกต่อไป แต่เป็นพฤติกรรมจริงของคนวัยทำงานที่ต้องการพักจากความวุ่นวาย ทริปนักเดินทางเดี่ยว เวิร์กช็อปเฉพาะทาง คาเฟ่ ร้านหนังสือ หรือ Yoga Retreat กลายเป็นกิจกรรมยอดนิยม เพราะเปิดพื้นที่ให้ผู้คนได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองอย่างเต็มที่

4. สุขภาพและการดูแลตัวเอง ลงทุนเพื่อชีวิตระยะยาว

สำหรับคนที่ใช้ชีวิตลำพัง สุขภาพคือเรื่องสำคัญอันดับต้น ๆ การป้องกันจึงสำคัญกว่าการรักษา ตลาดจึงเห็นการเติบโตของฟิตเนสส่วนตัว โค้ชสุขภาพ ประกันเฉพาะบุคคล บริการดูแลสัตว์เลี้ยง เพราะสัตว์เลี้ยงกลายเป็น “เพื่อนร่วมชีวิต” ที่คนโสดจำนวนมากพร้อมทุ่มเททุกอย่างให้ ไปจนถึงสินค้า Self-care อย่างสกินแคร์ เทียนหอม และสปา ที่ตอบโจทย์การดูแลทั้งกายและใจ

Solo Wedding  เมื่อความรักเริ่มต้นจากตัวเอง

อีกหนึ่งปรากฏการณ์ที่สะท้อนกระแสรักตัวเองอย่างชัดเจนคือ “Solo Wedding” แต่งงานกับตัวเอง เทรนด์จากต่างประเทศที่ไม่ได้เป็นเพียงสีสันของคนโสด แต่คือการประกาศคุณค่าของการอยู่กับตัวเองอย่างภาคภูมิ ว่าความสุขไม่จำเป็นต้องมีคู่เป็นเงื่อนไขเสมอไป

ญี่ปุ่นถือเป็นหนึ่งในประเทศที่พัฒนาแนวคิดนี้อย่างจริงจัง ธุรกิจท่องเที่ยวและสตูดิโอถ่ายภาพได้ออกแบบแพ็กเกจ Solo Wedding แบบครบประสบการณ์ 

ตัวอย่างเช่นบริการที่รวมการเลือกชุดเจ้าสาว ช่อดอกไม้ และการจัดแต่งทรงผมเฉพาะบุคคล พร้อมกิจกรรมเสริมอย่างการนั่งรถลีมูซีน เข้าพักโรงแรม และถ่ายภาพเป็นอัลบั้มที่ระลึก บางแพ็กเกจยังผสานการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เช่น การเยี่ยมชมแหล่งมรดกโลก เพื่อยกระดับประสบการณ์ให้กลายเป็นช่วงเวลาพิเศษของชีวิต

แก่นของแนวคิดนี้คือการเฉลิมฉลองความสำเร็จและการให้คุณค่ากับตัวเอง เป็นการยืนยันว่า “เราสามารถมีความสุขได้ด้วยตัวเอง” โดยไม่ต้องยึดติดกับรูปแบบความสัมพันธ์แบบเดิม

คนโสด คือทิศทางใหม่ของตลาด

Solo Economy สะท้อนการเปลี่ยนแปลงของสังคมที่ลึกกว่าพฤติกรรมการใช้จ่าย มันคือการยอมรับว่าความสุขสามารถเริ่มต้นจากตัวเอง และสำหรับธุรกิจ นี่ไม่ใช่แค่โอกาสในการขาย แต่คือการออกแบบประสบการณ์ที่เข้าใจชีวิตแบบ “อยู่คนเดียว” อย่างแท้จริง คำถามจึงไม่ใช่ว่า คนโสดต้องการอะไร แต่คือ ธุรกิจจะสร้างอะไรเพื่อให้ผู้คนรักตัวเองได้ดีขึ้น

Source : Bangkokbanksme , กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ , https://www.ndtv.com/feature/japan-solo-wedding-trend-a-wedding-without-the-bridegroom-6061009

ทั้งนี้ คำบอกเล่าข้างต้นบอกเล่าถึงแรงบันดาลใจที่ลุกขึ้นมาฟื้นชีวิตให้ชุมชนที่เงียบเหงา ให้กลับมามีเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม จนทำให้หมู่บ้านธรรมดา ๆ กลายเป็นชุมชนท่องเที่ยวที่มีรางวัลอินเตอร์การันตี ซึ่งเส้นทางนี้ก็ไม่ใช่ง่าย ๆ โดย “ทีมวิถีชีวิต” จะชวนทำความรู้จักทั้งชุมชนและชีวิตหญิงแกร่งคนนี้…

เรื่องราวของ ชุมชนบ้านนาต้นจั่น ต.บ้านตึก อ.ศรีสัชนาลัย จ.สุโขทัย แห่งนี้ ทาง แม่เสงี่ยม ประธาน ชุมชนโฮมสเตย์บ้านนาต้นจั่น ที่เป็นผู้บุกเบิกโฮมสเตย์ของชุมชนนี้เป็นคนแรก เล่าว่า จุดเริ่มต้นของชุมชนโฮมสเตย์นั้นย้อนกลับไปปี 2534 โดยตอนนั้นเธอมีบทบาทเป็นผู้นำกลุ่มสตรีของหมู่บ้าน ซึ่งกลุ่มนี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อจะช่วยกันทำอาชีพเสริมเพื่อหารายได้ โดยชวนกันมาทำอาหารขาย หรือบางครั้งก็ช่วยกันปลูกกล้วยและข้าวโพดขาย ตลอดจนออกไปรับจ้างทำการเกษตร เพื่อให้มีรายได้เข้ามา หลังจากนั้นผ่านไป 7 ปี หรือราวปี 2541 พอกลุ่มมีเงินทุนก้อนหนึ่งก็เลยตัดสินใจตั้งเป็นกลุ่มทอผ้าขึ้น เนื่องจากผู้หญิงในหมู่บ้านส่วนใหญ่จะทอผ้ากันอยู่แล้ว เพียงแต่ในอดีตไม่มีการจัดการที่เป็นระบบ ทำให้ต่างคนก็จึงต่างทอต่างขายกันเอง ซึ่งหลังตั้งกลุ่มทอผ้าขึ้นก็มีหน่วยงานภาครัฐเข้ามาสนับสนุน ทำให้กลุ่มเริ่มขยายตัว จากเดิมที่มีสมาชิกยุคเริ่มต้น 21 คน ก็เพิ่มเป็น 56 คน โดยหลังจากจำนวนสมาชิกเยอะขึ้นก็เลยนำรูปแบบสหกรณ์มาใช้

เครือข่ายโฮมสเตย์บ้านนาต้นจั่น

แม่เสงี่ยม เล่าต่อไปว่า ต่อมาราวปี 2542 ทางกระทรวงอุตสาหกรรมได้มีการจัดทำ โครงการหมู่บ้านอุตสาหกรรมชนบทเพื่อการท่องเที่ยว ขึ้น ซึ่ง “บ้านนาต้นจั่น” ก็ได้รับการเสนอชื่อเพื่อเป็น ชุมชนตัวแทนของ จ.สุโขทัย เพื่อแข่งขันระดับประเทศ จนมาถึงปี 2547 เธอและสมาชิกบางส่วนของชุมชนได้มีโอกาสไปศึกษาดูงานที่ญี่ปุ่น เพื่อศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับกระบวนการต่าง ๆ ของ โอทอป ซึ่งญี่ปุ่นเป็นต้นแบบในด้านนี้ รวมถึงได้มีโอกาสศึกษาดูงานเกี่ยวกับกิจการ โฮมสเตย์ ของญี่ปุ่น จึงทำให้ได้รู้ว่า โฮมสเตย์ไม่ได้เป็นแค่ที่พักนักท่องเที่ยว แต่ยังเป็นแหล่งเรียนรู้ด้วย ทำให้เกิดแรงบันดาลใจจากตรงนั้น จึงตั้งใจจะนำความรู้ที่ได้ไปดูงานกลับมาพัฒนาชุมชนบ้านนาต้นจั่น

“หลังกลับมา ก็ตัดสินใจจะทำเรื่องของการท่องเที่ยวชุมชน แต่ปรากฏไปชวนใครก็ไม่มีใครเอาด้วย เพราะชาวบ้านมองว่าใครจะมาเที่ยวที่นี่ ไกลก็ไกล ลึกก็ลึก ไม่มีอะไรเป็นจุดขาย แต่เราก็ไม่ยอมแพ้ โดยพยายามชี้ให้ชาวบ้านเห็นว่า…ทำไมบ้านเราจะไม่มีของดี ก็อย่างวิถีชีวิต อย่างภูมิปัญญาท้องถิ่นนั่นไงที่ขายได้ แต่สุดท้ายก็ยังไม่มีใครยอมร่วมหัวจมท้ายกับเราด้วย ก็เลยตัดสินใจว่า ถ้าคนเขายังไม่เชื่อ เราก็ต้องโชว์ให้เขาดู ก็เลยใช้บ้านของตัวเองนี่แหละทำเป็นโฮมสเตย์หลังแรก และหลังเดียวในตอนนั้น” ทาง แม่เสงี่ยม เล่าย้อน

“ทัวร์รถอีแต๊ก” พาชมหมู่บ้าน

พร้อมเล่าอีกว่า หลังเปิดโฮมสเตย์ ปรากฏเงียบกริบ จน 8 เดือนแล้วก็ยังไม่มีนักท่องเที่ยวมาเลย ทำให้ตอนนั้นเริ่มถอดใจแล้ว แต่ที่สุด “ลูกค้ากลุ่มแรก” ก็เข้ามาใช้บริการ เป็น คณะอาจารย์วิทยาลัยพิษณุโลก ติดต่อมาว่าจะพานักศึกษามาเข้าค่าย 43 คน เป็นเวลา 1 เดือน ทำให้ดีใจมากว่าโฮมสเตย์จะมีลูกค้ากรุ๊ปแรกแล้ว โดยตอนนั้นคิดแค่หัวละ 40 บาทต่อคนต่อวัน เพราะไม่ได้คิดจะเอากำไรอะไรมาก แค่คนมาเที่ยวบ้านก็ดีใจแล้ว ซึ่งปรากฏว่าหลังเด็ก ๆ นักศึกษากลับไป ก็เอาหมู่บ้านไปช่วยโฆษณาให้คนอื่น ๆ รู้จัก จนคนเริ่มรู้จักมากขึ้น และเริ่มมีนักท่องเที่ยวติดต่อเข้ามาว่าอยากจะมาพัก

“มีนักท่องเที่ยวจากสงขลาติดต่อมาบอกว่าอยากจะมาพัก แต่เขาก็ถามว่าเขาจะมากันเยอะมาก ที่พักเราพอไหม ก็บอกไปว่าพอ มาได้เลย ทั้งที่ตอนนั้นมีแค่บ้านเราอยู่หลังเดียว พอตกปากรับคำไปแล้ว ก็กลับมานั่งคิดว่าจะทำยังไงต่อดี ที่สุดจึงเดินไปเคาะประตูบ้านเพื่อนบ้านที่เรามองว่าน่าจะรองรับได้ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่เอาด้วย ก็เลยไปขอร้องญาติ ๆ ว่าช่วยรับแขกหน่อยได้ไหม ก็ได้มา 7 หลัง แต่ก็ถูกญาติ ๆ ต่อว่ากลับมาด้วยว่า ทำไม่ได้จะรับปากทำไม ซึ่งครั้งนั้นแม้จะขลุกขลัก แต่ก็ผ่านไปด้วยดี” ทาง แม่เสงี่ยม เล่าให้ฟัง

วิถีเกษตรจุดขายท่องเที่ยว

แล้วก็พูดถึงพัฒนาการของชุมชนท่องเที่ยวแห่งนี้ที่เกิดขึ้นตามมาหลังจากนั้นว่า “5 ปีแรกที่เราเริ่มทำ ตอนนั้นถูกคนตราหน้าเลยว่า เสงี่ยมเป็นผีบ้าไปแล้ว (หัวเราะ) เพราะช่วงนั้นเราทั้งหัวเราะ ทั้งร้องไห้ สลับกันเลย ส่วนเรื่องท้อมีอยู่แล้ว เพราะเราเดินคนเดียว มันก็จะเหงา ๆ หน่อย แต่ด้วยเป้าหมายเราวางไว้ใหญ่ ที่อยากให้ชาวบ้านเขามีอยู่มีกิน และอยากให้ลูกหลานกลับคืนถิ่น เราก็เลยไม่ยอมถอดใจ แต่ฮึดสู้ทำต่อ จนผ่านไปสักราว ๆ ปี 2551 พอเพื่อนบ้านเริ่มเห็นว่าทำแบบนี้มันมีรายได้งอกเงยได้นะ ก็ค่อย ๆ มีคนสนใจขอเข้ามาร่วมเป็นเครือข่าย จนปัจจุบันนี้มีสมาชิกที่เข้าร่วมกับเรา 33 ราย มีบ้านพักเครือข่าย 44 หลัง มีจำนวนห้องพักราว ๆ 127 ห้อง”

กิจกรรมสร้างความสนุก

แม่เสงี่ยม ยังเล่าว่า ปัจจุบันถือว่าชุมชนเดินได้ด้วยตัวเองแล้ว เพราะสามารถทำให้เกิดธุรกิจต่าง ๆ ต่อเนื่องจากโฮมสเตย์ขึ้นมามากมาย ทั้งการเป็นแหล่งท่องเที่ยว ทั้งการผลิตและจำหน่ายสินค้าของชุมชน ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านมีรายได้ทั่วถึง ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มขับรถอีแต๊ก กลุ่มทำกระเป๋าด้นมือ หรือแม้แต่กลุ่มผู้สูงอายุ และเยาวชนในหมู่บ้าน ที่มีรายได้เสริมจากการเป็นมัคคุเทศก์พาเที่ยว ซึ่งที่นี่พยายามสร้างจุดสมดุลให้ชุมชนกับธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ด้วยการพยายามลดปัญหาการบุกรุกป่า โดยชี้ให้ชาวบ้านเห็นว่า ที่ชุมชนมีรายได้ ที่ทุกคนมีอาชีพ มีเงิน มีกินทุกวันนี้ เพราะยังมีป่าและธรรมชาติที่สมบูรณ์ จึงทำให้นักท่องเที่ยวคนต่างถิ่นอยากเข้ามาสัมผัส ดังนั้นถ้าอยากมีรายได้ที่ยั่งยืน ก็ต้องรักษาจุดเด่นตรงนี้เอาไว้

อาหารถูกใจนักท่องเที่ยว

อย่างไรก็ดี นอกจาก “ชุมชนเข้มแข็ง” จะเป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้ “บ้านนาต้นจั่นเป็นหมู่บ้านท่องเที่ยวระดับอินเตอร์” แล้ว การได้รับการส่งเสริมจากหน่วยงานต่าง ๆ ก็เป็นอีกคีย์เวิร์ดสำคัญ ทำให้ชุมชนรันต่อไปได้โดย แม่เสงี่ยม บอกว่า หนึ่งในหน่วยงานที่เข้ามาช่วยตั้งแต่ช่วงเริ่มต้น คือ ธ.ก.ส. หรือ ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร ที่นอกจากจะสนับสนุนด้านเงินทุนแล้ว ยังให้ความรู้และวิธีคิดต่าง ๆ ในการทำธุรกิจอีกด้วย เช่น การบริหารจัดการเงิน การบริหารคน รวมถึงช่วยผลักดันให้เกิดเป็นกลุ่มวิสาหกิจชุมชนขึ้น และนอกจาก ธ.ก.ส. แล้ว ก็ยังมีหน่วยงานอื่น ๆ เข้ามาช่วยซัพพอร์ตชุมชน อาทิ กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม กรมการท่องเที่ยว เป็นต้น ทำให้ในวันนี้ เส้นทางที่เดินที่ทำในตอนนี้ ไม่ว้าเหว่เหมือนกับในช่วงเริ่มต้นอีกแล้ว …ทางประธาน ชุมชนโฮมสเตย์บ้านนาต้นจั่น ระบุไว้

“สะพานเชื่อมทุ่ง” จุดเช็กอินยอดฮิต

ทั้งนี้ “ความสำเร็จ” ที่เกิดขึ้น ณ วันนี้ ของ ชุมชนบ้านนาต้นจั่น จ.สุโขทัย นั้น ต้องบอกว่า “ไม่ธรรมดา” เพราะกวาดรางวัลต่าง ๆ มาแล้วมากมาย อาทิ รางวัลอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทย, รางวัลชนะเลิศระดับประเทศ (กินรีทองคำ) สาขาแหล่งท่องเที่ยวชุมชน 3 ปี (2558 / 2564 / 2566), รางวัลอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทย ประเภทการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำเพื่อความยั่งยืน ประจำปี 2566, รางวัลชุมชนอุดมสุขชนะเลิศระดับประเทศ ปี 2567 ของ ธ.ก.ส. และยังมีรางวัลรับรองมาตรฐานการท่องเที่ยว ประจำปี 2568 ที่คว้ามาได้อีก 3 รางวัล คือ รางวัลมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน ระดับอาเซียน, รางวัลมาตรฐานโฮมสเตย์ ระดับอาเซียน, รางวัลมาตรฐานโฮมสเตย์ไทย รวมถึงยังมีอีกรางวัลระดับอินเตอร์ที่เคยได้รับคือ รางวัลพาต้าโกลด์อวอร์ด (PATA Gold Awards) ระดับอาเซียน ปี ค.ศ. 2012ประเภท Heritage and Culture

รางวัลการันตีบ้านนาต้นจั่น

ตำนาน “หญิงแกร่งแห่งบ้านนาต้นจั่น” ได้กล่าวกับ “ทีมวิถีชีวิต” ถึงรางวัลที่ได้รับว่า ถามว่าดีใจไหม ก็ต้องดีใจ เพราะการันตีถึงมาตรฐานและการยอมรับที่ผู้คนมีต่อชุมชนท่องเที่ยวแห่งนี้ อย่างไรก็ตาม “แม่เสงี่ยม” บอกว่า ถึงแม้การท่องเที่ยวของหมู่บ้านจะเติบโตขึ้น แต่ก็มีสิ่งที่ต้องบาลานซ์ไว้ให้ได้คือ… “การพัฒนาก็ว่าไป แต่อัตลักษณ์ชุมชนก็ต้องรักษาไว้ ดังนั้นบ้านนาต้นจั่นคงจะไม่ก้าวตามการพัฒนามากไปจนกระทบวิถี เพราะนอกจากเป้าหมายอย่างการช่วยให้ชาวบ้านทุกคนมีอยู่มีกิน มีศักดิ์ศรีแล้ว ก็ยังไม่ลืมหัวใจสำคัญที่ลุกขึ้นมาทำเรื่องนี้ นั่นคือการ…พาลูกหลานเรากลับบ้าน”.

ธารา ศรีหะมาศ ผู้ช่วยผู้จัดการ ธ.ก.ส.

‘จิ๊กซอว์สำคัญ’ ชุมชน ‘อุดมสุข’

นอกจากความเข้มแข็งของชุมชน “บ้านนาต้นจั่น” เองแล้ว ทาง “เสงี่ยม แสวงลาภ” หรือ “แม่เสงี่ยม” ประธานชุมชนโฮมสเตย์ ยังย้ำว่า ความช่วยเหลือจากหน่วยงานต่าง ๆ ถือเป็น “พลังสำคัญ” ที่ทำให้ชุมชนกล้าเดินหน้าไปต่อ และไม่ล้มลงกลางทาง ยกตัวอย่างเช่น ธ.ก.ส. ที่แม่เสงี่ยมระบุว่า ก็เป็นหน่วยงานหลักที่ช่วยทำให้คนทั้งประเทศได้รู้จักบ้านนาต้นจั่นในฐานะเป็นหมู่บ้านด้านการท่องเที่ยว รวมถึงยังพาไปออกงาน จนทำให้หมู่บ้านได้รางวัลกลับมามากมาย

ขณะที่ ธารา ศรีหะมาศ ผู้ช่วยผู้จัดการ ธ.ก.ส. บอกกับ “ทีมวิถีชีวิต” ว่า หลังจาก ธ.ก.ส. ได้มาพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ก็ได้มีการให้คำแนะนำต่าง ๆ เพื่อช่วยเสริมในด้านความรู้ทางธุรกิจให้กับชุมชนบ้านนาต้นจั่น เพื่อหวังจะช่วยยกระดับสู่การเป็นชุมชนท่องเที่ยวมาตรฐานระดับสากล และหวังให้บ้านนาต้นจั่นเป็นอีกศูนย์กลางการพัฒนาด้านนี้ทุกมิติ โดย บ้านนาต้นจั่นเป็นหนึ่งใน “ต้นแบบชุมชนอุดมสุข” ที่ยั่งยืนยอดเยี่ยมระดับประเทศ ที่ดำเนินงานด้านการ “ท่องเที่ยววิถีชุมชน” มากว่า 20 ปี โดยโดดเด่นทั้งด้านโฮมสเตย์ระดับมาตรฐาน และสภาพแวดล้อม อีกทั้งมีการบริหารจัดการแบบมืออาชีพด้วยกิจกรรมที่หลากหลาย… “นักท่องเที่ยวที่ได้มาเยือน ต่างก็กลับไปพร้อมกับความประทับใจ”.

บดินทร์ ศักดาเยี่ยงยงค์ : รายงาน

‘ญี่ปุ่น’ เปิดสถิติตลอดปี 2568 ยอด ‘นักท่องเที่ยวต่างชาติ’ ทำนิวไฮทะลุ 42 ล้านคน ตลาด ‘นักท่องเที่ยวจีน’ แผ่วปลายหลังเผชิญข้อพิพาทจีน-ญี่ปุ่น ส่งผลให้ตลาดเกาหลีใต้ปาดแซงเป็นอันดับ 1 ส่วนตลาด ‘คนไทย’ ฮิตเที่ยวมากถึง 1.23 ล้านคน หลังได้อานิสงส์เงินเยนอ่อนค่าต่อเนื่อง กระตุ้นการตัดสินใจเดินทาง