Blog

“สตรองแลนด์” ชี้ตลาดรับสร้างบ้านอีสานแกร่ง! สวนทางเศรษฐกิจซบเซา ชูกลยุทธ์งานคราฟต์ระดับมืออาชีพ ตั้งเป้าปี 69 พอร์ตโตพุ่ง 70%

ในขณะที่ภาพรวมเศรษฐกิจและตลาดอสังหาริมทรัพย์เผชิญความท้าทาย แต่ “สตรองแลนด์” (Strong Land) ผู้เชี่ยวชาญด้านการรับสร้างบ้านในพื้นที่ภาคอีสาน กลับโชว์ฟอร์มแกร่ง เผยตัวเลขการเติบโตที่น่าจับตา โดยเฉพาะในพื้นที่จังหวัดนครราชสีมา (โคราช) ที่มียอดสั่งสร้างบ้านสูงสุดเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ

เจาะสถิติตลาด: ต่างจังหวัดครองส่วนแบ่ง 77%

จากข้อมูลสมาคมธุรกิจรับสร้างบ้านปี 2568 พบว่าแม้ตลาดรวมจะหดตัวลงจากปัจจัยหนี้ครัวเรือน แต่ตลาดในต่างจังหวัดกลับมีความยืดหยุ่นสูงกว่ากรุงเทพฯ:

• ตลาดต่างจังหวัด: หดตัวเพียง -9% (ครองส่วนแบ่งตลาดสูงถึง 77%)

• กรุงเทพฯ และปริมณฑล: หดตัวแรงถึง -16%

• ภาคอีสาน: ครองส่วนแบ่งตลาดรับสร้างบ้าน 17% โดย “โคราช” ติด Top 5 จังหวัดที่มียอดสั่งสร้างสูงสุด

กลยุทธ์ “Local Craftsmanship” มัดใจคนอยากมีบ้าน

นายสิปปภาส เครื่องกลาง กรรมการผู้จัดการ บริษัท สตรองแลนด์ จำกัด ระบุว่าหัวใจสำคัญที่ทำให้แบรนด์เติบโตมากว่า 15 ปี คือแนวคิด “Local Craftsmanship, Professional Home Builder” หรือการสร้างบ้านด้วยจิตวิญญาณช่างฝีมือในมาตรฐานสากล

“เราไม่ใช่แค่รับสร้างบ้าน แต่เราสร้างความภูมิใจครั้งหนึ่งในชีวิตให้กับลูกค้า ทุกหลังต้องพิถีพิถันและครบวงจร เพื่อยกระดับมาตรฐานอุตสาหกรรมรับสร้างบ้านในท้องถิ่น”

กางแผนปี 2569: รุก 16 จังหวัด เป้าเติบโต 70%

ปัจจุบันสตรองแลนด์มีงานในมือ (Backlog) มูลค่ากว่า 117 ล้านบาท และเตรียมปิดยอดไตรมาสแรกของปี 2569 อีก 50 ล้านบาท โดยมีแผนการดำเนินงานที่ชัดเจน ดังนี้:

• กลุ่มเป้าหมายหลัก: บ้านระดับราคา 3 – 5 ล้านบาท (คิดเป็น 80% ของพอร์ต) ซึ่งเป็นกลุ่มที่เติบโตถึง 16%

• พื้นที่ให้บริการ: ขยายครอบคลุม 16 จังหวัด (อาทิ โคราช, สระบุรี, ขอนแก่น, บุรีรัมย์, อยุธยา ฯลฯ)

• ความเชื่อมั่น: การันตีด้วยการเป็นสมาชิกสมาคมธุรกิจรับสร้างบ้าน หมดกังวลเรื่องการทิ้งงาน 100%

ปักหมุดพบกันที่งาน “รับสร้างบ้าน Focus 2026”

สำหรับผู้ที่วางแผนสร้างบ้านและต้องการปรึกษากับมืออาชีพ สามารถพบกับ สตรองแลนด์ ได้ที่บูท A12/2

• วันที่: 18 – 22 มีนาคม 2569

• สถานที่: อิมแพ็ค ฮอลล์ 6 เมืองทองธานี

พลิกระบบจัดการขยะของไทยสู่เศรษฐกิจหมุนเวียน

ความท้าทาย โอกาส และบทบาทของ EPR ในการเปลี่ยนกองขยะสู่ต้นทุนทางเศรษฐกิจ

เรียบเรียงโดย: นางสาวณัฐฌริญา พิลาดี ฝ่ายมลพิษ พลังงานและสิ่งแวดล้อม สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย

เนื่องในวันที่ 18 มีนาคม ของทุกปี ถูกกำหนดให้เป็น “วันรีไซเคิลโลก (Global Recycling Day)” สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย (TEI) ในฐานะองค์กรพัฒนาเอกชนที่ขับเคลื่อนงานด้านสิ่งแวดล้อมมาอย่างต่อเนื่อง ขอหยิบยกประเด็นสำคัญที่เป็นวาระเร่งด่วนของประเทศมานำเสนอ โดยขณะนี้ประเทศไทยกำลังก้าวเข้าสู่จุดเปลี่ยนสำคัญของการจัดการขยะมูลฝอย หลังจากที่ปัญหาปริมาณขยะเพิ่มสูงขึ้นทุกปี และระบบกำจัดแบบดั้งเดิมไม่สามารถรองรับมลพิษที่เกิดขึ้นได้อีกต่อไป การขับเคลื่อนสู่ “เศรษฐกิจหมุนเวียน (Circular Economy)” จึงกลายเป็นยุทธศาสตร์สำคัญระดับประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการออกกฎหมาย EPR (Extended Producer Responsibility) ซึ่งถูกคาดหวังว่าจะเป็นเครื่องมือพลิกเกมลดขยะอย่างยั่งยืนในอนาคต

จากข้อมูลปี 2566 – 2567 สะท้อนว่าประเทศไทยยังเกิดขยะมูลฝอยในระดับสูงประมาณ 26.95 ล้านตันต่อปี ขณะที่การนำกลับมาใช้ประโยชน์เพียงร้อยละ 34 และยังมีการกำจัดไม่ถูกต้องมากถึงร้อยละ 28 โดยมีบ่อขยะเปิดกว่า 2,000 แห่งทั่วประเทศ ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดไฟไหม้บ่อขยะและมลพิษ PM2.5 เป็นประจำ เช่น เหตุการณ์ไฟไหม้บ่อขยะสมุทรปราการช่วงมกราคม 2568 นอกจากนี้ ขยะพลาสติกถือเป็นภาระสำคัญ โดยปี 2568 ประเทศไทยมีขยะพลาสติกมากกว่า 2.3 ล้านตันต่อปี แต่รีไซเคิลเพียงร้อยละ 25 ส่งผลให้สูญเสียมูลค่าวัตถุดิบกว่า 100,000 ล้านบาทต่อปี

แม้ประเทศไทยมีความพยายามพัฒนาระบบจัดการขยะ แต่หลายปัจจัยยังเป็นอุปสรรคสำคัญ ตัวอย่างข้อจำกัดในการแก้ปัญหาเชิงโครงสร้าง ดังนี้

1) การคัดแยกที่ต้นทางยังไม่เกิดขึ้นจริง

รายงานของ JICA ปี 2025 ระบุว่าองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นส่วนใหญ่ยังเน้นปลายทาง เช่น การฝังกลบและการสร้าง WTE มากกว่าการลดและคัดแยกที่บ้านเรือน ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ระบบเศรษฐกิจหมุนเวียนไม่สามารถเกิดขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม

2) โครงสร้างพื้นฐานไม่เพียงพอ

บ่อขยะจำนวนมากยังเป็น Open dump ไม่มีระบบควบคุมมลพิษตามหลักสุขาภิบาล ทำให้เกิดสารพิษ ก๊าซมีเทน และการปนเปื้อนในน้ำและดินอย่างต่อเนื่อง

3) ภาคเอกชนยังไม่มีแรงจูงใจเพียงพอ

ระบบเศรษฐกิจแบบเส้นตรง “ผลิต-ใช้-ทิ้ง” ยังเป็นต้นทุนที่ถูกกว่าการออกแบบรีไซเคิล เพราะผู้ผลิตไม่ต้องรับภาระจัดการบรรจุภัณฑ์เมื่อสิ้นอายุการใช้งาน

จากรายงานการดำเนินงานของหน่วยงานต่าง ๆ ระหว่างปี 2566 – 2568 ชี้ว่าภาครัฐและภาคเอกชนไทยให้ความสำคัญต่อเศรษฐกิจหมุนเวียนมากขึ้น ทั้งในด้านนโยบาย วิจัย และระบบบริหารจัดการทรัพยากร เช่น Roadmap การจัดการขยะพลาสติก 2561-2573 รวมถึงโครงการต้นแบบ เช่น Rayong Less-Waste และ Ban Chang MRF ที่ช่วยลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้มากกว่า 93,000 ตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า และดึงพลาสติกกลับระบบได้หลายพันตัน

นอกจากนี้ ภาครัฐยังผลักดันการพัฒนาฐานข้อมูลวัสดุ การจัดการขยะอินทรีย์ และการเพิ่มบทบาทภาคเอกชนในการลงทุนด้านระบบรีไซเคิล เพื่อให้สอดคล้องการเปลี่ยนผ่านของประเทศสู่โมเดลเศรษฐกิจหมุนเวียนในระยะยาว โดยที่หนึ่งในความคืบหน้าที่สำคัญที่สุดคือการผลักดัน กฎหมาย Extended Producer Responsibility (EPR) ซึ่งจะเป็นเครื่องมือเปลี่ยนโครงสร้างขยะของไทยอย่างสมบูรณ์

1) สถานะล่าสุดของกฎหมาย EPR ปี 2569 : จัดทำร่างกฎหมาย EPR สำหรับบรรจุภัณฑ์ และ อยู่ระหว่างนำเสนอคณะรัฐมนตรีเป็นครั้งที่ 2 เพื่อให้ความเห็นชอบก่อนประกาศใช้จริง โดยคาดการณ์ตามข้อมูลล่าสุดว่า กฎหมาย EPR จะสามารถเริ่มบังคับใช้ได้ภายในปี 2571

2) ขอบเขตครอบคลุม : กฎหมาย EPR ของไทยถือว่ามีขอบเขตกว้างที่สุดครั้งแรก ครอบคลุมบรรจุภัณฑ์ทุกประเภทหลัก ได้แก่ พลาสติก แก้ว โลหะ กระดาษ และวัสดุผสม (Composite Packaging)

3) บทบาทของผู้ผลิตภายใต้ EPR : กฎหมายจะกำหนดให้ “ผู้ผลิตเป็นผู้รับผิดชอบตลอดวงจรชีวิตของบรรจุภัณฑ์” ได้แก่ การออกแบบสินค้าให้รีไซเคิลง่าย การรับคืน วนกลับ และรีไซเคิล การร่วมรับภาระค่าจัดการขยะ การรายงานข้อมูลและผลลัพธ์อย่างโปร่งใส มุ่งหมายให้ผู้ผลิตเป็นผู้รับผิดชอบผลิตภัณฑ์ตั้งแต่ต้นทางจนถึงปลายทาง (End-of-Life Management)

4) เป้าหมายหลักที่ต้องบรรลุ : กฎหมายจะเป็นเครื่องมือสำคัญในการผลักดัน Roadmap ขยะพลาสติกระยะที่ 2 (2566-2570) ที่ตั้งเป้าหมายไว้ว่า ลดพลาสติกสู่หลุมฝังกลบให้เหลือ 0 และ นำพลาสติกเป้าหมายกลับเข้าสู่ระบบ 100% ภายในปี 2570 ซึ่งกฎหมาย EPR จะเป็นกลไกสำคัญที่สุดที่ทำให้เป้าหมายเหล่านี้เกิดขึ้นจริง

ผลกระทบที่จะเกิดขึ้นเมื่อ EPR บังคับใช้เต็มรูปแบบ

• การคัดแยกที่ต้นทางจะเกิดจริง : เมื่อผู้ผลิตต้องรับภาระค่าขยะผ่านระบบ EPR พวกเขาจะผลักดันให้เกิดการคัดแยกที่ต้นทางมากขึ้น เพื่อลดต้นทุนรวมของระบบ
• ภาคเอกชนต้องออกแบบสินค้าที่รีไซเคิลง่าย : บรรจุภัณฑ์ที่ไม่สามารถรีไซเคิลได้จะกลายเป็นต้นทุนใหม่ของบริษัท ส่งผลให้เกิดการออกแบบเชิงสิ่งแวดล้อมในอุตสาหกรรม (Eco-design)
• การลงทุนระบบรีไซเคิลเพิ่มสูง : คาดว่าประเทศไทยจะมีการลงทุนใน MRF โรงงานรีไซเคิล และระบบคัดแยกอัตโนมัติเพิ่มขึ้นทันทีที่กฎหมายบังคับใช้
• ลดปริมาณขยะปลายทางในระยะยาว : หากเป้าหมาย 100% recycling บรรลุได้ ขยะที่เข้าสู่บ่อขยะหรือเตาเผาจะลดลงอย่างมหาศาล

ประเทศไทยกำลังยืนอยู่บนจุดเปลี่ยนสำคัญของระบบจัดการขยะ ด้วยปริมาณขยะที่เพิ่มขึ้นทุกปี และผลกระทบด้านมลพิษที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย (TEI) ในฐานะองค์กรพัฒนาเอกชนด้านสิ่งแวดล้อม จึงมุ่งมั่นสนับสนุนการขับเคลื่อนนโยบายเศรษฐกิจหมุนเวียน ซึ่งไม่ใช่เพียงทางเลือก แต่เป็น ความจำเป็น ในระดับประเทศ โดยมีกฎหมาย EPR ที่กำลังจะประกาศใช้นั้นเป็นหัวใจสำคัญของการเปลี่ยนผ่านครั้งนี้ ที่ไม่เพียงจะทำให้ผู้ผลิตมีส่วนร่วมรับผิดชอบ แต่ยังจะสร้างระบบใหม่ที่ทำให้การรีไซเคิลเกิดขึ้นได้จริงอย่างยั่งยืน เปลี่ยนขยะต้นทางให้เป็นทรัพยากร ช่วยลดมลพิษ เพิ่มคุณภาพชีวิต และสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจในระยะยาว

เนื่องในวันรีไซเคิลโลกปีนี้ TEI ขอเชิญชวนทุกภาคส่วน ทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชน มาร่วมกันเปลี่ยนพฤติกรรม เริ่มต้นง่ายๆ จากการคัดแยกขยะที่ต้นทางตั้งแต่วันนี้ เพื่อเตรียมพร้อมรับการเปลี่ยนผ่าน และร่วมสร้างสังคมไทยไร้ขยะให้เกิดขึ้นจริงไปด้วยกัน

แหล่งอ้างอิงข้อมูล (References)